ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Πώς λέγεται το απαράδεκτο;

Η πολλή ενημέρωση μας δημιουργεί ενίοτε λανθασμένες εικόνες του κόσμου. Ας
πούμε, εγώ έχοντας δει φωτογραφίες του Στυλιανού Παττακού να ψαρεύει ήσυχα σε
κάποιο ακροθαλάσσι είχα μείνει με την ιδέα ότι στα γεράματα βγαίνει κανείς από
τη φυλακή με κάποιο τρόπο, ακόμα κι αν έχει καταδικαστεί σε ισόβια επί εσχάτη
προδοσία, ακόμα κι αν έχει βγει ο Κωνσταντίνος Καραμανλής (θείος) κι έχει πει
το ιστορικό: «Όταν λέμε ισόβια, εννοούμε ισόβια». Οπότε πέφτω από τα σύννεφα
διαβάζοντας στα «ΝΕΑ» ότι μια γυναίκα 85 χρόνων βρίσκεται στη φυλακή για χρέη,
όπου πληροφορήθηκε τον θάνατο του γιου της. Δεν μπορεί, κάποιο λάθος θα έχει
γίνει. Δεν είναι δυνατόν να βρίσκονται στη φυλακή για χρέη γυναίκες ογδόντα
πέντε χρόνων, κάτι άλλο θα συμβαίνει. Εδώ εφαρμόζουμε την αρχή της επιείκειας
σε καταδίκους που πήραν τα ισόβια ως χάρη. Είμαστε χώρα με παραδόσεις, με
σεβασμό στην τρίτη ηλικία, από αρχαιοτάτων χρόνων, αν μη τι άλλο. Είναι μέσα
στην κουλτούρα μας αυτό το πράγμα, στην ταυτότητά μας. Την περίφημη αυτή
ταυτότητα, την πολύφερνη. Δεν μπορεί να συμβαίνει κάτι τέτοιο. Μήπως πάλι
επειδή οι γυναίκες ζουν περισσότερο από τους άνδρες, αργεί να δουλέψει το
σύστημα, η ταυτότητα, η επιείκεια; Αλλά τα ογδόντα πέντε χρόνια είναι πάνω από
τον μέσο όρο ζωής γυναικών και ανδρών σε όλο τον κόσμο. Πάλι, όμως, φυλακή για
χρέη; Σε ποια κατηγορία του ανεπίτρεπτου μπορεί να εμπίπτει αυτή η υπόθεση;
Πώς να το πούμε, για να διορθωθεί επειγόντως; Κυκλοφορούν και ψυχολόγοι,
σύζυγοι πρέσβεων κι αν το χαρακτηρίσουν σκληρό, θα οφείλουμε μετά διπλωματικώς
να θιγούμε.