Βραχυκύκλωμα

Η ήττα από τον Ηρακλή «ψαλίδισε» ακόμα περισσότερο τις «πράσινες» ελπίδες για τον πολυπόθητο τίτλο

Εν όψει ενός μεγάλου πατατράκ βρίσκεται, πλέον, ο Παναθηναϊκός! Και το όνειρο
της κατάκτησης του πρωταθλήματος, το οποίο φερόταν φέτος ως πρωταρχικός
στόχος, τείνει από πολύ νωρίς να γίνει εφιάλτης για το «Τριφύλλι».

Η νέα ήττα του ΠΑΟ αυτήν τη φορά στο Καυταντζόγλειο από τον Ηρακλή «ψαλίδισε»
ακόμα περισσότερο τις «πράσινες» ελπίδες για τον πολυπόθητο τίτλο και δικαίως
το παιχνίδι του προσεχούς Σαββάτου κόντρα στον «αιώνιο» αντίπαλο κρίνεται ως
«το ματς της χρονιάς». Περισσότερο απ’ όλα προβληματίζει, βέβαια, η απόδοση
των ποδοσφαιριστών, οι οποίοι δεν έχουν καταφέρει μέχρι στιγμής να νικήσουν
εκτός έδρας, αλλά και το πρωτοφανές άγχος που επιδεικνύουν σε κάθε αγώνα. Τι
είναι αυτό, όμως, που φταίει για το πράσινο… βραχυκύκλωμα; Γιατί η ομάδα η
οποία φέρεται ως πιο πλήρης από κάθε άλλη φορά, παρουσιάζει έλλειψη
αυτοπεποίθησης και ­ συχνά ­ σημάδια κατάρρευσης;

ΕΞΙ ΜΗΝΕΣ

Κατ’ αρχήν, οφείλουμε να θεωρήσουμε δεδομένο ότι ο Παναθηναϊκός είναι η
μοναδική ομάδα στην Ελλάδα που αγωνίζεται μέχρι στιγμής έξι ­ γεμάτους ­
μήνες, αφού η προετοιμασία ξεκίνησε την 1η Ιουλίου. Συνεπώς, είναι κατά κάποιο
τρόπο λογικό να παρουσιάζει τη λεγόμενη «κοιλιά», η οποία έκανε την εμφάνισή
της στο πιο κρίσιμο σημείο του πρωταθλήματος. Αν αυτό αποτελεί πραγματικότητα
και οι «πράσινοι» έχουν επιβαρυνθεί, τότε ­ εν μέρει ­ μπορούν να
δικαιολογηθούν ορισμένα «στραβοπατήματα». Παρ’ όλα αυτά, τόσο το ματς κόντρα
στον Πανιώνιο όσο και αυτό εναντίον του Ακράτητου όπου ο ΠΑΟ έφερε απρόσμενες
ισοπαλίες διεξήχθησαν πολύ νωρίτερα και μάλιστα σε περίοδο που το «Τριφύλλι»
θριάμβευε στο Τσάμπιονς Λιγκ. Άρα σίγουρα φταίει κάτι άλλο.

Έχουμε επισημάνει ότι οι παίκτες του Παναθηναϊκού, οι οποίοι «διψούν» για
τίτλο δεν παρουσιάζουν ανάλογο… συναίσθημα και στον αγωνιστικό χώρο. Και ενώ
στην Ευρώπη διαθέτουν εντελώς διαφορετική νοοτροπία με αυτοπεποίθηση,
σοβαρότητα και πειθαρχία, στο ελληνικό πρωτάθλημα παρουσιάζονται αγχωμένοι και
αν κάτι δεν πάει καλά, τότε η νευρικότητα κάνει έντονα την εμφάνισή της.
Αποτέλεσμα; Η ομάδα που φέτος είχε τις περισσότερες βλέψεις (και ελπίδες) από
κάθε άλλη φορά, αδυνατεί να νικήσει εκτός έδρας και μετατρέπεται σε «θήραμα»
μικρομεσαίων αντιπάλων.

Ποιος μπορεί να ευθύνεται για αυτό; Η πιο εύκολη λύση για να επικαλεστούμε
είναι σίγουρα ο προπονητής. Όμως, κάτι τέτοιο δεν είναι απολύτως σωστό. Όταν
μία ομάδα παρουσιάζεται διπρόσωπη, δεν είναι μόνο ευθύνη του προπονητή, αλλά
και των ποδοσφαιριστών. Δηλαδή, δεν φταίει ο Γιάννης Κυράστας αν οι παίκτες
του δεν μπορούν να σκοράρουν από το σημείο του πέναλτι ή χάνουν το ευρωπαϊκό
πείσμα τους εντός συνόρων. Οπωσδήποτε και ο προπονητής έχει μερίδιο ευθύνης
και ελέγχεται για αρκετά πράγματα.

ΤΟ ΑΓΧΟΣ

Μήπως ο Κυράστας με την επιμονή του να λέει ­ εμμέσως πλην σαφώς ­ όπου σταθεί
και όπου βρεθεί ότι «ζούμε και αναπνέουμε για το πρωτάθλημα», έχει φορτώσει
(χωρίς να το θέλει) με άγχος τους παίκτες του; Μήπως στην προσπάθειά του να
φρεσκάρει την ομάδα αφήνει έξω ποδοσφαιριστές που θα μπορούσαν να βοηθήσουν
και χρησιμοποιεί κάποιους με σαφώς λιγότερα παιχνίδια στα πόδια τους; Μήπως
στο προχθεσινό ματς, ενώ είχε «διατάξει» τα πέναλτι να εκτελούνται από τον
Μπασινά, η ενέργεια του Βλάοβιτς να πάρει την ευθύνη αποτελεί σημάδι
απειθαρχίας;

Όπως προαναφέραμε και οι παίκτες δεν είναι αμέτοχοι στην εικόνα που
παρουσιάζει η ομάδα. Στα ματς του Τσάμπιονς Λιγκ δείχνουν μεγάλη θέληση και
σαφώς περισσότερη αγωνιστικότητα απ’ ό,τι στο πρωτάθλημα. Υποσυνείδητα είναι
λογικό, αφού γνωρίζουν ότι κόντρα στην Άρσεναλ διαθέτουν άλλο πρεστίζ και
τυγχάνουν μεγαλύτερης αναγνώρισης απ’ ό,τι εναντίον του Ακράτητου. Ωστόσο, η
υπεροψία που απέκτησαν φέρνοντας σπουδαία αποτελέσματα και κατακτώντας την
πρώτη θέση του ομίλου, λειτούργησε αρνητικά. Θα πρέπει όλοι να
συνειδητοποιήσουν ότι έχει περάσει ανεπιστρεπτί η εποχή της… φανέλας και
πλέον για να αποδείξεις ότι είσαι ανώτερος από τον άλλον ο αγωνιστικός χώρος
είναι ο καλύτερος καθρέφτης για να το πετύχεις. Εφόσον, βέβαια, έχεις υψηλούς στόχους…