Η ελληνική γλώσσα και το κόμπλεξ των ευρωπαϊστών

Η Ειρήνη Παπά, η Ειρήνη του Οικουμενικού Ελληνισμού εντυπωσίασε στις
Βρυξέλλες. Μίλησε περήφανα «εν λόγω Ελληνικώ που είν’ ο φορεύς της
φήμης», τραγούδησε χαριτωμένα το δημοτικό άσμα «Νεραντζούλα» και το
αφιέρωσε στην αιματοβαμμένη Κύπρο. Τρεις κινήσεις καρδιάς ελληνικής με
ανεκτίμητο νόημα. Ίσως η πιο καίρια απάντηση στη ματαιόσπουδη πρόταση για
ξενόφερτη επίσημη γλώσσα.

Όσοι νιώθουμε αυτό ακριβώς που είμαστε, δηλαδή Ευρωπαίοι, δεν διακατεχόμαστε
από τα κόμπλεξ των αυτοαποκαλούμενων ευρωπαϊστών. Οι τελευταίοι αρνούνται την
εθνική τους ιδιοπροσωπία ως κατώτερη των φιλοδοξιών τους και φορούν το
προσωπείο του ευρωπαϊστή απορρίπτοντας κάθε ουσιώδες στοιχείο της ταυτότητάς
τους. Ο παρ’ ημίν υπαρκτός εκσυγχρονισμός, (αποσαφηνίζουμε: όλων των
κομμάτων) τηρεί κατά σύστημα αυτήν τη στάση. Εκείνοι που υπερηφανεύονται
ότι μας απήλλαξαν από το δυσβάστακτο «άχθος αρούρης» των ταυτοτήτων και της
εθνικότητας είναι φυσικό να επιθυμούν την ολοκλήρωση του σχεδίου κατεδάφισης.

Την εποχή της ραγδαίας αλληλεξάρτησης των εθνών και της μεγάλης επικοινωνίας
είναι φανερό ότι η καλή και άριστη γνώση των ξένων γλωσσών αποτελεί επιτακτική
ανάγκη. Η προαγωγή όμως της ξένης γλώσσας σε επίσημη είναι πρωτοφανής. Με
εξαίρεση τις αποικίες της Δύσης όπου επεβλήθη διά της στρατιωτικής βίας, δεν
υπάρχει προηγούμενο κυριάρχου κράτους που να προβαίνει σε τέτοια ταπεινωτική
ενέργεια. Η ελληνική τεχνουργήθηκε στο καμίνι της ιστορίας. Σ’ αυτήν γράφτηκαν
τα πολυτιμότερα κείμενα του πολιτισμού. Ο Όμηρος, ο Θουκυδίδης. Οι τραγωδίες,
η σοφία των φιλοσόφων, το Ευαγγέλιο και οι Πατέρες. «Γλώσσα νόησις νοήσεως».
Απύθμενη δεξαμενή λέξεων, δάνεισε τον ατίμητο θησαυρό της σε όλες τις
πολυομιλούμενες γλώσσες και πρωτίστως στην υπέρ ης η πρόταση. 47.000 ελληνικές
λέξεις απ’ ευθείας και άλλες τόσες με αντιδάνεια απ’ τη λατινική είναι ο
κορμός της αγγλικής. Περήφανοι για την κληρονομιά αυτή πρέπει να νιώθουμε.

Λάθη πολλά του προσφάτου παρελθόντος τραυμάτισαν το γλωσσικό μας αισθητήριο,
αλλοίωσαν την αυθεντικότητά του. Την φτώχυναν. Αυτοκαταργηθήκαμε γλωσσικά.
Χρέος μας είναι να την προστατεύσουμε ως κόρην οφθαλμού. Το εκπαιδευτικό
σύστημα εξοβέλισε τα αρχαία, δηλαδή τη βάση της γλώσσας. Εξοστράκισε τον
Παπαδιαμάντη. Έχασε τη συνέχεια. Υπέκυψε στην εμπορευματοποίηση, στην
υποκουλτούρα. Σ’ αυτόν τον τόπο συντελέσθηκε πολιτιστικό έγκλημα. Και αυτό εν
ονόματι ενός επιπόλαιου εξευρωπαϊσμού του. Τα Ελληνόπουλα δεν παίρνουν
γλωσσική παιδεία.

Ανελλήνιστοι ηγετικοί κύκλοι ποικίλων επιπέδων επιχειρούν να μεταφέρουν το
ατομικό τους σύμπλεγμα σε εθνική πολιτική. Μιλούν για ώσμωση ευρωπαϊκού και
ελληνικού πολιτισμού. Οι άνθρωποι αγνοούν ότι ο ευρωπαϊκός (όταν είναι)
πολιτισμός είναι ελληνικός και η OSMOSIS είναι ελληνικόν αντιδάνειον.

Στην ευτέλεια που μας απειλεί με βελούδινο γάντι, πρέπει να αντισταθούμε. Να
προστατεύσουμε και τη γλώσσα και την πίστη του λαού μας. Την εθνική του
ταυτότητα και τα διαχρονικά στοιχεία της που συνιστούν και την κινητήρια
δύναμή του. Προς τα εμπρός. Η άρχουσα παγκοσμιοποίηση που είναι «εν δυνάμει
βαρβαρότητα» (Ramonet) απειλεί με ισοπέδωση τα πάντα. Μεθοδευμένη
πληροφόρηση, απολύτως ελεγχόμενη οικονομία και ακατάσχετος πολιτιστικός
μιμητισμός. Απλοελληνιστί μαϊμουδισμός και για την περίσταση ευρωμαϊμουδισμός.

Επιθυμούμε να διαψευσθεί η πεσιμιστική εκτίμηση του Σεφέρη που έβλεπε πως
«είμαστε οι τελευταίοι που μιλάμε ελληνικά, σε λίγο αυτόν τον τόπο δεν θα τον
λένε Ελλάδα, αλλά Ελλαδέξ». Ελλαδέξ ή Ελλαδιστάν (κατά το Αφγανιστάν,
Ουζμπεκιστάν και τα λοιπά «ιστάν»).

Ο χρόνος θα δείξει. Αλλά όχι από μόνος του. Οι Γάλλοι ακτιβιστές που
αγωνίζονται να προστατεύσουν τη γλώσσα τους από την εισβολή της αγγλικής
ψήφισαν τον μεγαλοεπιχειρηματία Ζαν Μαρί Μεσιέ ως τον πλέον κατάπτυστο
συμπατριώτη τους για το 2001. Αυτό διότι ο κύριος στις συναντήσεις των
συντακτών των γαλλόφωνων περιοδικών του ομίλου του υποχρεώνει ως γλώσσα
επικοινωνίας την αγγλική. Αυτό είναι ένα «βραβείο ντροπής» που τον προηγούμενο
χρόνο το απένειμαν στη Γαλλίδα πρόεδρο του Ευρωκοινοβουλίου κ. Φονταίν, η
οποία προτιμά τα αγγλικά έναντι της μητρικής της.

Δυστυχώς και η γλώσσα μας χρειάζεται υπεράσπιση. Και υπερασπιστές με ρώμη και ευρηματικότητα.