[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Και οι τύποι έχουν όρια! Η επίκληση της τήρησής τους κατοχυρώνει μεν την
έλλειψη φαντασίας ­ δεν είναι καταδικαστέο αυτό ­ αν όμως ταυτιστεί με την
έλλειψη ευαισθησίας, το ισχυρό οχυρό καταρρέει. Ακόμη και ο νόμος… αντιδρά.
Όσο για το κοινωνικό σύνολο, κραυγάζει.

Η προσαγωγή συλληφθέντος στον εισαγγελέα πρέπει ­ σύμφωνα με τον νόμο ­ να
«σφραγιστεί» με την άσκηση ποινικής δίωξης εις βάρος του για τις πράξεις που
αναφέρονται στο διαβιβαστικό της αστυνομίας. Αυτό ισχύει όσον αφορά τον
δράστη, όχι το θύμα. Έστω και αν οι αστυνομικοί που αποκαλύπτουν την υπόθεση,
«τυλίγουν» στην ίδια κόλλα δράστη και θύμα. Όταν, δηλαδή, συλλαμβάνεται η μάνα
(δύσκολα βγαίνει ο χαρακτηρισμός), επειδή εκδίδει τη 13χρονη κόρη της, ποιος
σώφρων άνθρωπος τις θεωρεί συνεργούς;

Και όμως… Κατά την αστυνομία του Δοξάτου Δράμας, το παιδί που προκάλεσε τον
οίκτο και των πλέον ανάλγητων έπρεπε να τιμωρηθεί, γιατί δεν φρόντισε να
εφοδιαστεί με άδεια πόρνης, ώστε να συμβάλλει νόμιμα στον οικογενειακό
προϋπολογισμό!

Ενώ, λοιπόν, η κοινωνία βοά για την τραγωδία που βίωνε η 13χρονη μικρή, ο
εισαγγελέας Δράμας, ο κατ’ εξοχήν αρμόδιος να αντιμετωπίσει το ζήτημα όπως
αρμόζει, ασκεί ποινική δίωξη στο ήδη καταδικασμένο από τη μητέρα του παιδί.
Γιατί; Έτσι προστάζει το γράμμα του νόμου. Αυτό που επιβάλλει την άσκηση
δίωξης για επαιτεία στα παιδιά των φαναριών, αυτό που αγνοεί ο σωστός
εισαγγελέας ανηλίκων, όχι για να παρανομήσει, αλλά για να συμφωνήσει με τη
συνείδησή του. Έστω και αν είθισται να παραπέμπεται στο πειθαρχικό για την
επιείκειά του και ποτέ για την αυστηρότητά του.

Για να αποφύγει, λοιπόν, τον επαγγελματικό διασυρμό, έχοντας στο… πλευρό του
το διαβιβαστικό της αστυνομίας και τη «στενή» ερμηνεία του νόμου, κλείνει στο
συρτάρι την ευαισθησία του, μονώνει τον θόρυβο από τις φωνές της κοινής γνώμης
και παραπέμπει στο δικαστήριο ένα παιδί που έχει γνωρίσει μόνο τη βρώμικη όψη
της ζωής. Ελπίζοντας, ματαίως, πως το δικαστήριο θα μεριμνήσει για ό,τι
απέφυγε ο ίδιος…