Οι υποψήφιοι δήμαρχοι και νομάρχες

Ο τρόπος επιλογής των υποψηφίων δημάρχων και νομαρχών, εν όψει των
επικειμένων δημοτικών εκλογών, απασχολεί τον κ. Πάνο Μπόζο, μαθηματικό και
δημοτικό σύμβουλο Κηφισιάς:

«Όταν συστήνουν τρόπους επιλογής των υποψηφίων, όπως κάνει ο αξιότιμος
καθηγητής και βουλευτής κ. Λοβέρδος με άρθρο του στα “ΝΕΑ” προτείνοντας η
επιλογή να γίνεται με συσχέτιση των εξής παραγόντων: α) των δυνάμεων των
κομμάτων β) των επιλογών των κομματικών οργανώσεων γ) της γνώμης των βουλευτών
της περιοχής, δ) της δραστηριότητας των υποψηφίων, ε) των τοπικών
δημοσκοπήσεων, τινάζουν στον αέρα την ανεξαρτησία και την αυτοτέλεια της Τ.Α.

Ίσως ο κ. Λοβέρδος να αγνοεί τις “στημένες” γενικές συνελεύσεις των τοπικών
οργανώσεων των κομμάτων, ίσως να παραβλέπει ότι το “ενδιαφέρον” των βουλευτών
περιορίζεται στο αν ο υποψήφιος είναι της δικής τους επιρροής και το
βασικότερο δεν λαμβάνει υπόψη του ότι τις περισσότερες φορές δεν υπάρχει
αντιστοιχία μεταξύ της κομματικής δύναμης και της προτίμησης των δημοτών προς
τον δήμαρχο. (Ο κ. Μπένος, για παράδειγμα, ψηφιζόταν από το σύνολο σχεδόν των
πολιτών της Καλαμάτας όταν το ΠΑΣΟΚ ήταν μειοψηφία στην πόλη!!).

Τα κόμματα και οι κυβερνήσεις οφείλουν να συνεργάζονται με όλους τους
δημάρχους που πασχίζουν να αντιμετωπίσουν τα “τοπικά θέματα” και όχι να
επιλέγουν υποψήφιους καθιστώντας τους ομήρους.

Ποιος δήμαρχος, αλήθεια, θα μπορέσει να εναντιωθεί σε μία απόφαση βλαπτική για
τα συμφέροντα της πόλης του όταν γνωρίζει ότι οι αποφασίζοντες θα τον κρίνουν
ύστερα από λίγο καιρό;

Μια αδέσμευτη δημοτική αρχή έχει τη δυνατότητα να κάνει θαύματα στο χώρο
ευθύνης της γιατί και αρμοδιότητες έχει και πόρους μπορεί να αντλήσει από
πολλές πλέον πηγές.

Εκεί που πρέπει η κεντρική διοίκηση να στρέψει το ενδιαφέρον της και την
προσοχή της είναι να εφαρμοστούν κανόνες ελέγχου. Σήμερα, οι δημοτικοί
άρχοντες στην ουσία είναι ανεξέλεγκτοι!!! Αρκετοί διαχειρίζονται πολλά
δισεκατομμύρια χωρίς διαφάνεια, χωρίς τήρηση των νόμων, χωρίς απόδοση
λογαριασμού σε κανέναν!!!

Σήμερα οι δήμοι από πολλούς θεωρούνται (όχι πάντα αβάσιμα) ως εστίες διαφθοράς
και αυτό έχει ως αποτέλεσμα η πλειοψηφία των δημοτών να μην ασχολείται με τα
κοινά.

Οι πολιτικοί προϊστάμενοι δεν επεμβαίνουν να διορθώσουν τα κακώς κείμενα
υπολογίζοντας το πολιτικό κόστος».