Διαστάσεις Το ξέσπασμα της Φαλλάτσι

Οριάνα Φαλλάτσι: μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου, πέρασε δύο εβδομάδες χωρίς να φάει και να κοιμηθεί

Πώς να το ονομάσουμε; Ρεπορτάζ; Δοκίμιο; Αυτοβιογραφικό σημείωμα; Προκήρυξη;
“Call it a sermon”, πέστε το κήρυγμα, απάντησε η Οριάνα Φαλλάτσι στον καθηγητή
Χάουαρντ Γκότλιεμπ από το Πανεπιστήμιο της Βοστώνης. Το ερώτημα αφορούσε το
καινούργιο βιβλίο της διάσημης ιταλίδας συγγραφέως και δημοσιογράφου, που ζει
στην Αμερική αυτοεξόριστη (και σιωπηλή) εδώ και πολλά χρόνια, αλλά δεν έχει
χάσει τη μαχητικότητα, την προκλητικότητα και την ευαισθησία που πάντα τη
χαρακτήριζε. Το βιβλίο κυκλοφόρησε την περασμένη Τετάρτη με τίτλο “Οργή και
Υπερηφάνεια” (εκδ. Rizzoli). Και την πρώτη μέρα εξαντλήθηκαν και τα 200.000
αντίτυπα που είχαν διανεμηθεί στα βιβλιοπωλεία.

Η Οριάνα Φαλλάτσι διατηρεί πάντα το ταλέντο της, το ταλέντο να γράφει, να
προκαλεί και να διχάζει. Το βιβλίο αυτό, εμπλουτισμένη εκδοχή ενός
μακροσκελούς άρθρου που δημοσιεύτηκε στις 29 Σεπτεμβρίου στην Κοριέρε,
άρχισε να γράφεται αμέσως μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου. Για δύο
εβδομάδες, η συγγραφέας δεν μπορούσε ούτε να φάει ούτε να κοιμηθεί. Ήταν η
δική της αντίδραση, το δικό της κλάμα, ένα κλάμα χωρίς δάκρυα, γιατί η
τελευταία φορά που έκλαψε με δάκρυα ήταν το 1943, όταν η Φλωρεντία
βομβαρδίστηκε από τους Συμμάχους. Αυτό που εντυπωσιάζει περισσότερο τη
Φαλλάτσι στον Μπιν Λάντεν είναι ότι η τεράστια περιουσία του δημιουργήθηκε από
τα κέρδη μιας εταιρείας που ειδικευόταν στις κατεδαφίσεις. Αυτό που θα ήθελε
να τον ρωτήσει είναι πώς γίνεται και οι αδελφές του φωτογραφίζονταν στο
Λονδίνο και στην Κυανή Ακτή με το κεφάλι ακάλυπτο. Κι αυτό που θα ήθελε να του
επισημάνει είναι ότι τη Νέα Υόρκη δεν κατάφερε να την ταπεινώσει.

Η συγγραφέας είναι έξαλλη με τους Ταλιμπάν: “Αν αυτά τα παιδιά του Αλλάχ
κατέστρεφαν έστω και ένα θησαυρό της Φλωρεντίας, θα γινόμουν εγώ η ίδια
δολοφόνος”. Εξαπολύει μύδρους κατά των φεμινιστριών, χαρακτηρίζοντάς τες
“ψευτοαμαζόνες” και “κότες”, που δεν έλεγαν λέξη τόσα χρόνια για τον
εξευτελισμό των γυναικών στο Αφγανιστάν και θα ήθελαν κατά βάθος να τις βιάσει
όλες ο Μπιν Λάντεν, ομαδικά και μία-μία. Δεν χαρίζεται ούτε στους πρώην
κομμουνιστές, με την “πνευματική τους τρομοκρατία” και το σύνθημα “Ι care” του
τελευταίου τους συνεδρίου, ούτε στον Μπερλουσκόνι, έναν άνθρωπο που του λείπει
το μυαλό, η σεμνότητα και η αίσθηση του μέτρου. Το βιβλίο έχει όμως και
μερικές θετικές εικόνες. Τον μοναδικό πυροσβέστη που βγήκε ζωντανός από τα
ερείπια. Το παιδάκι που, για να προσανατολιστεί στο Μανχάτταν, δεν στηρίζεται
πια στους Δίδυμους Πύργους αλλά στις κουβέντες των περαστικών. Τον μακαρίτη
τον Χουσεΐν της Ιορδανίας που δεν ήθελε να τον αποκαλούν “Η Αυτού
Μεγαλειότης”, κι όταν έμαθε ότι οι φενταγίν είχαν φυλακίσει τη συγγραφέα σε
μια αποθήκη πυρομαχικών εξεμάνη: “Στη δική μου χώρα; Στο δικό μου βασίλειο;”.