30 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΜΕΛΙΝΑ ΜΠΟΤΕΛΛΗ

ΗΘΟΠΟΙΟΣ – ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΡΙΑ

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ: Στην Αθήνα, στα Εξάρχεια.

ΑΓΑΠΑΕΙ: Τη ζωή.

ΑΠΕΧΘΑΝΕΤΑΙ: Τη χυδαιότητα, το θράσος, την αχαριστία, την ανεντιμότητα.

ΝΟΣΤΑΛΓΕΙ: Τα παιδικά της καλοκαίρια.

ΣΥΓΧΩΡΕΙ: Αυτούς που μετανιώνουν.

ΘΑ ΚΑΛΟΥΣΕ ΣΕ ΓΕΥΜΑ: Τους Γιατρούς χωρίς Σύνορα, τους Γιατρούς του
Κόσμου, την Action Aid ή την Green Peace.

ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΓΙ’ ΑΥΤΗΝ: Μα, αν το πει, δεν θα είναι
μυστικό…

Μετά το «Των κεριών το φως», αυτές τις ημέρες ανεβάζει το «Οι άνδρες
περνούν», σε Κύπρο, Κέρκυρα και Θεσσαλονίκη, και για τη φετινή χειμερινή σεζόν
θα παρουσιάσει το θεατρικό έργο «Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ». Ένα
φοιτητικό όνειρο που γίνεται πραγματικότητα με σκηνοθέτη τον Κώστα Καζάκο.
Επειδή δίνει πιστά το «παρών» στην περιφέρεια, πιστεύει ότι η Ελλάδα δεν είναι
μόνο η Αθήνα και πως οι Έλληνες της περιφέρειας είναι Α’ κατηγορίας,
υποστηρίζει ακράδαντα: «Ζήτω η αποκέντρωση στην τέχνη». Είναι η Μελίνα
Μποτέλλη.

ΕΡ.: «Οι άνδρες περνούν»…

ΑΠ.: Και προχωρούν στους δρόμους που ταξίδεψε «Των κεριών το φως».

ΕΡ.: Κάτι το ξεχωριστό σ’ αυτή την παράσταση;

ΑΠ.: Το σμίξιμο της μουσικής με το θέατρο και την ποίηση και οι
ξεχωριστοί συνεργάτες μου Μιχάλης Σουρβίνος (κιθάρα – μαντολίνο) και Γιάννης
Φίνας (πιάνο – φωνή).

ΕΡ.: Ο δρόμος για τη Μελίνα είναι…

ΑΠ.: Από το ιστορικό πια Παραλίμνι της Κύπρου στην πανέμορφη Κέρκυρα κι
από εκεί στη μάγισσα Θεσσαλονίκη και στην Αθήνα.

ΕΡ.: Τι ετοιμάζετε για τον χειμώνα;

ΑΠ.: Ένα φοιτητικό μου όνειρο. Το θεατρικό έργο «Ποιος φοβάται τη
Βιρτζίνια Γουλφ».

ΕΡ.: Τι σημαίνει για εσάς η συνεργασία σας με τον Κώστα Καζάκο;

ΑΠ.: Ιδιαίτερα μετά την «Όπερα της πεντάρας», τον «Βασιλιά Ληρ», τις
«Επικίνδυνες σχέσεις», τι άλλο. Χαρά.

ΕΡ.: Δύο λόγια για το «Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ»;

ΑΠ.: Το συγκλονιστικό έργο του Έντουαρντ Άλμπι για τις ανθρώπινες
σχέσεις.

ΕΡ.: Η πιο σημαντική στιγμή στην καριέρα σας;

ΑΠ.: Αυτή που θα ζήσω στην Κέρκυρα τα Χριστούγεννα μαζί με τον Κοσμά
Ζαχάρωφ (Τζορτζ), τον Χρήστο Τακτικό (Νικ) και την Μάμιλη Μπατακλή (Χάνι).

ΕΡ.: Θέατρο και περιφέρεια;

ΑΠ.: Το μεγάλο έργο της Μελίνας Μερκούρη που πιστεύω βαθιά.

ΕΡ.: Δωρεάν εμφανίσεις στο Φεστιβάλ Σύμης, Καστελλόριζου, Χάλκης,
Νισύρου, Καρπάθου, Κάσου;

ΑΠ.: Θα είμαι πάντα εκεί όποτε μου ζητηθεί.

ΕΡ.: Δίνετε πιστά το «παρών» στην περιφέρεια;

ΑΠ.: Γιατί η Ελλάδα δεν είναι μόνο η Αθήνα. Γιατί οι Έλληνες της
περιφέρειας είναι Α’ κατηγορίας. Ζήτω η Αποκέντρωση. Η καρδιά της Ελλάδας
χτυπάει στην περιφέρεια.

ΕΡ.: Τι θα συμβουλεύατε τον νέο που ξεκινάει σήμερα θέατρο;

ΑΠ.: Υπομονή, επιμονή, μελέτη, πίστη και σεμνότητα.

ΕΡ.: Καλοκαίρι 2001;

ΑΠ.: Το τρίτο υπέροχο καλοκαίρι με μουσική και θάλασσα.

ΕΡ.: Σκέψεις για τον πόλεμο στο Αφγανιστάν;

ΑΠ.: Γιατί;

ΕΡ.: Σκέψεις για την τρομοκρατία;

ΑΠ.: Γιατί;

ΕΡ.: Χριστουγεννιάτικη ευχή;

ΑΠ.: Και επί Γης Ειρήνη.

ΕΡ.: Σκηνική παρουσία. Προετοιμάζεστε γι’ αυτήν;

ΑΠ.: Πάντα και παντού.

ΕΡ.: Ποιοι σας έχουν επηρεάσει στη μέχρι τώρα πορεία σας;

ΑΠ.: Οι γονείς μου, οι γενναιόδωροι δάσκαλοί μου, οι μεγάλοι
καλλιτέχνες που θαυμάζω.

ΕΡ.: Το ελληνικό τραγούδι σήμερα;

ΑΠ.: Για μένα «η αιώνια εφηβεία της φωνής» της Φλέρυς Νταντωνάκη και
σήμερα και πάντα.

ΕΡ.: Βιβλίο που διαβάζετε τώρα;

ΑΠ.: Όταν είμαι σε φάση προβών πρωί, μεσημέρι, βράδυ, μόνο το κείμενό
μου.

ΕΡ.: CD που αγοράσατε τελευταία;

ΑΠ.: Ο υπέροχος μοναδικός «Σεπτέμβριος» του Νίκου Πλατύραχου.

ΕΡ.: Ενημερώνεστε για τις νέες μουσικές τάσεις;

ΑΠ.: Βεβαίως, ακόμα κι αν δεν με ικανοποιούν.

ΕΡ.: Αγαπημένο μέρος της Ελλάδας;

ΑΠ.: Η Ελλάδα από άκρη σε άκρη. Αγαπημένη.

ΕΡ.: Δύσκολη η καθιέρωση;

ΑΠ.: Κι ακόμα πιο δύσκολη η παντοτινή εκτίμηση του κοινού για έναν
καλλιτέχνη.

ΕΡ.: Όνειρο ανεκπλήρωτο;

ΑΠ.: Μα όταν πιστέψουμε στο όνειρο εκπληρώνεται.

ΕΡ.: Τι μετράει περισσότερο για εσάς στη ζωή;

ΑΠ.: Η υγεία, η ίδια η ζωή.

ΕΡ.: Η απαίτηση του θεατή;

ΑΠ.: Να τον εκπλήσσεις πάντα θετικά.

ΕΡ.: Η μεγαλύτερη αγάπη σας;

ΑΠ.: Η οικογένειά μου, ο σύντροφός μου, οι φίλοι μου, η Ελλάδα.