Τα καυτά δάκρυα της Ιερουσαλήμ

Ο πρώτος νεκρός της ιντιφάντα έπεσε στις 29 Σεπτεμβρίου του 2000, όταν Παλαιστίνιοι επιτέθηκαν με βόμβες σε ισραηλινό στρατιωτικό κομβόι στη Λωρίδα της Γάζας. Ισραηλινοί στρατιώτες θρηνούν τον χαμό του συναδέλφου τους Ντέιβιντ Μπίρι στην κηδεία του

Στο γραφείο του ειδησεογραφικού πρακτορείου «Associated Press», στην
Ιερουσαλήμ, οι δημοσιογράφοι έχουν αναλάβει το μακάβριο καθήκον της «λίστας
του θανάτου». Είναι ένας κατάλογος με τους νεκρούς της ιντιφάντα και από τις
δύο μεριές, τον οποίο ξεκίνησαν στις 29 Σεπτεμβρίου του 2000 και από τότε
ανανεώνουν καθημερινά. Σήμερα περιέχει τα ονόματα 754 Παλαιστινίων και 197
Ισραηλινών, μαζί με τις λεπτομέρειες του θανάτου τους.

Ο Λευτέρης Πιταράκης, φωτογράφος του Α.Ρ. από την Αθήνα, ξεκίνησε να εργάζεται
στο εκεί γραφείο τον Απρίλιο του 2000, λίγους μήνες πριν ξεκινήσουν οι
ταραχές. Ο φακός του καταγράφει καθημερινά τον πόνο και τον θάνατο στο Ισραήλ,
τη Γάζα και τη Δυτική Όχθη, στέλνοντας τις εικόνες του σε όλο τον κόσμο. Τις
δικές του φωτογραφίες επέλεξε η εφημερίδα «Washington Post» για να εκθέσει
στην ηλεκτρονική γκαλερί της στο Ίντερνετ – http: //www.washingtonpost.com/wp-dyn/photo/onassignment/G31561-2001Nov02.html.

Το χρονικό της βίας στη Μέση Ανατολή φαίνεται να μην έχει τελειωμό. Η απώλεια
της ανθρώπινης ζωής είναι συγκλονιστική και από τις δύο πλευρές. Ο 27χρονος
φωτογράφος ζει και κινείται τόσο στις γειτονιές των Ισραηλινών όσο και των
Παλαιστινίων και γίνεται μάρτυρας όσων συμβαίνουν. «Χίλιοι νεκροί είναι απλά
ένα νούμερο για τους περισσότερους. Δεν είναι εύκολο να κατανοήσεις αυτόν τον
ατέλειωτο χαμό ανθρώπων, μέχρι να τον ζήσεις από κοντά», λέει στα «ΝΕΑ». Η
μετακίνησή του είναι δυνατή λόγω της δημοσιογραφικής του ιδιότητας. Οι πολίτες
όμως, δεν μπορούν να περάσουν στα εδάφη της άλλης πλευράς ­ ούτε οι Ισραηλινοί
ούτε οι Παλαιστίνιοι.

Τα πτώματα τριών Παλαιστινίων, ενός βρέφους τριών μηνών και δύο νέων 20 και 22 χρόνων, κοίτονται στο τέμενος του χωριού Ίντνα της Δυτικής Όχθης. Τα θύματα σκοτώθηκαν τον περασμένο Ιούλιο σε επίθεση Εβραίων εξτρεμιστών

Στην Ιερουσαλήμ, όπου μένουν Ισραηλινοί και Άραβες, οι γειτονιές είναι
χωρισμένες. Ελάχιστοι είναι αυτοί που τολμούν να περάσουν στην αντίπερα όχθη.
Δεν υπάρχει τείχος να τις χωρίζει, αλλά όλοι γνωρίζουν πού βρίσκονται τα νοητά
σύνορα. «Ξέρω 30χρονους Ισραηλινούς που δεν έχουν πάει ποτέ στην Ανατολική
Ιερουσαλήμ, τη συνοικία των Αράβων, γιατί φοβούνται». Ανάμεσά τους βέβαια,
υπάρχει καθημερινή επαφή, και έτσι, τα θύματα των βομβιστικών επιθέσεων
αυτοκτονίας συχνά περιλαμβάνουν Άραβες περαστικούς. Έπειτα από μια επίθεση τα
πάντα ερημώνουν. Μόλις όμως περάσουν λίγες μέρες, η ζωή επανέρχεται στον
καθημερινό της ρυθμό, στους δρόμους, τα καταστήματα, τα γραφεία, τα καφέ και
τα εστιατόρια.

Η μέρα που ο Έλληνας φωτογράφος κάλυψε μια κηδεία Παλαιστινίου στα κατεχόμενα
και αμέσως μετά μια άλλη κηδεία Εβραίων στο Ισραήλ, ήταν η πιο ψυχοφθόρα της
καριέρας του. Τα δάκρυα είναι παντού τα ίδια… Αλλά και τόσα ακόμα στοιχεία
που έχουν οι δύο λαοί είναι κοινά: «Πολλές οι διαφορές τους, αλλά οι
ομοιότητες ακόμα περισσότερες. Εβραίοι και Άραβες συνυπάρχουν στην ίδια γη, σε
μια πολύ μικρή έκταση, χιλιάδες χρόνια τώρα».

Ισραηλινός στρατιώτης ελέγχει τα χαρτιά μιας Παλαιστίνιας στο σημείο εισόδου στην Ιερουσαλήμ από τη Ραμάλα, τον περασμένο Μάρτιο

Ζει άραγε η ελπίδα μέσα σε τόσο αίμα; Ο Λευτέρης είναι αισιόδοξος: «Ο κόσμος
εδώ έχει κουραστεί πια, έχει αποκαρδιωθεί. Οι περισσότεροι Ισραηλινοί και
Παλαιστίνιοι θέλουν να σταματήσει το κακό, να βρεθεί μια λύση. Κανείς δεν
πιστεύει βέβαια ότι θα γίνει από τη μια μέρα στην άλλη, αλλά πως θα είναι μια
πολύχρονη διαδικασία. Αρχικά πρέπει να συμφωνηθεί κατάπαυση του πυρός και μετά
να γίνουν διαπραγματεύσεις. Όλοι προσευχόμαστε για την ειρήνη». Και ελπίζει
ότι στα επόμενα δύο χρόνια που σκοπεύει να μείνει στο γραφείο της Ιερουσαλήμ,
θα έχει την ευκαιρία να ολοκληρώσει αυτόν τον κύκλο της καριέρας του με
εικόνες χαράς.