Το ευ διαγκωνίζεσθαι

Η «υπόθεση Γιαννακόπουλου» που συνταράζει τον τελευταίο καιρό το πανελλήνιο
(να μη συγχέεται με την επίσης συνταρακτική, αλλά ανήκουσα στην αρμοδιότητα
άλλων στηλών, «υπόθεση Γιαννακοπούλου») δεν έχει σταματήσει να μας εκπλήσσει.
Μέρα με τη μέρα κάνει μια νέα στροφή στον ολισθηρό δρόμο της υποκρισίας, που
οδηγεί στις παρυφές ­ γιατί κορυφή δεν υπάρχει ­ του ελληνικού αθλητικού
στερεώματος.

Τα γεγονότα είναι μάλλον γνωστά και μόνο ο σεβασμός προς τον κοινωνιολόγο του
ποδοσφαιρικού μέλλοντος μού επιτρέπει να μην αντισταθώ στον πειρασμό να τα
συγκεφαλαιώσω. Στον αγώνα Πρωταθλήματος της περασμένης Κυριακής μεταξύ Αιγάλεω
– Ολυμπιακού (ενός παραδοσιακού αττικού ντέρμπι), κι ενώ, μπαίνοντας στο
τελευταίο πεντάλεπτο, το σκορ ήταν ισόπαλο 3-3 (όπως αναμενόταν σε ένα τέτοιο
ντέρμπι), ο αρχηγός των φιλοξενουμένων (τρόπος του λέγειν, γιατί το ντέρμπι
διεξαγόταν σε υπερσύγχρονο ουδέτερο γήπεδο), ο ποδοσφαιριστής δηλαδή από τον
οποίο η υπόθεση πήρε το όνομά της, ολοκλήρωσε εντυπωσιακή ατομική επέλαση
κερδίζοντας πέναλτι. Μέσα στο σκοτάδι και τη βροχή, λίγοι ­ και πάντως όχι ο
άριστος διαιτητής της αναμέτρησης ­ καλοείδαν τη φάση, λιγότεροι την κατάλαβαν
κι ακόμα λιγότεροι είχαν το κουράγιο να την αμφισβητήσουν. Την εσχάτη των
ποινών ανέλαβε ο ίδιος ο παθών, παρ’ ότι σχεδόν ποτέ δεν εκτελεί τα πέναλτι
της ομάδας του, τη δε συνακόλουθη επιτυχία τέρματος πανηγύρισε θορυβωδώς και
δεόντως (μην ξεχνάμε ότι επρόκειτο περί ντέρμπι). Στα αποδυτήρια και στο
πούλμαν της επιστροφής συμπαίκτες και προπονητής τού απέδωσαν τα εύσημα για
την έμπνευση που χάρισε τελικά τη νίκη στον πρωτοπόρο του Πρωταθλήματος ­ παρ’
όλο που, όπως συχνά συμβαίνει στα μεγάλα ντέρμπι, ο αντίπαλος έχασε μια
ευκαιρία ισοφάρισης στα τελευταία δευτερόλεπτα. Την επομένη, ορισμένοι
προικισμένοι με ιδιαίτερη παρατηρητικότητα ή εξαιρετική όραση αναλυτές κάτι
άρθρωσαν περί «ύποπτης φάσης» που έκρινε το ντέρμπι, οι φωνές τους πνίγηκαν
όμως μέσα στην κατηγορηματική περί του αντιθέτου διαβεβαίωση χιλιάδων
αδεκάστων κόκκινων φιλάθλων και κάποιων ακριβοδίκαιων εφημερίδων που, κατά
σατανική σύμπτωση, μόνο οι τελευταίοι αυτοί φίλαθλοι αγοράζουν. Και η ζωή,
βοηθούντος και του ήλιου που αποφάσισε να μας ξανατιμήσει, συνέχισε την πορεία
της στο βασίλειο της ποδοσφαιρικής Δανιμαρκίας.

Τίποτα δεν προμήνυε, λοιπόν, τον κεραυνό που ξέσπασε μετά δύο μέρες.
Καταδιωχθείς, ως φαίνεται, ανηλεώς από τις σπανίως εμφανιζόμενες αθλητικές
Ερινύες, ο πρωταγωνιστής του αγώνος προέβη σε απίστευτη αποκάλυψη: το
νικητήριο λάκτισμα του ογδοηκοστού πέμπτου λεπτού προήλθε από σφύριγμα που
ουδέποτε όφειλε να λάβει χώρα, με άλλα λόγια από πέτσινο πέναλτι (κατ’ άλλους,
μαϊμού ή «Ινζάγκι σπέσιαλ»). Δεν σπρώχτηκα, έπεσα, ομολόγησε ο μετανοήσας, για
να συμπληρώσει μέσω του προσωπικού ηλεκτρονικού του πεδίου: αν δεν το ‘λεγα,
δεν θα μπορούσα να σας κοιτάξω στα μάτια. (Σημείωση για τον κοινωνιολόγο του
μέλλοντος: η ειρωνεία που περιέκλειε η καινοφανής αυτή ηλεκτρονική ομολογία
πέρασε, μέσα στη θύελλα των γεγονότων, μάλλον απαρατήρητη.) Μόλις μαθεύτηκε η
δήλωση, επισυνέβησαν, με τη σειρά, τα ακόλουθα γεγονότα: ο προπονητής του
βεβαίωσε πως ο παίκτης τον συμβουλεύτηκε και αυτός ενέκρινε την ομολογία, ο
πρόεδρός του τον συνεχάρη δημοσίως και ζήτησε από την ομοσπονδία την επανάληψη
του ντέρμπι, οι εφημερίδες για τις οποίες μιλήσαμε προηγουμένως πρότειναν
παίκτη και ομάδα για το Νόμπελ Ειρήνης, υπενθυμίζοντας παράλληλα πως αυτές
πρώτες είχαν αποδώσει δικαιοσύνη, ο γραπτός και ηλεκτρονικός Τύπος της
Βολιβίας ανήγαγε έμπλεος θαυμασμού την είδηση σε πρώτο θέμα, ο Μαραντόνα,
απασχολημένος με τη διοργάνωση προς τιμήν του αγώνα, πήρε απλώς τηλέφωνο για
να εκφράσει την απογοήτευσή του, στα δε στέκια των φιλάθλων ­ κάποιων τέλος
πάντων φιλάθλων ­ το αειθαλές σύνθημα «Δώστε στον Θρύλο πέναλτι» άρχισε ήδη να
μεταμορφώνεται σε «Δώστε στον Στέλιο πέναλτι», πριν αντικατασταθεί οριστικά
από το «Δώστε στον Κούτσο πέναλτι» (γιατί ούτε κουτσός πλέον ο συγκεκριμένος
παίκτης μπορεί να ελπίζει σε παρόμοια υπέρ του διαιτητική απόφαση).

Κι ενώ κανάλια και παράθυρα γέμισαν με εμβριθείς γνωματεύσεις και αναλύσεις,
την επομένη, νέα αλλαγή σκηνικού. Η διοίκηση της ομάδας, δηλαδή ο πρόεδρος
(που είδαμε τι είχε αρχικά δηλώσει) κάλεσε τον παίκτη σε απολογία υπό την
απειλή βαρύτατης ποινής, τα βολιβιανά μέσα ενημέρωσης απέσυραν το ενδιαφέρον
τους για να ασχοληθούν με την επικείμενη επίσκεψη της Εθνικής Βραζιλίας, η
ομοσπονδία εμμέσως πλην σαφώς απέκλεισε την πιθανότητα επανάληψης του αγώνα,
βαθμολογώντας συγχρόνως τον διαιτητή με άριστα δέκα, οι φίλαθλοι, που χθες
χειροκροτούσαν την επίδειξη φερ-πλέι, σήμερα άρχισαν να επικαλούνται όλο και
συχνότερα τη συνηθέστερη νεοελληνική λέξη, ο δε Μαραντόνα μπόρεσε πλέον
ξαλαφρωμένος να αφοσιωθεί στην αυτοηρωοποίησή του. Κι ακόμα οι εξελίξεις δεν
τελείωσαν. Ο κατηγορούμενος, πλέον, ήρωας της ιστορίας μας ετοιμάζει το
απολογητικό του υπόμνημα (δημοσιογραφικές πληροφορίες μιλούν για εκτενή χρήση
αποσπασμάτων από το «Έγκλημα και τιμωρία» και τα έργα του Φρόιντ), ο
προπονητής του έχασε ξαφνικά τη λαλιά του και το πανελλήνιο περιμένει με
κομμένη την ανάσα δύο καταλυτικές αποφάσεις: το ύψος της ποινής του
αμαρτήσαντος και τους επιπλέον βαθμούς που θα κερδίσει η ομάδα του για την εν
γένει στάση της.

Και το ηθικόν δίδαγμα; Αν στη ζωή πρέπει να ξέρεις πότε να μετανιώσεις, στον
αθλητισμό πρέπει να είσαι έτοιμος να μετανιώσεις μόνος σου.