Η τάξη πραγμάτων μας

Θα άξιζε ίσως τον κόπο να προσπαθήσουμε να προσδιορίσουμε τον κοινό τόπο των
διαφόρων θεμάτων των δελτίων ειδήσεων ή των εφημερίδων μιας ημέρας. Να
συλλάβουμε την ουσία της πραγματικότητας μέσα από τον κατάλογο τών εκ πρώτης
όψεως ασύνδετων μεταξύ τους μηνυμάτων τα οποία αναμεταδίδονται ή
καταγράφονται. Τη σχέση της κατάρρευσης των «διδύμων» της Νέας Υόρκης στις 11
Σεπτεμβρίου με τις λίστες του συνεδρίου του ΠΑΣΟΚ.

Των βομβαρδισμών του Αφγανιστάν με τη διακομματική αντιπαράθεση για τον
καταλογισμό ευθυνών σχετικά με τις ατέλειες στα δημόσια έργα. Του επερχόμενου
ευρώ με τη διαιώνιση του Παλαιστινιακού. Των εξαγγελιών για ιδιωτικοποιήσεις
στην Ελλάδα με την υστερία για τον άνθρακα στις ΗΠΑ. Με άλλα λόγια, να βρει
κανείς την κεντρική ιδέα και το περίγραμμα της εποχής μας. Αν φυσικά
ενδιαφέρεται να εντοπίσει τον ενδεδειγμένο δρόμο για το μέλλον όλων μας, αλλά
και του καθενός από εμάς ξεχωριστά.

Πάντως, από όλα όσα συμβαίνουν και πληροφορούμαστε φαίνεται ότι το όνειρο του
πρόσφατου παρελθόντος για μια ευημερούσα και ασφαλή ανώτερη μεσαία τάξη στη
Δύση, με το κεφάλαιο εκτός ελέγχου και την πολιτική τάξη σε ρόλο διεκπεραιωτή
όπου γης, είναι αδύνατον να προσεγγιστεί. Τα μεγάλα εθνικά, πολιτισμικά,
περιβαλλοντικά και κοινωνικά προβλήματα εφ’ όσον παραμένουν άλυτα εκδικούνται.
Τραβούν από το μανίκι την πολιτική από την οποία δικαίως απαιτούσαν λύσεις,
ενώ εκείνη βυθιζόταν στην αυτοαναίρεσή της. Η άγνοια της Ιστορίας, η οποία
επιμένει να επαναλαμβάνεται, ασφαλώς δεν είναι χωρίς συνέπειες.

Και η ελπίδα ότι η ώρα της καταβολής του τιμήματος δεν θα έρθει ποτέ είναι
απλώς ο ύστατος κρίκος μιας αλυσίδας ψευδαισθήσεων, την οποία επιμέναμε να
χρησιμοποιούμε για να μας προστατεύει από τους απ’ έξω. Ακόμα και αρκετοί από
όσους συμπεριλαμβανόμαστε σ’ αυτούς, αλλά δεν θέλαμε να το καταλάβουμε.

Τι θα μπορούσε λοιπόν να γίνει; Μα, τι άλλο από το να ιεραρχηθούν οι
συλλογικές μας ανάγκες και επιθυμίες και να επιχειρήσουμε την προσέγγισή τους
με τα μέσα τα οποία διαθέτουμε. Χωρίς ιδεοληψίες από τις οποίες κινδυνεύουμε
να χάσουμε το δίκιο μας.

Καθ’ όσον μάς αφορά ειδικότερα, να περιορίσουμε τις εις βάρος μας απειλές,
αξιολογώντας την πρόοδο στις σχέσεις μας με κάθε άλλη χώρα με κριτήριο τον εκ
μέρους της σεβασμό προς τη νομιμότητα.

Να αναδιανείμουμε το εισόδημα ώστε να περιοριστεί το βάσιμο αίσθημα αδικίας
και ανασφάλειας, το οποίο διακατέχει όλο και περισσότερους συμπατριώτες μας.
Να ασκήσουμε επεκτατική δημοσιονομική πολιτική με στόχο την αποφυγή της
οικονομικής ύφεσης και τη μείωση της ανεργίας. Και, επιτέλους, να ξεκινήσουμε
ένα νέο σύστημα Δημόσιας Διοίκησης ικανό να ανταποκριθεί στις ανάγκες μας.

Άφησα για το τέλος τα σημαντικότερα. Τους δύο βασικούς παράγοντες οι οποίοι
συνθέτουν την ουσία της κοινωνικής και οικονομικής μας προόδου: τη δημόσια
εκπαίδευση και τη δημόσια υγεία. Ασφαλώς δεν υπαινίσσομαι τη σύνθλιψη των
αντίστοιχων ιδιωτικών τομέων. Έχω απλώς τη γνώμη ότι η πρώτη προτεραιότητα
ενός πολιτισμένου κράτους στην εποχή μας είναι η προετοιμασία των ανθρώπων να
δημιουργήσουν ένα καλύτερο μέλλον για όλους μας.

Και θα ήταν απαράδεκτη σπατάλη να στερηθούν αυτή την προετοιμασία όσοι δεν
έχουν την οικονομική δυνατότητα να την πραγματοποιήσουν με οικογενειακούς
πόρους ή έτυχε να ζουν σε κάποια ξεχασμένη περιφέρεια της χώρας.

Η άμιλλα των πολιτικών δυνάμεων για την προώθηση μιας τέτοιας ημερήσιας
διάταξης στα δημόσια πράγματα (όσων την υιοθετούν φυσικά) πιστεύω ότι θα
μπορούσε να δώσει τον τόνο μιας ουσιαστικής αναγέννησης, η οποία είναι
επιτακτική, ίσως όσο ποτέ άλλοτε.

Και για όσους θα αναρωτηθούν καλόπιστα ποιος διαφωνεί με όσα «αυτονόητα» και
«κοινότοπα» εκτέθηκαν παραπάνω, η απάντηση ας είναι η παράθεση αυτής της
θεματολογίας με τα γεγονότα, τις ειδήσεις και τον ακαταμάχητο ορθολογισμό της
κάθε ημέρας μας.

Ο Παντελής Οικονόμου είναι μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΠΑΣΟΚ.