Ο αντίλογος στις αρχιεπισκοπικές επιλογές

Η επικαιρότητα, που θέλει τα τρέχοντα θέματα της Εκκλησίας να
πολλαπλασιάζονται και να οξύνονται επικίνδυνα, αναδεικνύει την εκλογή του
Προκαθημένου και των Επισκόπων της Εκκλησίας, ως θεμελιώδη και ύψιστη έκφανση
της λειτουργίας του Συνοδικού Συστήματος. Κατ’ ακολουθίαν, υποχρεώνει όλα τα
Συνοδικά Μέλη να ενδιαφέρονται, ώστε οι σχετικές διαδικασίες να είναι άμεμπτες
και τίμιες, ώστε να υπηρετούν το καλό και την αποτελεσματικότητα της
διαποιμάνσεως του λαού.

Μετά την τελευταία εκλογή του νέου Προκαθημένου πολλοί στήριξαν με βεβαιότητα
τις ελπίδες τους, καθώς μάλιστα δίδονταν, προφορικά και γραπτά, οι
διαβεβαιώσεις, ότι με απόλυτο σεβασμό της κανονικής παραδόσεως, εξαιρετικά δε
της αρχής της Συνοδικότητος, θα λειτουργούσαν οι Θεσμοί, προκειμένου δυναμικά
και αποτελεσματικά να διασφαλισθεί η οργάνωση, η άσκηση και η διαχείριση των
ποικίλων υποθέσεων της Εκκλησίας. Έτσι προέκυψε η συστράτευση για τον
ανακαινισμό και την αναδημιουργία της εκκλησιαστικής ζωής και δράσεως. Αν στη
συνέχεια το μέτρο έδωσε τη θέση του στην υπερβολή, αν η επιλογή των ολίγων
αλλά εφικτών υποχώρησε εμπρός στα εντυπωσιακά και ανέφικτα, αν η λιτότητα
αντικαταστάθηκε σ’ όλα τα επίπεδα από τη «νεοπλουτίστικη» πολυμέρεια, αυτά
συνολικά θα κριθούν από τη συνήθως αλάνθαστη συνείδηση του Πληρώματος.

Μετά τις πρόσφατες αποκαλύψεις για τους ρόλους συγκεκριμένων προσώπων του
αρχιεπισκοπικού περιβάλλοντος στο ευαίσθητο θέμα των επισκοπικών εκλογών,
είναι επιτακτική και αναγκαία η νηφάλια προσέγγιση των γεγονότων, η επισήμανση
των παρεκκλίσεων και η ερμηνεία των επιφυλάξεων. Κανείς δεν αρνείται το
δικαίωμα στον Αρχιεπίσκοπο να έχει τους συμβούλους του, κύρια Κληρικούς και
επιλεγμένους με αυστηρά κριτήρια λαϊκούς, στην προσπάθειά του να μορφώνει
υπεύθυνη και αντικειμενική γνώμη. Οι περιρρέουσες αυτές τις ημέρες
διαμαρτυρίες εστιάζονται στον ρόλο και τις δράσεις των λαϊκών «αλλαχόθεν
αναβαινόντων εις την αυλήν των προβάτων», καθώς διατυμπανίζεται προκλητικά η
επιρροή τους και η δύναμή τους να επιβάλλουν τις υποκειμενικές απόψεις τους.
Αναγνωρίζεται στον «Πρώτον μεταξύ ίσων» η δυνατότητα να επιλέγει και να
συμβουλεύει ­ έστω και πολύ σπάνια ­ τη σιωπή για την εκτόνωση της κρίσεως,
όμως ο κάθε Επίσκοπος διατηρεί το δικαίωμά του να αρθρώνει υπεύθυνο λόγο για
την πρόληψη επερχόμενων δεινών και τη θεραπεία παρατυπιών. Οι διακονούντες την
Εκκλησία Κληρικοί αρμονικά συνεργάζονται σε πλείστους τομείς του ποιμαντικού
έργου με ευλαβείς και καλοπροαίρετους λαϊκούς και δεν παραθεωρούν τις
εξιδιασμένες γνώσεις και εμπειρίες, που ανυστερόβουλα και διακριτικά
προσφέρουν.

Αλλά δεν ημπορούν να μην επιφυλάσσονται εμπρός στους αυτόκλητους σωτήρες (ή
και «σωτήρηδες»), να μην εναντιώνονται στις επιδιώξεις τους να παρεμβαίνουν
αποφασιστικά σε ευαίσθητους δομικούς τομείς και σε ιερές λειτουργίες της
διοικήσεως της Εκκλησίας, αρμοδιότητες που προσιδιάζουν στα Συνοδικά Μέλη (της
Διαρκούς και της Ιεραρχίας). Εκείνοι έχουν την κανονική αρμοδιότητα να χρίουν
και ν’ αναδεικνύουν Επισκόπους, δίνοντας λόγο, σ’ όποιον τον ζητήσει για το
«πώς» της διαδικασίας, το «ποιος» της χρίσης και το «γιατί» της επιλογής τους.
Ο υπερβολικός αντίλογος και οι έντονες διαμαρτυρίες αυτών των ημερών
σχετίζονται με τα όσα έγιναν γνωστά από το πολύωρο αρχιεπισκοπικό γεύμα για
τις επικείμενες αρχιερατικές εκλογές και τα χρίσματα που υπαγόρευσαν οι
συνδαιτυμόνες του. Οι Κληρικοί που πονούν για τους θεσμούς και τα θέσμια της
Εκκλησίας, χωρίς να περιορίζονται στη θέαση των συμβαινόντων, σκέπτονται και
επιδιώκουν «όσα είναι αληθινά, σεμνά, δίκαια και αγνά».