|
|
ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ ΚΚΕ – ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ
ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ: Από έρωτα, που κρύφτηκε στη Βηρυτό το 1954, στην Αθήνα, 20
Μαρτίου, ημέρα Σάββατο προ της εαρινής ισημερίας
ΑΓΑΠΑΕΙ: Τους ανθρώπους που έχουν φαρδύ τον σάκο της καρδιάς και
οξυπύθμενη κρίση, όπως ευτυχώς ο γιος μου
ΝΟΣΤΑΛΓΕΙ: Την άγνοια της ύβρεως
ΜΕΤΑΝΙΩΝΕΙ: Για όσα δεν έπραξε
ΣΥΓΧΩΡΕΙ: Το φόβο και την απελπισία
ΘΑ ΚΑΛΟΥΣΕ ΣΕ ΓΕΥΜΑ: Με ζαχαρωτά τα παιδιά στη Ρουάντα, που φίλησα
νεκρά.
ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΓΙΑ ΕΚΕΙΝΗ: Την αλάνθαστη διαίσθησή της
Επέστρεψε στην τηλεόραση και στις ειδήσεις ύστερα από απουσία 5 χρόνων και
είναι σαν να μην της έλειψε ούτε στιγμή. Η φιλοσοφία της Λιάνας Κανέλλη στο
δελτίο ειδήσεων συμπυκνούται στη λαϊκή ρήση: «Της καλής της γίδας βαράνε τα
κουδούνια και της καλής απιδιάς τα απίδια», ενώ αξέχαστο γεγονός στη μέχρι
τώρα καριέρα της θεωρεί τον ρου του κάτω κόσμου που τον λέγανε Ρουάντα.
ΕΡ.: Ξανά στο γυαλί…
ΑΠ.: Άμα θες καλό κρασί, ανοίγεις. «Θυσιάζεις» παλιό μπουκάλι…
ΕΡ.: Επιστροφή ύστερα από πόσο καιρό;
ΑΠ.: 25 χρόνια μετά τις πρώτες ειδήσεις και 5 χρόνια μετά τις
τελευταίες. Σαν να ήταν χθες πάντως, και το αισθάνομαι και το αντιμετωπίζω.
ΕΡ.: Σας έλειψε η τηλεόραση;
ΑΠ.: Ούτε στιγμή. Από ημέρες πριν τηλεφωνήσει ο Ανδρουλιδάκης
μονολογούσα στο μπάνιο: Τι καλά που ξεμπέρδεψα με αυτή την ιστορία. Σε ένα
Σαββατοκύριακο πέντε άνθρωποι με έπεισαν ότι να τετ-α-κέ σε αδιέξοδο μπροστά.
Ήξεραν βέβαια ότι είμαι οπαδός του πράττω εντός και όχι κρίνω απέξω.
ΕΡ.: Φιλοσοφία σας στο δελτίο ειδήσεων;
ΑΠ.: Της καλής της γίδας βαράνε τα κουδούνια και της καλής απιδιάς τα
απίδια. Η (χρηστική-κριτική) ενημέρωση εξημερώνει τα τηλεοπτικά θηρία.
ΕΡ.: Πόσα χρόνια στο χώρο;
ΑΠ.: Όσα ο Μήτσος εκτός χώρου…
ΕΡ.: Πένα, μικρόφωνο ή γυαλί;
ΑΠ.: Μαχαίρι κόβει το γυαλί / μαχαίρι το κεφάλι / όποιου του μέλλει να
κοπεί / δεν του φτουρούν τα κάλλη.
ΕΡ.: Η δημοσιογραφία σήμερα;
ΑΠ.: «Η γυναικάρα με τα κόκκινα» στα «πρόθυρα νευρικής κρίσης» με την
«κρυφή γοητεία της μπουρζουαζίας» να παίρνει μάτι «τρεις γάμους και μία
κηδεία» με σκηνοθέτη τον Μαλέλη «επαναστάτη χωρίς αιτία». Είναι κάτι σαν το
εθνικό νόμισμα του Κοσόβου, το ευρώ πλαστό και αμειφθήσεται.
ΕΡ.: Συμβουλή στον νέο δημοσιογράφο;
ΑΠ.: 1. Το ρήμα «κάνω» δεν μπορεί να υποκαταστήσει όλα τα ρήματα της
ελληνικής γλώσσας. 2. Δεν υπάρχει αυτονόητο σε καμιά είδηση. 3. Δεν σου φταίει
ο κόσμος που αποφάσισες ένα πρωί να αρχίσεις να ρωτάς για λογαριασμό του αν
δεν ξέρεις ότι ποτέ δεν θα τον μάθεις. 4. Στόχος η ευτυχία, όχι η επιτυχία. 5.
Ο χρόνος σου ανήκει στους άλλους, ακόμη και στις διακοπές. 6. Οι ειδήσεις του
Παραδείσου διασταυρώνεται στην Κόλαση, σλόγκαν για πάντα και πολύτιμο ηθικό
εργαλείο.
ΕΡ.: Ο χώρος περνάει μια κρίση;
ΑΠ.: Μα η κρίση δεν χωράει πια πουθενά.
ΕΡ.: Γιατί;
ΑΠ.: Γιατί ήρθε διά της βίας το νεμεσιτικό μέτρο στην εποχή της
αποθέωσης της ύβρεως. Όταν σηκώνεις ψηλά τον ύποπτο αμανέ, αρχίζουν οι ψίθυροι
της αγανάκτησης. Πρώτα το ψωμί, μετά το θέαμα, λέει ο λαός. Το αντίθετο
πρεσβεύουν οι αφεντάδες.
ΕΡ.: Γιατί όλο και πιο λίγες κυκλοφορίες;
ΑΠ.: Γιατί πάει καιρός πολύς που την ύλη την καθορίζει η διαφήμιση.
ΕΡ.: Ο Έλληνας ενημερώνετε;
ΑΠ.: Δυστυχώς ισχύει το ρητό της γιαγιάς μου: «Όπως σε βλέπουν έτσι σε
τρατάρουν» (η επτανησιακή εκδοχή του φιλεύω – σερβίρω).
ΕΡ.: Χτύπημα στο World Trade Center;
ΑΠ.: Πολιτικό μπούμερανγκ. Όταν τρομοκρατείς λαούς ολόκληρους
κατασκευάζονται όργανα και εταιρείες σαν τον Μπιν Λάντεν, τα πληρώνεις στην
επιστροφή και είσαι θύμα της πολιτικής ψευδαίσθησης ότι τα ελέγχεις.
ΕΡ.: Πόλεμος στο Αφγανιστάν;
ΑΠ.: Βρώμικος όπως στο Βιετνάμ.
ΕΡ.: Τζορτζ Μπους Τζούνιορ;
ΑΠ.: Θα καταγραφεί στην ιστορία ως υπογράψας τα παγκόσμια έκτακτα
στρατοδικεία για να ανέβει λίγο πιο ψηλά τα ναζιστικά σκαλιά απ’ τον Αδόλφο,
ως μαριονέτα μιας χούντας συμφερόντων.
ΕΡ.: Οσάμα Μπιν Λάντεν;
ΑΠ.: Σκοτεινός και διεστραμμένος ήρωας, σαν τον Τζόκερ που δίνει ρόλο
στον Μπάτμαν. Φθάνει να θυμηθείς το χαμόγελο του Τσε για να τους συγκρίνεις
και να τον ακυρώσεις για πάντα.
ΕΡ.: Γιατί καπνίζετε;
ΑΠ.: Γιατί μ’ αρέσει πολύ.
ΕΡ.: Σβήνετε τα φώτα για να μπει ο νέος χρόνος;
ΑΠ.: Όποτε μπορώ, στο δικό μου σπίτι, ξεφεύγω από το… έθιμο. Προτιμώ
τις μπαταριές και τα εξωφρενικά βεγγαλικά.
ΕΡ.: Φως ή σκοτάδι και γιατί;
ΑΠ.: Α! Δεν μ’ αρέσει να σπάω την αλυσίδα της ζωής. Ποιος τυφλός δεν
θέλει το φως του και ποιος μετά τον έρωτα ύπνον γλυκύ.
ΕΡ.: Θάλασσα ή βουνό και γιατί;
ΑΠ.: Χωρίς τη θάλασσα δεν ζω. Χωρίς βουνό δεν δραπετεύω.
ΕΡ.: Με ποιον Έλληνα – Ελληνίδα news caster θα κάνατε καλό δίδυμο;
ΑΠ.: Με τον Αλέξη Παπαχελά.
ΕΡ.: Τι προσπαθήσατε και τελικά δεν καταφέρατε να πετύχετε μέχρι τώρα;
ΑΠ.: Να μην αγωνιώ για την ύπαρξη του περιοδικού μου. Είναι η «Νέμεσις»
σαν την κόρη μου.
ΕΡ.: Γιατί όχι στην οικογένεια;
ΑΠ.: Έχω την οικογένεια που μου κλήρωσε η υγεία και η τύχη μου.
Μεγαλώνω τον ψυχογιό μου, τον Γαβριήλ – Χρήστο όπως ονειρεύτηκα και
προσευχήθηκα να αξιωθώ.
ΕΡ.: Θα κάνατε θέμα τον Γρυλλάκη;
ΑΠ.: Μεγάλο ποτέ. Άλλωστε θυμάμαι να μου τον φέρνει στο στούντιο («εδώ
και τώρα» Σκάι) ο Κακαουνάκης φορώντας του περούκα. Μου αρκεί που του την
τράβηξε on camera.
ΕΡ.: Το σάλιο του Πάσαρη;
ΑΠ.: Στα μούτρα τους, όχι στα δικά μας. Σπανίως αηδιάζω με την TV ως
ασυγχώρητη κι αυτή τη φορά θα το θυμάμαι.
ΕΡ.: Τι ρωτάτε τον εαυτό σας;
ΑΠ.: Τα πάντα πριν ρωτήσω τους άλλους. Κυρίως αν αντέχει κι αν
υπολόγισε καλά το ζύγι του.
ΕΡ.: Μία συμβουλή που κρατάτε ως κόρη οφθαλμού;
ΑΠ.: Άμα θες να κρατήσεις ζωντανή τη φωτιά βούτα μέσα. Κι αυτήν που μου
‘πε ο πατέρας μου σε κρίσιμη στιγμή: Μόνη περιουσία οι φίλοι.
ΕΡ.: Αξέχαστο γεγονός στη μέχρι τώρα καριέρα σας;
ΑΠ.: Ο ρους του κάτω κόσμου που τον λέγανε Ρουάντα.
ΕΡ.: Και τώρα στα αριστερά της Βουλής…
ΑΠ.: Για να λάβουνε τα όνειρα εκδίκηση.
ΕΡ.: Καλύτερη στιγμή στην καριέρα σας μέχρι τώρα;
ΑΠ.: Σιχαίνομαι όλα τα στιγμιαία θαύματα και εγκλήματα πλην του…
καφέ. Ωστόσο είναι μια που μου ‘ρχεται στο θυμικό αυτοστιγμεί με το ερώτημα. Η
συγγνώμη, τέσσερα χρόνια μετά, που μου ζήτησε ο Γιώργος Βότσης στον αέρα.
ΕΡ.: Big Brother;
ΑΠ.: Η οφθαλμοπορνεία της μιζέριας.
