Τετ α τετ Άγγλων με «μέλη» της 17Ν

Σε φιλικές… ανακρίσεις προσώπων που περιλαμβάνονται στις περίφημες λίστες
των Αμερικανών με τους υπόπτους για συμμετοχή στη 17Ν έχουν προχωρήσει οι
Άγγλοι, οι οποίοι διαφωνούν με τις ΗΠΑ για την «ταυτότητα» της τρομοκρατικής
οργάνωσης.

Οι Βρετανοί άρχισαν τις έρευνες την επομένη της δολοφονίας του ταξίαρχου Σόντερς

Ύστερα από προσεκτικές έρευνες και μελέτες, που άρχισαν από την επομένη της
δολοφονίας του ταξίαρχου Σόντερς, το περασμένο έτος, οι Βρετανοί του κλιμακίου
της Σκότλαντ Γιαρντ κατέληξαν στο συμπέρασμα πως η θεωρία των Αμερικανών, ότι
τα μέλη της 17Ν είναι προβεβλημένα πρόσωπα της ελληνικής κοινωνίας δεν στέκει.
Αντιθέτως, λένε οι Βρετανοί, το πιθανότερο είναι ο κλειστός πυρήνας της 17Ν να
αποτελείται από ανθρώπους που δεν έχουν καμιά δημόσια δράση, ουδείς μπορεί να
υποψιασθεί και άρα ουδείς έχει εντοπίσει.

Το πορτρέτο

Μάλιστα, η Σκότλαντ Γιαρντ έχει προχωρήσει τη σκέψη της ακόμη περισσότερο,
χρησιμοποιώντας και «ψυχολογικές» ερμηνείες. Λέει, έτσι, πως ένας άνθρωπος που
έχει επιτυχημένη καριέρα, κάτι παραπάνω από ικανοποιητικό εισόδημα και κατά το
μάλλον ή ήττον φυσιολογική προσωπική ζωή ­ όπως είναι τα χαρακτηριστικά των
περισσοτέρων στις αμερικανικές λίστες ­ δεν έχει λόγο να εξωθηθεί σε πράξεις
τρομοκρατίας. Αντιθέτως, άνθρωποι παντελώς άγνωστοι και στο περιθώριο της
δημόσιας κοινωνικής και πολιτικής ζωής, είναι πιο «λογικό» να οδηγηθούν σε
αυτήν τη μορφή οργανωμένου εγκλήματος που συνιστά η τρομοκρατία.

Συναντήσεις

Προκειμένου να τεκμηριώσουν κατά το δυνατόν τη θεωρία τους ­ και να αποδείξουν
στις αμερικανικές, αλλά και τις ελληνικές αρχές πως το ενδιαφέρον τους έχει
στραφεί σε λανθασμένη κατεύθυνση ­ οι Άγγλοι είχαν επικοινωνία με πρόσωπα που
περιλαμβάνονται στις λίστες. Ζήτησαν από ορισμένα από αυτά μια «φιλική
συζήτηση», προκειμένου να διευκρινισθούν ορισμένα πράγματα.

Πράγματι, οι φιλικές αυτές ανακρίσεις έγιναν, με τη σύμφωνη γνώμη των
«υπόπτων», μεταξύ των οποίων και πανεπιστημιακοί. Στη διάρκεια αυτής τής
πρόσωπο με πρόσωπο συνάντησης, όπου δεν εκρατούντο πρακτικά και δεν υπήρχε
κανείς άλλος παρών πέραν του Βρετανού «ανακριτή» και του Έλληνα
«ανακρινόμενου», συζητήθηκε το φαινόμενο της ελληνικής τρομοκρατίας, γιατί
κατά τη γνώμη του «υπόπτου» βρίσκεται το όνομά του στη λίστα, ποιο είναι το
παρελθόν του, τι γνωρίζει για το θέμα εν γένει και άλλα.

Τα κατάφεραν

Σημειώνεται πως ενώ οι αμερικανικές λίστες έχουν βρεθεί στην επικαιρότητα ουκ
ολίγες φορές κατά τα τελευταία χρόνια, ουδείς Αμερικανός ­ του FBI ή άλλης
υπηρεσίας αμερικανικής, της ΕΥΠ ή της αντιτρομοκρατικής ­ δεν έχει ζητήσει
τέτοιου τύπου «φιλική ανάκριση» οποιουδήποτε υπόπτου. Όπως έλεγαν κυβερνητικές
πηγές, εάν ελληνική υπηρεσία επεδίωκε κάτι τέτοιο, αυτό θα εκλαμβανόταν από
την κοινή γνώμη ωσάν η κυβέρνηση να συμμερίζεται τις αμερικανικές θεωρίες. Από
την άλλη πλευρά, εάν έκαναν τέτοια κίνηση οι Αμερικανοί θα υπήρχε πάντα ο
κίνδυνος να κατηγορηθούν ότι εμπλέκονται στα εσωτερικά άλλης χώρας,
δημιουργώντας πολιτικό πρόβλημα στις σχέσεις Αθηνών – Ουάσιγκτον.

Για γέλια

Χαρακτηριστικό της αμερικανικής αδυναμίας να χειρισθούν λεπτές καταστάσεις
είναι και το… εξής αμίμητο. Όταν κάποτε ένας από τους «υπόπτους» ­ γνωστό
πρόσωπο της δημόσιας ζωής ­ ζήτησε visa για τις ΗΠΑ, η αμερικανική πρεσβεία
της Αθήνας μη ξεροντας πώς να χειρισθεί το θέμα, κάλεσε από την Ουάσιγκτον
ειδικό πράκτορα να αποφανθεί επί τους θέματος, ο οποίος ωστόσο δεν γνώριζε καν
το πρόσωπο επί του οποίου έπρεπε να αποφανθεί!

Οι Βρετανοί, όμως, δεν θεώρησαν προφανώς ότι διατρέχουν τέτοιο κίνδυνο και
έκαναν αυτό που ουδείς άλλος τόλμησε: μίλησαν με τους «υπόπτους». Μονάχα που
τα συμπεράσματα αδυνατίζουν πολύ την όποια πειστικότητα των αμερικανικών
καταλόγων και θεωριών, που όλο το τελευταίο διάστημα προβάλλονται από τα μέσα
ενημέρωσης των ΗΠΑ, πρώην διπλωμάτες τύπου Νάιλς ή γραφειοκράτες της CIA και
συνταξιούχοι – εμπειρογνώμονες ποικίλων υπηρεσιών.

Πάντως, σύμφωνα με πληροφορίες, οι λίστες των Αμερικανών, που βρίσκονται στα
χέρια των ελληνικών αρχών, δεν έχουν απορριφθεί ευθέως από την Αθήνα. Απλώς,
υπογραμμίζουν οι ελληνικές αρχές, δεν υπάρχουν επαρκείς ενδείξεις και
αποδείξεις που να στοιχειοθετούν βασιμότητα.