ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Χαλάλι σου φίλε μου…

Έχω έναν φίλο, αγαπημένο φίλο, εδώ και χρόνια. Είναι από εκείνους τους
ανθρώπους που βρίσκονται πάντα «ένα τηλέφωνο μακριά». Που όσο κι αν τον χάνω,
όσο κι αν χάνεται ή χάνομαι, απομακρύνομαι ή απομακρύνεται, ξέρω πως είναι
πάντα κάπου εκεί ­ έτοιμος να τρέξει, να σταθεί, να ακούσει, να χαρεί με τη
χαρά μου ή να παγώσει μπροστά στην απελπισία μου…

Έχω έναν φίλο που είναι ακόμη κάπου εκεί. Μόνο που τώρα, αυτές τις μέρες,
μοιάζει να ταξιδεύει πάνω σ’ ένα μαγικό σύννεφο. Βλέπω τα μάτια του να
γυαλίζουν, το βλέμμα του να χάνεται, μπορώ ν’ ακούσω την καρδιά του να χτυπάει
δυνατά, τρελά, με πάθος. Όλα τα σημάδια καταλήγουν σε μια λέξη: Έρωτας! Ο
αγαπημένος μου φίλος είναι ερωτευμένος! Κι εγώ τον παρατηρώ να πετάει… Όπως
πετούν οι άνθρωποι που ξαφνικά συναντούν έναν συνοδοιπόρο δυνατό, έμπιστο, που
αρκεί ένα του νεύμα για να διώξει τον φόβο κι ένα του άγγιγμα για να
πιστοποιήσει πως «μαζί μπορούμε να ταξιδέψουμε μακριά, στα πιο παραμυθένια από
τα όνειρά μας»…

Μένω να τον παρατηρώ. Δεν βρίσκω λέξεις να του μιλήσω, δεν μπορώ να του
περιγράψω τη γυαλάδα που βλέπω στα μάτια του. Τη βλέπω όμως. Ξέρω πως είναι
έρωτας. Ξέρω πως είναι μια βρυσούλα που άρχισε να πλημμυρίζει τον τόπο με
συναίσθημα, τρυφερότητα, αγάπη. Συναισθήματα που δεν του τα χάρισε κανείς,
αλλά τα κέρδισε γιατί τα αξίζει… Γιατί είναι από εκείνους τους «λίγους» που,
όπως λέει ο Ελύτης, «ξέρουν ότι ο υπερθετικός στα αισθήματα σχηματίζεται με το
φως, όχι με τη δύναμη. Και ότι χρειάζεται χάδι εκεί που βάζουν μαχαίρι»… Έχω
έναν φίλο, που κρατά «ένα κερί στο χέρι»… Και προσπαθεί να… «σηκωθεί στις
μύτες των ποδιών, να φτάσει εκεί ψηλά, μέσα στον αναστεναγμό μας, όλα τα
εύφλεκτα: πάθη, πείσματα, φωνές οργής, μυριάδες έντομα χρωματιστούλια που να
λαμπαδιάσει ο τόπος»!

Χαλάλι σου φίλε… Να λαμπαδιάσει ο τόπος!