ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Οι σοκολάτες δεν είναι κέρματα

Φέτος δεν μπορώ να χαζέψω όσο άλλες χρονιές τα φωτάκια και τα στολίδια στους
δρόμους και τις βιτρίνες. Νομίζω ότι δεν μπορώ να ζήσω το κλίμα της προσμονής
των Χριστουγέννων που τελικά άξιζε περισσότερο κι από την ίδια τη γιορτή. Τι
κι αν φέτος επιστρατεύονται ειδικοί για να έχουμε ακόμη πιο φαντασμαγορικές
φιέστες; Μήπως μπορείς να περπατάς κοιτώντας συνεχώς ψηλά, τα λαμπιόνια και τα
στολισμένα δέντρα και τις βιτρίνες; Δύσκολο.

Περπατώ λοιπόν στους στολισμένους δρόμους και κάθε δύο – τρία βήματα νιώθω τα
βλέμματα των παιδιών να με καρφώνουν. Αισθάνομαι την πίκρα τους βλέποντας το
ζεστό μου πανωφόρι, νιώθω πως εκείνα είναι πολύ πιο κουρασμένα από μένα, αφού
απλώνουν συνεχώς τα χέρια τους και παρακαλούν για πενήντα, εκατό δραχμές.
Κάποια, αν και είναι ηλικίας μερικών μηνών, κοιμούνται πάνω σε χαρτόνια,
ξυπόλητα πολλές φορές. Ξαφνικά, καθένα από αυτά τα παιδιά μου φαίνεται πως
έχει το πρόσωπο των γιων μου. Οι τύψεις με πνίγουν, σαν να φταίω εγώ (ή και
εγώ) γι’ αυτά τα παιδιά. Με πολύν κόπο προσπερνάω τα απλωμένα χέρια που φέτος
μου φαίνεται πως είναι περισσότερα από ποτέ. Με δυσκολία πείθω τον εαυτό μου
πως δεν πρέπει να δίνω τίποτα σ’ αυτά τα πλασματάκια, γιατί έτσι επιβεβαιώνω
την άποψη εκείνων που τα βγάζουν στους δρόμους, πως πρόκειται, δηλαδή, για μια
επικερδή επιχείρηση, όπως πριν από λίγες ημέρες έρευνα της UNICEF έδειξε.

Τις τελευταίες μέρες, όμως, όταν αποφάσισα αντί για εκατό δραχμές να βάζω στα
χεράκια σοκολάτες, διαπίστωσα πως είναι υποχρεωμένα να στερούνται ακόμη και
αυτή την ελάχιστη χαρά: τα περισσότερα αρνήθηκαν τη σοκολάτα και απογοητευμένα
εξακολούθησαν να διεκδικούν το κέρμα…