Αυτόχειρες και μη

Ας ξεκινήσω με μιαν υπόσχεση: όπως πάνε τα πράγματα, δεν πρόκειται, για φέτος
τουλάχιστον, να σας ξανακουράσω με τον Παναθηναϊκό. Οι φίλοι που μου γράφουν
ότι ήρθε πια ο καιρός ν’ ασχοληθώ με την ΑΕΚ, δεν έχουν παρά να κάνουν λίγη
ακόμα υπομονή. Προς το παρόν, ο τρόπος που υπονόμευσε το μέλλον της μια ομάδα
που μέχρι πριν από ένα μήνα βρισκόταν στα ποδοσφαιρικά ουράνια, δεν μπορεί να
περάσει ασχολίαστος.

Ο συνδυασμός υπομονής και επιμονής, με άλλα λόγια πίστης στον εαυτό τους,
ξεχωρίζει τις πρόσκαιρα επιτυχημένες από τις μεγάλες ομάδες. Το ίδιο βέβαια,
κατά μείζονα λόγο, ισχύει και για τους προπονητές τους ­ μόνο που σπάνια, μέσα
στη σύγχρονη αθλητική εμποροπανήγυρη, οι προπονητές διατηρούν την αυτονομία
τους. Γι’ αυτόν ακριβώς τον πρόσθετο λόγο, επειδή ήταν ένας προπονητής που η
Διοίκηση αλλά και οι παίκτες του Παναθηναϊκού στήριζαν με έργα και όχι με
λόγια, ήταν αδικαιολόγητη, αλλά και χαρακτηριστική, η παραίτηση του Κυράστα.

ΕΞΑΡΧΗΣ ΛΥΓΙΣΜΕΝΟΣ

Δεν ισχυρίζομαι ­ το αντίθετο μάλιστα ­ ότι ο παλιός διεθνής παίκτης και
συνολικά αξιόλογος προπονητής στερείται ήθους ή εχθρών (οι αθλητικές
εφημερίδες πάντως που πανηγύριζαν χλευαστικά για την απόφασή του μετά την ήττα
από τον ΠΑΟΚ ήταν οι ίδιες ακριβώς που τον θεοποιούσαν στα τόσα πρόσφατα
«μεγάλα βράδια» του Τσάμπιονς Λιγκ). Όμως, από την αρχή της αγωνιστικής
περιόδου, ή μάλλον από την αρχή της περυσινής αγωνιστικής περιόδου, ο Κυράστας
έδειχνε μια δυσθυμία γύρω από την άσκηση του επαγγέλματός του, μια δύσκολα
αποκρυπτόμενη ένταση και οργή. Ακόμα και την περίοδο των μεγάλων ευρωπαϊκών
επιτυχιών δεν φάνηκε στιγμή σε ειρήνη με τον εαυτό και τον ρόλο του, σε βαθμό
μάλιστα που να έχει φροντίσει να τις σχετικοποιήσει προκαταρκτικά μ’ εκείνο το
αμίμητο περί του ενός και μοναδικού στόχου. Έχω συναίσθηση ότι για κάθε σοβαρό
άνθρωπο και επαγγελματία ­ και οι περισσότερες ενδείξεις συγκλίνουν ότι ο
Κυράστας είναι και τα δύο ­ το βάρος και ιδίως η φθορά του πάγκου καθιστούν
συχνά δυσβάσταχτη και την πιο επιτυχημένη μέσα στα γήπεδα πορεία. Αρκετοί
συνάδελφοί του το πληρώνουν με την υγεία τους. Ο Κυράστας διάλεξε τον δρόμο
της άδοξης απόσυρσης, της φυγής από τις ευθύνες της ανασυγκρότησης, σε μια
στιγμή μάλιστα που και η ομάδα του τον χρειαζόταν και η Διοίκηση δεν
τον εξωθούσε σε βιαστικές ενέργειες και η αγωνιστική, ακόμα και η βαθμολογική,
καθυστέρηση δεν ήταν και τόσο δραματική. Αποτέλεσμα: ο ίδιος ηρέμησε ­ μπορεί
ακόμα και να βολεύτηκε ­ αλλά η ομάδα του βρίσκεται ξαφνικά μπροστά σε
περιπέτειες και σίγουρα μπροστά στο επικίνδυνα άγνωστο.

ΓΙΝΕΤΑΙ ΚΙ ΑΛΛΙΩΣ

Το ότι ο δρόμος του Κυράστα δεν ήταν μονόδρομος δεν το στοιχειοθετεί μόνο η
παρατήρηση της ανθρώπινης φύσης ή η άνεση κάθε κριτή να απονέμει εκ των
υστέρων βαθμούς ή να προβλέπει αυτό που έχει ήδη συμβεί. Το αποδεικνύει η
στάση δύο συναδέλφων του, ενός εντός κι ενός εκτός συνόρων, που βρέθηκαν, την
ίδια μ’ εκείνον στιγμή, σε παρόμοια ή ακόμα χειρότερη κατάσταση. Ο Ντούσαν
Μπάγιεβιτς ακροβατεί εδώ κι ενάμιση χρόνο σε τεντωμένο σχοινί. Οι παίκτες του
δεν πληρώνονται κι η ομάδα του, με εξαίρεση (αλλά τι εξαίρεση) το περυσινό
Κύπελλο, δεν έχει τα αποτελέσματα που οι φίλαθλοί της αλλά και η δουλειά του
θα δικαιούνταν. Με αποκορύφωμα την αρχή της φετινής χρονιάς, όταν ο ΠΑΟΚ
βρέθηκε όχι μόνο με άλυτα τα πάγια διοικητικά του προβλήματα αλλά και να μην
μπορεί να σταυρώσει νίκη. Παρ’ όλο που έμεινε κάποια στιγμή πιο πίσω από τον
Παναθηναϊκό και αποκλείστηκε από την Ευρώπη, ο Μπάγιεβιτς, όσο κι αν του
πέρασε ίσως από το μυαλό, δεν έδειξε ούτε στιγμή διάθεση να πετάξει λευκή
πετσέτα. Παλεύει με τους παίκτες του και για τους παίκτες του ­ και γι’ αυτό,
ό,τι και αν γίνει, θα δικαιωθεί. Η αξία της συμπεριφοράς του είναι μεγαλύτερη
από το οποιοδήποτε αποτέλεσμα.

Με τα μέτρα του δικού του πλανήτη, ο σερ Άλεξ Φέργκιουσον ζει φέτος κι αυτός
επικίνδυνα κοντά στη ζώνη της κολάσεως. Στην τελευταία του χρονιά και με
τρανταχτές μεταγραφές, η Μάντσεστερ παραπαίει, μια στην Ευρώπη, δυο στην
Αγγλία. Από μέσα κι απέξω, μέσα σε ένα περιβάλλον που τα δισεκατομμύρια
μετριούνται με τη βδομάδα, η γκρίνια μεγαλώνει. Τι πιο εύκολο από μια ηρωική
έξοδο στην παχυλή ξεκούραση μιας θέσης ένδοξου επιτίμου; Κι όμως, ούτε ο σερ
Άλεξ, από πείσμα, εγωισμό αλλά και αθλητική παιδεία, σκέφτηκε στιγμή να τα
παρατήσει. Και η Μάντσεστερ, όπως θα γινόταν και με τον Παναθηναϊκό, φυσικά
επανακάμπτει και βάζει πλώρη και γι’ άλλες κορυφές, προσιτές μόνο σε όσους
αγωνίζονται μέχρι τέλους.