ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Οι μαϊντανοί πνίγουν ακόμη και τα παράσιτα…

Αγαπημένη μου Αλέκα,

Με ρωτάς τους τρόπους που ο φίλος σου ­ εξαιρετικά σοβαρός πολιτικός ­ μπορεί
να προβληθεί.

Να ακουσθεί η φωνή του. Να γίνει γνωστή, παραέξω, η δουλειά του. Να μετάσχει
και να καταθέσει κι αυτός τον δικό του λόγο.

Επί χρόνια τώρα εξαντλείται στις τοπικές υποθέσεις. Μοχθεί για την κοινωνία
που τον τιμά επιλέγοντάς τον να την εκπροσωπήσει στη Βουλή. Ιδρώνει στις
επιτροπές και χάνεται μέσα στις αλλεπάλληλες συνεδριάσεις. Τον ελεύθερο χρόνο
του ­ όσο του έχει απομείνει ­ τρέχει στο γραφείο του να αντιμετωπίσει μία
λαίλαπα παραπόνων και βροχή αιτημάτων. Δεν βρήκε καιρό ­ χρόνια τώρα ­ να
σκεφθεί τους τρόπους, να αναζητήσει τους δρόμους, να προσεγγίσει τα πρόσωπα
που θα έδιναν ώθηση στη φωνή του, θα την μετέφεραν πέρα από την κλειστή τοπική
κοινωνία, που ομολογεί ­ ωστόσο ­ πως τον αποζημιώνει και τον γεμίζει
ικανοποίηση.

Καλή μου φιλενάδα, μου ζητάς δύσκολα πράγματα.

Μπορώ εύκολα να σου δώσω συμβουλές. Αλλά, εκ των προτέρων, σου λέω πως η
απόδοσή τους δεν είναι διόλου βεβαία, εάν η δημοσιότητα δεν γίνει πρωταρχικός
στόχος.

Εάν δεν αφιερωθεί χρόνος.

Εάν δεν γίνει έκπτωση στην ποσότητα της προσφοράς έργου, για να εξοικονομηθούν
δυνάμεις, που θα καταστρώσουν τη στρατηγική προβολής, δεν έχετε καμία ελπίδα.
Γιατί οι μαϊντανοί πνίγουν ακόμη και τα παράσιτα. Πόσο μάλλον τα λουλούδια…