Η Νέα Υόρκη εχθρός κάθε φανατισμού

Οι θέσεις για τη θεατρική παράσταση «The Producers» είναι κλεισμένες μέχρι τον
Μάιο. Στους κινηματογράφους, στα εστιατόρια και στα μουσεία της Νέας Υόρκης
δεν βλέπω τίποτα ασυνήθιστο. Κι όμως, αυτά που συνέβησαν στις 11 Σεπτεμβρίου
στοιχειώνουν όλες τις συζητήσεις με Νεοϋορκέζους φίλους και εισβάλλουν στον
επισκέπτη με απροσδόκητους τρόπους.

Δεν αισθάνθηκα ποτέ ξένος στο Μανχάταν και, όπως εκατομμύρια άλλοι που έζησαν
κάποιο διάστημα εκεί, αισθάνθηκα ότι η Αποκάλυψη του Σεπτεμβρίου με πλήγωσε
προσωπικά, καταστρέφοντας κάτι που με ανεξήγητο τρόπο ανήκε και σε μένα. Στη
Νέα Υόρκη αισθανόμουν πάντα ότι είμαι στο κέντρο του κόσμου, σε μια σύγχρονη
Βαβυλώνα, όπου εκπροσωπούνται όλες οι γλώσσες, οι θρησκείες και οι πολιτισμοί
του πλανήτη, και απ’ όπου διαχέονται στον πλανήτη όλες οι μόδες και οι
διαστροφές, οι αξίες και οι απαξίες, η μουσική, οι εικόνες, τα πρότυπα που
απορρέουν από τις απίστευτες μίξεις σ’ αυτή την πόλη.

Η αίσθηση ότι είσαι ένας κόκκος άμμου σε μια παραμυθένια κοσμόπολη μπορεί να
είναι καταθλιπτική, ταυτόχρονα όμως είναι συναρπαστική. Όπως έγραψε ο Χούλιο
Κορτάσαρ για το Παρίσι: «Είναι απείρως προτιμότερο να είσαι άγνωστος σε μια
πόλη που είναι τα πάντα από το να είσαι διάσημος σε μια πόλη που δεν είναι
τίποτα».

Ο κοσμοπολιτισμός της Νέας Υόρκης βρίσκεται στον αντίποδα κάθε μορφής
φανατισμού. Γι’ αυτούς που ονειρεύονται να ενοποιήσουν και να περιορίσουν τον
πλανήτη στον ζουρλομανδύα ενός δόγματος, ενός θεού, μιας θρησκείας, η Νέα
Υόρκη είναι χωρίς αμφιβολία ο μεγαλύτερος εχθρός. Για τον ίδιο λόγο, όλοι
εμείς που, αν και διαφωνούμε σε ορισμένα πράγματα, συμφωνούμε πως βάση του
πολιτισμού είναι η αποδοχή της διαφορετικότητας των πεποιθήσεων, των
παραδόσεων και των πολιτισμών εντός ενός συστήματος ειρηνικής συνύπαρξης,
αισθανόμαστε πως πληγωθήκαμε από την καταστροφή των δίδυμων πύργων.

Ο Μάριο Βάργκας Γιόσα είναι Περουβιανός συγγραφέας.