Πρόσωπα Η πρώτη κυρία του Κοσόβου

Φλόρα Μπρόβινα. Την αποκαλούν «δεύτερη Μητέρα Τερέζα»

«Οι γυναίκες έχουν μακριά μαλλιά και κοντά μυαλά», λέει η παλιά αλβανική
παροιμία και οι άνδρες στο Κόσοβο τη χρησιμοποιούν συχνά τον τελευταίο καιρό
για να σχολιάσουν την είδηση πως μια γυναίκα είναι υποψήφια πρόεδρος στις
πρώτες γενικές εκλογές που διεξάγονται σήμερα εκεί. Κι όχι μόνον αυτό: η
γιατρός, ποιήτρια και φεμινίστρια Φλόρα Μπρόβινα, προεδρική υποψήφια του
Δημοκρατικού Κόμματος του Κοσόβου (PDK) του πρώην αρχηγού των ανταρτών του UCK
Χασίμ Θάτσι, έχει μάλιστα πιθανότητες να νικήσει.

Η Φλόρα Μπρόβινα, 52 χρόνων, είναι ίσως η διασημότερη γυναίκα στο Κόσοβο.
Πέρασε δύο χρόνια στις φυλακές του Μιλόσεβιτς και το ανθρωπιστικό έργο της
(στο Κόσοβο την αποκαλούν «δεύτερη Μητέρα Τερέζα») έχει βραβευτεί από τον ΟΗΕ.
Μεγάλωσε σε οικογένεια γυναικών, κυρίως από τη γιαγιά της, η οποία συνελήφθη
πολεμώντας κατά των Ναζί. «Με δίδαξε να κοιτάζω μπροστά και να ξέρω τι θέλω.
Ανατράφηκα πιστεύοντας ότι έπρεπε να κάνω θυσίες για την ελευθερία του
Κοσόβου», λέει στη Σκάρλετ ΜακΓκουάιρ του βρετανικού «Γκάρντιαν». Το γεγονός
ότι η γυναίκα αυτή, που ποτέ της δεν κράτησε όπλο, αποφάσισε να είναι υποψήφια
του κόμματος που διεξήγαγε τον πόλεμο προκάλεσε έκπληξη σε πολλούς. «Όλα τα
κόμματα μου ζήτησαν να μπω στο ψηφοδέλτιό τους, αλλά μόνο στο PDK βρήκα την
πολιτική ανεκτικότητα, τη βούληση να προχωρήσουμε και την αποφασιστικότητα για
συνεργασία με άλλα κόμματα», απαντά εκείνη.

Όταν ο Μιλόσεβιτς έδιωξε τους Αλβανούς απ’ όλες τις δημόσιες υπηρεσίες στο
Κόσοβο και δεν τους επέτρεπε να τις χρησιμοποιούν, εκείνοι δημιούργησαν μια
παράλληλη κοινωνία. Στο πλαίσιό της, η Μπρόβινα ίδρυσε κλινικές και νοσοκομεία
σε σπίτια ιδιωτών. «Στις Αλβανίδες δεν επέτρεπαν ούτε να γεννήσουν τα μωρά
τους σε νοσοκομείο», εξηγεί. «Μας έλεγαν ότι γεννούσαν τρομοκράτες». Το 1992
ίδρυσε τον Αλβανικό Σύνδεσμο Γυναικών. Στα τέλη της δεκαετίας του 1990, όταν ο
UCK πολεμούσε με τους Σέρβους, δημιούργησε νοσοκομεία εκστρατείας για να
περιποιείται τους τραυματίες. Το 1999 συνελήφθη και επί εβδομάδες υφίστατο
σωματικά και ψυχολογικά βασανιστήρια. «Δεν πίστευα ότι θα ζούσα. Επέζησα
επειδή δεν το σκεφτόμουνα», λέει σήμερα. Δικάστηκε για τρομοκρατία και
καταδικάστηκε σε 12 χρόνια κάθειρξη.

Απελευθερώθηκε δύο χρόνια μετά χάρη στις διεθνείς πιέσεις και επέστρεψε ηρωίδα
στο Κόσοβο, όπου ίδρυσε αμέσως ένα κέντρο για τα ορφανά του πολέμου και
επέστρεψε στην παιδιατρική. «Ελπίζω ότι με την υποψηφιότητά μου θα μπορέσω να
δώσω φωνή στις γυναίκες», λέει τώρα. Και ονειρεύεται να είναι εκείνη η
πρόεδρος που θα ανακηρύξει, όταν έρθει η ώρα, την ανεξαρτησία της χώρας της.