ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Άσεμνα θεάματα

Κάτω στην άσφαλτο, είναι πεταμένα μήλα. Ωραία κόκκινα μήλα, γυαλιστερά,
κατρακυλάνε δώθε κείθε, σταματάνε αμήχανα. Τι δουλειά έχουν στην άσφαλτο τα
μήλα; Ακολουθεί ζουμ στο δοχείο με το γάλα. Είναι ένα από αυτά τα μεγάλα,
μεταλλικά μπιτόνια μεταφοράς, χωράει πάνω από είκοσι λίτρα. Οι παραγωγοί
πιάνουν το μπιτόνι, το τραβάνε με δυσκολία, το γέρνουν κι αφήνουν το γάλα να
κυλήσει πάνω στην άσφαλτο, πάνω στα μήλα. Μια πηγή που τρέχει γάλα, πηγή της
αφθονίας, το μπιτόνι. Μυθικό κέρας της Αμάλθειας. Βρωμίζει το γάλα στην
άσφαλτο, σε λίγο θα πατηθούν τα φρούτα, μήλα του παραδείσου τροφαντά, θα
γίνουν όλα μια σιχαμένη μάζα. Οι διαμαρτυρόμενοι παραγωγοί γελούν χαλαρά στον
φακό, σοκαρισμένοι και οι ίδιοι απ’ αυτό που κάνουν, να παραδώσουν στη χλεύη
τον ίδιο τους τον μόχθο. Κάποτε η εικόνα θα γεννούσε αγανάκτηση αποτελεσματική
ίσως, αφού την επαναλαμβάνουν κάθε χρόνο σταθερά. Τώρα τι γεννά; Είναι πάντα
προσβλητική, σκληρή, ακραία, αλλά πώς δένει με τα πέριξ; Πότε έρχεται η στιγμή
που το ακραίο δεν μπορεί να ερμηνευτεί, χάνει το νόημα του, μένει μόνο αυτό
που είναι, ακραίο, φριχτό, ακατανόητο; Στο επόμενο πλάνο ένας σωρός μπαμπάκι
καίγεται σηκώνοντας σύννεφο καπνού και σκόνης. Από άσπρο γίνεται μαύρο,
σκορπίζεται κολλώντας γλίτσα. Θεαματική καταστροφή, που δεν πείθει πια για την
απελπισία την οποία επικαλείται. Σαν ιεροτελεστία βαρβαρότητας επαναλαμβάνεται
κάθε χρόνο, περισσότερο απειλητική παρά συγκινητική. Η τηλεόραση θα έπρεπε να
βάζει κίτρινο τριγωνάκι, θέαμα ακατάλληλο για ανηλίκους, όταν προβάλλει τέτοια
ειδησεογραφία. Όση αφθονία και να υπάρχει στο ελληνικό νοικοκυριό, κρατάει
ακόμα σεβασμός για τα αγροτικά προϊόντα, εκεί που καταναλώνονται.