«Μην επεμβείτε. Τα 25 εκατ. δολάρια θα προδώσουν τον Μπιν Λάντεν»

Η μιζέρια είναι μια λέξη που μπορεί να χαρακτηρίσει τη Σομαλία. Η πρωτεύουσα
Μογκαντίσου είναι μια πόλη – συντρίμμια από το 1991. Δεν την ανοικοδόμησαν.
Έχει μια μεταβατική κυβέρνηση, η επιρροή της οποίας δεν φτάνει ούτε στα νότια
προάστια της πόλης. Εκτός ορίων πρωτεύουσας, τα τέσσερα πέμπτα του πληθυσμού
της χώρας ζουν σε συνθήκες λιμού. Η παράκτια ζώνη της προς τον Ινδικό Ωκεανό
δεν ελέγχεται. Σπάνια βλέπει κανείς αυτοκίνητα, ενώ η εκπαίδευση και η ιατρική
περίθαλψη ανήκουν στη σφαίρα της ανάμνησης. Μοιρασμένη σε Ιταλία και Βρετανία
το 1920, η Σομαλία υπήρξε από τα τελευταία τρόπαια της ευρωπαϊκής
αποικιοκρατίας στην Αφρική. Ειδικοί εκτιμούν ότι διαθέτει ουράνιο και χρυσό.
Κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο ενοποιήθηκε για μικρό διάστημα, υπό την ιταλική
κυριαρχία. Πλήρης ανεξαρτησία επήλθε το 1960, κατά τη θητεία του πρώτου
προέδρου της χώρας, Αντνάν Αμπντουλάχ Ουσμαάν. Απέτυχε όμως να φέρει
συμφιλίωση στη χώρα, μεταξύ των αντίπαλων βόρειων και νότιων φατριών και να
συνάψει ειρηνικές σχέσεις με τους γείτονές του, Αιθιοπία και Κένυα, που ζούσαν
υπό τον φόβο του «παν-σομαλισμού». Το 1969, το Μογκαντίσου γίνεται θέατρο
μαρξιστικής εξέγερσης, ύστερα από το πραξικόπημα του Μουχάμαντ Σιάντ Μπαρέ.
Πέντε χρόνια «επιστημονικού σοσιαλισμού» για τον εκσυγχρονισμό της γεωργίας
απέτυχαν. Μέχρι τη δεύτερη δεκαετία της δικτατορίας του είχε αλλάξει
στρατόπεδο στήριξης και από τη Σοβιετική Ένωση πέρασε στις ΗΠΑ, αποδεχόμενος
τη βοήθειά τους. Το καθεστώς κατέρρευσε το 1991.

Η κατάρρευση του απολυταρχικού καθεστώτος του Σιάντ Μπαρέ βρήκε τη Σομαλία υπό
τον έλεγχο 12 αντίπαλων φατριών, οι διεκδικήσεις των οποίων συνεχίζονται μέχρι
σήμερα.

Λόγω του συνεχιζόμενου εμφυλίου το 1993 απεστάλη ειρηνευτική δύναμη του ΟΗΕ
που έληξε όμως με την προαναφερθείσα τραγωδία της επιχείρησης «Irene». Πριν
από έναν χρόνο, εκπρόσωποι από τις 12 φατρίες συναντήθηκαν στο Τζιμπουτί για
να ορίσουν νέα μεταβατική κυβέρνηση υπό τον πρόεδρο Αμπντικασίμ Σαλάντ Χασάν,
ο οποίος ζήτησε από την Ουάσιγκτον να μη γίνει η χώρα του ο επόμενος στόχος,
υποστηρίζοντας ότι αν ο Οσάμα Μπιν Λάντεν κατέφευγε εκεί, η φτώχεια θα τον
εξέθετε: «Τα 25 εκατομμύρια δολάρια της επικήρυξης θα τον προδώσουν σε λίγες
ημέρες».