Σκούριασε η γερμανική μηχανή…

Ο Ρούντι Φέλερ και Όλιβερ Μπίρχοφ αγωνιούν για το αποψινό μπαράζ. Κάτω. Η ομάδα-θρύλος του 1954 με τους Βάλτερ (πρώτος αριστερά), Τούρεκ, Ραν, Κολμάγιερ κ.ά. Από τότε πολλά έχουν αλλάξει για την Εθνική Γερμανίας

Βέρνη, 4 Ιουλίου 1954. Η, ρημαγμένη από τον δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, Δυτική ­
τότε ­ Γερμανία με τον Ζεπ Χερμπέργκερ στο τιμόνι της αντιμετωπίζει στον
τελικό του δεύτερου μεταπολεμικού Μουντιάλ (στο πρώτο, το 1950 στη Βραζιλία,
δεν έλαβε μέρος για ευνόητους λόγους) μια από τις ισχυρότερες εθνικές ομάδες
που γνώρισε ποτέ ο πλανήτης, την Ουγγαρία του μεγάλου «Καλπάζοντα
συνταγματάρχη» Φέρεντς Πούσκας.

Η «Αρανιτσάπατ» είναι το ακλόνητο φαβορί για την επιτυχία ­ έναν τίτλο τον
οποίο δικαιολογεί γρήγορα γρήγορα, αφού καταφέρνει να προηγηθεί με 2-0 πριν
καλά καλά συμπληρωθεί το δεκάλεπτο, με τέρματα του Πούσκας και του Ζόλταν
Τσίμπορ. Οι (Δυτικό)Γερμανοί, όμως, απαντούν σχεδόν αμέσως με τους Μαξ Μόρλοκ
(11′) και Χέλμουτ Ραν (18′) πριν ο τελευταίος, έξι λεπτά πριν από το τέλος
ολοκληρώσει τη μεγάλη ανατροπή. Η Γερμανία θριαμβεύει με 3-2, στέφεται
παγκόσμια πρωταθλήτρια. Οι «σταθμοί» της δόξας πολλοί και λαμπεροί. Δύο ακόμα
Παγκόσμια Κύπελλα («εντός» το 1974 στο Μόναχο,«εκτός» το 1990 στη Ρώμη), ένας
ένδοξα χαμένος τελικός (4-2 από την Αγγλία στο Λονδίνο). Και όμως, αυτή η
ποδοσφαιρική υπερδύναμη κινδυνεύει να παρακολουθήσει τους αγώνες της τελικής
φάσης του Μουντιάλ της Νότιας Κορέας και της Ιαπωνίας από την τηλεόραση, στην
περίπτωση που δεν κατορθώσει να υπερισχύσει στα σχετικά μπαράζ (απόψε στο
Κίεβο, την Τετάρτη στο Βεστφάλεν) της Ουκρανίας των, λίαν επικινδύνων, Αντρέι
Σεφτσένκο και Σεργκέι Ρεμπρόφ.

Ποιοι ευθύνονται

Ποιοι, όμως, ευθύνονται για το κατάντημα αυτό της, πάλαι ποτέ, κραταιάς
«Νασιοναλμάνσαφτ»; Ο Μπέρτι Φογκτς, ο οποίος διαδέχθηκε τον «Μίδα» Φραντς
Μπεκενμπάουερ, την επομένη της κατάκτησης του Mondiale του 1990, σίγουρα θα
πρέπει να έχει ενοχές. «Κληρονόμησε» μια πανίσχυρη αρμάδα (στην οποία
προστέθηκαν και δύο-τρεις Ανατολικογερμανοί ποδοσφαιριστές παγκόσμιας κλάσης)
την οποία οδήγησε σε μια σειρά από ταπεινωτικότατες ήττες σε κρισιμότατα ματς.

Χωρίς μεγάλους

Το μεγαλύτερο πρόβλημα του γερμανικού ποδοσφαίρου σήμερα, όμως, είναι η
παντελής έλλειψη μεγάλων ποδοσφαιρικών προσωπικοτήτων. Καλοί παίκτες υπάρχουν
(Γιάνκερ, Μπάλακ, Χάμαν, Τσίγκε), κάποιοι, μάλιστα, από αυτούς είναι νέοι
(Ασαμόα, Κλόζε) ή πολύπειροι (Καν, Μπίρχοφ). Δεν υπάρχει, όμως, πια ένας Φριτς
Βάλτερ, ένας Φραντς Μπεκενμπάουερ, ένας Καρλ Χάιντζ Ρουμενίγκε που θα σηκώσει
την ομάδα στους ώμους του. Ο, μόνιμος τραυματίας τον τελευταίο καιρό, Στέφαν
Έφενμπεργκ έχει ούτως ή άλλως «ξεκόψει» από την εθνική, ο Λόταρ Ματέους,
σύμβολο του γερμανικού ποδοσφαίρου για περίπου είκοσι χρόνια, είναι πια
προπονητής της Ραπίντ Βιέννης ενώ ο Μέλερ «βαριανασαίνει» με τη φανέλα της
άμοιρης Σάλκε, ελπίζοντας να κατορθώσει να βγει του χρόνου στο ΟΥΕΦΑ.

Οι άλλοι τέσσερις αγώνες μπαράζ για πρόκριση στο Μουντιάλ της Ιαπωνίας και της
Νότιας Κορέας που διεξάγονται απόψε στην Ευρώπη είναι οι εξής: Βέλγιο –
Τσεχία, Αυστρία – Τουρκία, Σλοβενία – Ρουμανία και Ιρλανδία – Ιράν.