ΠΡΟΣΩΠΑ «Σαν αστυνομικό μυθιστόρημα»

«Πάνε σαράντα χρόνια που γράφω άρθρα τα οποία αμφισβητούν τις επίσημες
θέσεις!». Και ο Σήμουρ Χερς συνεχίζει με τον πόλεμο στο Αφγανιστάν.

Σήμουρ Χερς. Αμφισβητεί πάντα τον λόγο της κυβέρνησης

Τα άρθρα του Χερς στο «Νιού Γιόρκερ», το περιοδικό της νεοϋορκέζικης
διανόησης, έχουν προκαλέσει πολλές αντιδράσεις. Ο αμερικανός δημοσιογράφος
αποκάλυψε πως το Πεντάγωνο και η CIA ετοίμαζαν επιχείρηση για να προστατεύσουν
τις πακιστανικές πυρηνικές εγκαταστάσεις, πως η CIA άφησε τον μουλά Ομάρ να
διαφύγει όταν τον εντόπισε, στις 7 Οκτωβρίου, πως συνέβη το φιάσκο της Δύναμης
Δέλτα στις 20 Οκτωβρίου, που είχε ως αποτέλεσμα τον τραυματισμό 12 κομάντος.
Το Πεντάγωνο δεν σταματάει να διαψεύδει και ο δημοσιογράφος να δημοσιοποιεί
τις πληροφορίες του. Έχει συνηθίσει να τον επικρίνουν, αφού πάντα αμφισβητεί
τον λόγο της κυβέρνησης. Αλλά όταν η Ανίκ Κοζάν της «Λε Μοντ» τον ρωτάει
μήπως, κατά βάθος, ο πόλεμος αυτός αποφασίσθηκε και οργανώθηκε με υπερβολική
σπουδή, ο Χερς σκάει στα γέλια. «Ε, όχι και να αυτοκτονήσω!», λέει. Δηλαδή;
«Τα συμπεράσματα ανήκουν στους αναγνώστες!».

Ο Σήμουρ Σερς γεννήθηκε το 1937 στο Σικάγο και έχει τιμηθεί με ένα σωρό
βραβεία (ανάμεσά τους και το Πούλιτζερ) για τα κείμενά του για το Βιετνάμ, την
Καμπότζη, το Ουώτεργκεητ, τη δράση της CIA στη Χιλή του Αλιέντε, τους
αμερικανικούς βομβαρδισμούς στο Σουδάν. Για τον πόλεμο στο Αφγανιστάν,
πιστεύει πως τον καλύπτει κανείς πολύ καλύτερα από την Ουάσινγκτον παρά από το
Αφγανιστάν. «Οι δημοσιογράφοι που στέλνονται εκεί βρίσκονται σε μειονεκτική
θέση, επειδή εξαρτώνται πλήρως από το σύστημα επικοινωνίας που εφαρμόζουν οι
στρατιωτικοί», εξηγεί. Άλλωστε, και την εποχή του Βιετνάμ έγραφε από την
Ουάσινγκτον για τις ωμότητες που διέπρατταν εκεί οι Αμερικανοί, όπως η σφαγή
του Μάι Λάι. «Αυτά που γράφω», τονίζει, «δεν είναι του τύπου, “ήμουν κι εγώ
εκεί”».

Για το Αφγανιστάν, ο Χερς πιστεύει πως βρισκόμαστε ακόμη στην αρχή και ότι τα
πράγματα θα αλλάξουν πάρα πολύ και πολύ γρήγορα ­ προς το καλύτερο.
Επισημαίνει όμως πως το πρόβλημα της διεθνούς τρομοκρατίας είναι στρατηγικό,
ενώ «αυτό που κάνουμε στο Αφγανιστάν είναι αποκλειστικά τακτικής και τεχνικής
φύσεως. Είτε κερδίσουμε είτε χάσουμε, δεν θα έχουμε διευθετήσει το στρατηγικό
πρόβλημα, την κατάσταση που οδηγεί στο να υπάρχουν παντού στη Μέση Ανατολή και
τη Βόρεια Αφρική άνθρωποι που θέλουν να μας καταστρέψουν». Αισιοδοξεί πάντως
ότι τα πραγματικά προβλήματα θα αντιμετωπιστούν στο τέλος: «Είναι σαν ένα
αστυνομικό μυθιστόρημα 600 σελίδων, η λύση του οποίου βρίσκεται στις δύο
τελευταίες σελίδες. Αλλά για να φθάσεις εκεί, πρέπει να διαβάσεις πρώτα 598
σελίδες. Κι εμείς βρισκόμαστε στη 15η».