ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΡΥΣ Τα τρακτέρ δεν λύνουν το πρόβλημα

Λίγο πριν φύγει για τις Βρυξέλλες, ο υπουργός Γεωργίας Γιώργος Δρυς
έδειχνε… άυπνος. Μ’ ένα ποτήρι παγωμένο γάλα και κάτι παξιμάδια για…
συντροφιά, μελετούσε τους φακέλους του, στο γραφείο του, σ’ εκείνο το άχαρο
κτίριο του υπουργείου του στην οδό Αχαρνών.

Καθισμένος στην ίδια καρέκλα που πριν από 20 χρόνια καθόταν ο σημερινός
Πρωθυπουργός, δηλώνει «τυχερός» που ο Κώστας Σημίτης τού ανέθεσε το υπουργείο Γεωργίας.

«Είναι ένας χώρος τον οποίο έχω υπηρετήσει πάρα πολλά χρόνια και τον αγαπώ.
Και γι’ αυτό θέλω να πετύχει το πρόγραμμα της κυβέρνησης στον αγροτικό χώρο,
αλλά και να βελτιωθεί η κοινωνική και οικονομική θέση των αγροτών».

«Και αν καταλάβουν οι αγρότες το γραφείο σας, τι θα κάνετε;», τον ρωτήσαμε…

«Θα σκεφθώ ότι οι αγρότες επέλεξαν έναν τρόπο διαμαρτυρίας. Άλλωστε, το
φιλικό περιβάλλον του υπουργείου Γεωργίας είναι ο καλύτερος χώρος να λύσουμε
τα πραγματικά προβλήματα που έχει ο αγροτικός χώρος και γι’ αυτό τον λόγο έχω
κάνει ανοικτή πρόσκληση στους συνδικαλιστές και σε όλους τους αγρότες να
έρθουν εδώ να μιλήσουμε και να βρούμε τις καλύτερες λύσεις. Η λογική των
δυναμικών κινητοποιήσεων διά της παρατάξεως των τρακτέρ στις εθνικές οδούς δεν
είναι ο καλύτερος τρόπος για τη λύση προβλημάτων». «Πρέπει να θυμηθούμε»,
τονίζει αναφερόμενος στις αγροτικές κινητοποιήσεις, «ότι η επανάληψη γεγονότων
σαν αυτά που ζήσαμε το 1996 και το 1997 και τα οποία δεν οδήγησαν σε λύση των
προβλημάτων θα ήταν λάθος. Η κυβέρνηση έχει ευαίσθητες κεραίες στραμμένες προς
τα προβλήματα των αγροτών. Ο Πρωθυπουργός ανακοίνωσε πριν από μερικές ημέρες,
τη συγκρότηση διυπουργικής επιτροπής για τη συνολική ανάπτυξη της υπαίθρου,
έχει ένα πακέτο μέτρων και μια συγκεκριμένη πολιτική».

Πιστεύει, ωστόσο, ότι πρέπει να γίνει και άλλος διάλογος. «Πήγα στη Λάρισα,
είχα τρεις συγκεντρώσεις και συνομίλησα πρόσωπο με πρόσωπο. Και πρέπει να
συνεχίσουμε. Εάν καθήσουμε να συζητήσουμε, θα ακούσω τα επιχειρήματα της άλλης
πλευράς, θα ακούσουν κι εκείνοι τα επιχειρήματά μου».

Ορισμένοι του έχουν προτείνει να βγει ανοιχτά και να πει «φταίει το ΚΚΕ,
φταίει η Ν.Δ.».

Σκέπτεται πως «υπάρχει μια κομματική παρέμβαση και του ΚΚΕ και της Ν.Δ., όπως
και παλαιότερα». Τους θυμίζει όμως ότι «κι αυτός πήγε στη Λάρισα με τον
γραμματέα του ΠΑΣΟΚ Κώστα Λαλιώτη».

Θέλει λοιπόν να είναι προσεκτικός. «Κάθε κόμμα της αντιπολίτευσης προφανώς
παρεμβαίνει μέσα στο πολιτικό γίγνεσθαι», τονίζει. «Δεν μπορεί να απομονωθεί
αυτό από τις κινητοποιήσεις του αγροτικού τομέα. Πρέπει όμως οι κινητοποιήσεις
να γίνονται επί υπαρκτών προβλημάτων. Μπορεί όμως κανείς σήμερα να λύσει τα
προβλήματα αυτά παρατάσσοντας τα τρακτέρ στις εθνικές οδούς;».

Με μακρά εμπειρία από τις αγροτικές συνδικαλιστικές οργανώσεις του νησιού του,
της Κέρκυρας, για την οποία μιλάει συνέχεια με… θαυμασμό, λέει ξεκάθαρα:
«Δεν είναι καθόλου κακό ο αγρότης να έχει κομματική και συνδικαλιστική
ιδιότητα. Είναι και ένα από τα συστατικά στοιχεία της Δημοκρατίας. Οι πολίτες
εντάσσονται σε κόμματα και, βεβαίως, εντάσσονται και σε συνδικαλιστικές
οργανώσεις. Επομένως, δεν μου αρέσει καμία αντιπαράθεση. Μπορώ και θέλω να
κάνω καλύτερο διάλογο… Κι ελπίζω να το θέλουν και οι αγρότες. Υπάρχει πάντα
ανοικτή πρόσκληση να κουβεντιάσουμε».

Υποχρέωση η συσπείρωση

Ο Γιώργος Δρυς μπορεί να δηλώνει «είμαι υπερήφανος για ό,τι κάνει το ΠΑΣΟΚ».
Ωστόσο, προσθέτει πως «μπορούμε να είμαστε καλύτεροι».

Και όταν του μιλήσεις για το… ροκ στην πολιτική, λέγοντάς του ότι «το ΠΑΣΟΚ
δείχνει να θέλει να “κερδίσει” τη Ν.Δ. μέσα από μια πόλωση, ήταν παλαιότερα ο
Κώστας Σημίτης που κατήγγειλε τέτοιες πολιτικές», εκφράζει τη διαφωνία του.

«Δεν είναι έτσι. Έχουμε υποχρέωση να αυξήσουμε τον βαθμό συσπείρωσης των
μελών μας, που είναι πολύ χαμηλός».

Και όταν τον ρωτάς τι θα απαντούσε στον Πρωθυπουργό αν του ζητούσε τη γνώμη
του για το τι μπορεί να διορθώσει στο κόμμα και στην κυβέρνηση, τονίζει: «Μα,
να επιταχύνουμε την παραγωγή του κυβερνητικού μας έργου και να μείνουμε πιστοί
στις θέσεις μας για την επίλυση των προβλημάτων που έχει σήμερα η ελληνική
κοινωνία. Και για το κόμμα πρέπει να ανοίξει έναν διάλογο μέσα στην κοινωνία
με όλες τις κοινωνικές ομάδες. Δεν υπάρχουν διαχωριστικές γραμμές και
κομματικά συρματοπλέγματα».

«Οικολογικός λαϊκισμός των Βορειοευρωπαίων για τον καπνό»

Οι αγροτικές κινητοποιήσεις δεν είναι πάντως ο μοναδικός βραχνάς για τον
Γιώργο Δρυ.

«Υπάρχουν σοβαρά προβλήματα, τα οποία προέρχονται κυρίως από την καινούργια
πολιτική που θέλει να ακολουθήσει η Ε.Ε.», λέει στα «ΝΕΑ».«Για παράδειγμα, το
συλλαλητήριο που έγινε για τον καπνό δεν προήλθε από κάποια εσφαλμένη εφαρμογή
της πολιτικής του υπουργείου Γεωργίας ή της ελληνικής κυβέρνησης γενικότερα,
προήλθε από την ψήφιση τροπολογίας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Έκρινε στη
βάση μιας λογικής που διακρίνει ορισμένους εκπροσώπους, κυρίως των βόρειων
ευρωπαϊκών χωρών, μιας αντίληψης οικολογικού λαϊκισμού. Πιστεύουν ότι εάν
καταστραφεί η ευρωπαϊκή καπνοκαλλιέργεια, οι Ευρωπαίοι πολίτες θα σταματήσουν
να καπνίζουν. Είναι ό,τι πιο εσφαλμένο, διότι αυτή τη στιγμή η Ε.Ε. εισάγει το
70% των χρησιμοποιούμενων στην Ε.Ε. καπνών. Μόνο το 30% είναι ευρωπαϊκά καπνά,
δηλαδή Ελλάδας, Ιταλίας, Ισπανίας και Πορτογαλίας».

Ο υπουργός Γεωργίας δεν το λέει τυχαία…

«Μιλάμε για 80.000 καπνοκαλλιεργητές στην Ελλάδα και περίπου άλλους 120.000
εργαζόμενους στο κύκλωμα μεταποίησης του καπνού, κάπου 200.000 Έλληνες!

Σε περιοχές που ο καπνός είναι μονοκαλλιέργεια.

Όλα αυτά είναι δυνατό να τα σβήσει κανείς, νομίζει, με μια μονοκονδυλιά στην
Ευρώπη; Ο καπνός αυτός που παράγουμε στην Ευρώπη θα αντικατασταθεί από
εισαγόμενα καπνά, των οποίων η ποιότητα είναι χειρότερη! Για ποια προστασία
της δημόσιας υγείας μπορούν να μιλούν οι Βορειο-Ευρωπαίοι; Η στάση τους είναι
υποκριτική, χαρακτηριζόμενη από έναν οικολογικό λαϊκισμό».

Και να ‘ταν μόνο τα προβλήματα με τα καπνά…

«Υπάρχει και το βαμβάκι. Αλλά εκεί τα πράγματα δεν είναι τόσο κακά όσο
φαίνονται ότι μπορούν να εξελιχθούν τα θέματα στον καπνό. Με καλή χρήση του
κανονισμού μπορούμε να απορροφήσουμε 210 δισ. δρχ. τον χρόνο. Το πρόβλημα
είναι ότι κάποιοι βαμβακοπαραγωγοί θέλουν να παραβιάσουν τα ανώτατα όρια που
ορίζει η Ε.Ε. Όμως αυτό είναι εις βάρος τους. Ροκανίζουν το κλαδί στο οποίο
κάθονται;».

­ Καλά όλα αυτά, κύριε υπουργέ… Ο αγροτικός κόσμος, όμως, παίρνει συντάξεις πείνας…

«Εχετε δίκαιο. Οι 53.000 δρχ. από 1.1.2002 δεν είναι μια επαρκής σύνταξη για
ένα ανεκτό επίπεδο διαβίωσης. Όμως οι αγρότες δεν έχουν συμβάλει ουδόλως στις
ασφαλιστικές τους υποχρεώσεις. Οι αγρότες που συμβάλλουν στις ασφαλιστικές
τους υποχρεώσεις παίρνουν πολύ μεγαλύτερη σύνταξη. Οι αγρότες για να
βελτιώσουν το συνταξιοδοτικό τους καθεστώς πρέπει και εκείνοι να συμμετέχουν
στο κόστος της ασφάλισης, όπως και οι άλλοι εργαζόμενοι».