Ντέρμπι των αγωνίων

Η ΙΣΤΟΡΙΑ, όπως λένε, μπορεί να έγραψε 2-2 στο σαββατιάτικο ντέρμπι Ολυμπιακού
– Παναθηναϊκού, όμως υπερβολικά πολλά γεγονότα δημιουργούν προβληματισμό σε
όσους φιλάθλους αντέχουν ακόμα να ελπίζουν στο ελληνικό πρωτάθλημα.

Άθελά του, ως ένα βαθμό, στο επίκεντρο της δίνης, πριν ακόμα ξεκινήσει η
αναμέτρηση στο γήπεδο, βρέθηκε ο Ολυμπιακός. Η «υπόθεση Ζε Ελίας», άλλη μια
κοινωνικού χαρακτήρα ιστορία με πρωταγωνιστή παίκτη του πρωταθλητή Ελλάδος
σημάδεψε, ή σωστότερα σκίασε, τη συνάντηση και, έστω και ανακλαστικά, βαραίνει
στην αποτίμηση του αποτελέσματός της. Πέρα από την πολλοστή απόδειξη της
ελληνικής περί τις έννοιες σχετικότητας αλλά και πολυπραγμοσύνης (που μπορεί
ανερυθρίαστα να βαφτίζει την κουτουλιά «απώθηση» και να μετατρέπει, παραμονές
του ντέρμπι, την οφειλόμενη ποινή των πέντε αγωνιστικών στην αστεία τής ήδη
εκτελεσθείσης μίας), δοκιμάστηκαν εδώ ξανά και τα φίλαθλα αντανακλαστικά της
ηγεσίας της ομάδας. Ενώ, με αξιέπαινη αλλά και απολύτως προστατευμένη από τους
κανονισμούς αποφασιστικότητα, είχε ζητηθεί, στην «υπόθεση Γιαννακόπουλου», η
επανάληψη ενός αγώνα που ήταν αδύνατο να επαναληφθεί, η σκανδαλώδης μετατροπή
της ποινής του Βραζιλιάνου αρχηγού του Ολυμπιακού έδινε μια πραγματική
ευκαιρία απόδειξης της πίστης στο φερ-πλέι και, την ίδια στιγμή, στις
δυνατότητες της ομάδας. Ο τρόπος ήταν τόσο απλός, που κάτι τόσο αφελείς
φίλαθλοι σαν κι εμάς δικαιούνται να ξαφνιάζονται που κανείς δεν τον σκέφτηκε.
Η ενσυνείδητη μη συμμετοχή του συγκεκριμένου παίκτη στο συγκεκριμένο παιχνίδι
και τα στόματα που αποδίδουν υπερφυσικές ικανότητες «επιρροής» στα ανώτατα
κλιμάκια του πρωταθλητή θα έκλεινε, και αγωνιστικά δεν θα διακινδύνευε και
τόσο πολλά πράγματα. Τελικά, βέβαια, στην Ελλάδα βρισκόμαστε κι ο Ζε Ελίας
έπαιξε και καλόπαιξε.

ΚΑΜΕΝΑ ΛΑΔΙΑ

Από την άλλη πλευρά, ο Παναθηναϊκός έχει να τα βάλει στο φετινό πρωτάθλημα
πρώτα απ’ όλα με τον ίδιο του τον εαυτό. Η προκαταρκτική δήλωση του συνήθως
συγκρατημένου προπονητή του ότι αυτή η εσωτερική οργάνωση αποτελεί τον μεγάλο,
στην ουσία τον μόνο, στόχο της ομάδας έχει μέχρι στιγμής λειτουργήσει σαν το
αποτελεσματικότερο μπούμερανγκ. Η ομάδα που μας ευχαριστεί τόσο στην Ευρώπη,
χωρίς εκεί να έχει ιδιαίτερο στόχο, δυσκολεύεται και δυσκολεύει και την τύχη
της στην Ελλάδα, αφού εκεί ίσως η τύχη κρίνει ότι τα παιδιά του Κυράστα δεν
χρειάζονται τη βοήθειά της. Και ο κύκλος της αμφιβολίας, όπως πάντα συμβαίνει
στον αθλητισμό, γίνεται όλο και πιο φαύλος. Χωρίς η αγωνιστική απόδοση ν’
αλλάζει δραματικά από τις Τετάρτες της Ευρώπης μέχρι τις Κυριακές του
πρωταθλήματος (στο οποίο, αν θέλουμε να είμαστε δίκαιοι, τα περισσότερα
«στραβά» αποτελέσματα δημιουργήθηκαν από λεπτομέρειες στην κόψη του ξυραφιού),
οι επιδόσεις και η ψυχολογία διαφέρουν αβυσσαλέα. Η πρώτη μάλιστα ευρωπαϊκή μη
πλήρης επιτυχία (στο παιχνίδι με την Πόρτο, όπου ο Παναθηναϊκός έκανε, κατά τα
άλλα, μάλλον την καλύτερη μέχρι στιγμής εντός έδρας εμφάνισή του) έφερε νέο
άγχος για τη συνέχεια του πρωταθλήματος, το οποίο άγχος συντέλεσε σε
περισσότερα ανεπιτυχή αποτελέσματα. Με δυο λόγια, ο Παναθηναϊκός βρέθηκε προ
των πυλών του ντέρμπι με την αγωνία της τελευταίας ελπίδας, σχεδόν έτοιμος,
από τόσο νωρίς, ν’ ακουμπήσει την πλάτη στον τοίχο.

ΙΔΙΟΤΥΠΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ

Εν όψει όλων αυτών των στοιχείων, η εξέλιξη του ντέρμπι επιτρέπει και στους
δύο αντιπάλους τη διατήρηση της ελπίδας αλλά και φανέρωσε τα όριά της. Το
ελληνικό ποδόσφαιρο έδειξε ­ και δεν είναι η πρώτη φορά­ ότι αξίζει καλύτερη
μοίρα από αυτή που πεισματικά τού επιφυλάσσουν όσοι, εμφανώς ή αφανώς, το
κουμαντάρουν. Το παιχνίδι είχε ρυθμό, φάσεις και ενδιαφέρον. Ο Ολυμπιακός ήταν
μάλλον ελαφρά καλύτερος στο ελαφρά μεγαλύτερο μέρος του αγώνα, αλλά πλήρωσε
τις αδυναμίες της άμυνάς του, τον φόβο του προπονητή του (η αλλαγή του
Αλεξανδρή στο 2-0 μιλάει από μόνη της) και, θέλω να πιστεύω, την οφειλή του
από την υπόθεση Ζε Ελίας. Ο Παναθηναϊκός, ενώ γλίτωσε από του χάρου τα δόντια,
δικαιούται να πετάει στη Μαδρίτη με αίσθηση σχεδόν νικητή, αν και γι’ αυτόν
χτυπούν αρκετά καμπανάκια. Προσωρινά, πάντως, ευνοημένη από την όλη κατάσταση
είναι η ΑΕΚ, αλλά ας μην ξεχνάει ότι οι θεοί της μπάλας δεν έχουν ακόμα ρίξει
την προσοχή τους επάνω της.