ΓΝΩΜΗ Μία δοκιμασία για πραγματικούς συμμάχους

Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής έχουν απαιτήσει πολλά από τους συμμάχους
και τους φίλους τους από τότε που άρχισαν τη στρατιωτική επιχείρηση στο
Αφγανιστάν. Καμιά όμως από αυτές τις απαιτήσεις δεν υπήρξε πιο μεγάλη από
εκείνη που διατυπώθηκε προς το Ισραήλ και την Ινδία: συγκρατήστε τους δικούς
σας πολέμους κατά της τρομοκρατίας ώστε να μπορέσουμε εμείς να προχωρήσουμε με
τον δικό μας πόλεμο κατά της τρομοκρατίας.

Οι Αμερικανοί διπλωμάτες φυσικά είναι προσεκτικοί στη διατύπωση της απαίτησή
τους αυτής. Το να κάνουν κάτι τέτοιο εξάλλου θα έμοιαζε σα να θεωρούν πολύ πιο
σημαντική και επείγουσα προτεραιότητα να μη χαθούν από τρομοκράτες και άλλες
ζωές Αμερικανών, απ’ ό,τι να χαθούν από καμικάζι και ενόπλους Ισραηλινοί και
Ινδοί. Αυτή βέβαια είναι η πραγματικότητα, αλλά είναι πολιτικά απαράδεκτο να
ειπωθεί κάτι τέτοιο.

Υπάρχει όμως και μια άλλη πραγματικότητα που οι Αμερικανοί αξιωματούχοι δεν
λένε: αυτές οι εκκλήσεις για αυτοσυγκράτηση που οι Αμερικανοί απευθύνουν στους
Ινδούς και Ισραηλινούς, κολακεύουν την πακιστανική και αραβική κοινή γνώμη,
δηλαδή προσπαθούν να στηρίξουν δικτατορικά καθεστώτα που παραπαίουν αλλά που
μπορούν να προσφέρουν βοήθεια και πολιτική κάλυψη στους βομβαρδισμούς του
Αφγανιστάν, ενώ την ίδια ώρα αφήνουν στο έλεός τους τις δημοκρατικές
κυβερνήσεις της Ιερουσαλήμ και του Νέου Δελχί.

Άδικο σύστημα; Φυσικά. Αλλά δεν προκαλεί καμιά έκπληξη. Ο πόλεμος βασίζεται
στην ανάγκη και όχι στη λογική ή την ηθική. Και τώρα αυτό που χρειάζεται το
Πεντάγωνο, είναι στρατιωτικές βάσεις από τις οποίες να μπορεί να εκτελέσει την
αποστολή του: να καταστρέψει τον Οσάμα Μπιν Λάντεν, το τρομοκρατικό του
δίκτυο, την Αλ Κάιντα, και τους Ταλιμπάν.

Γεγονός παραμένει πάντως ότι οι δικτάτορες χτυπάνε κάτω το μαστίγιο και
μοιάζουν να τελειώνουν γρήγορα τα πράγματα. Αλλά τους ανήκει μονάχα μια
φευγαλέα στιγμή. Γι’ αυτό και αρπάζουν και κρατάνε τόσο σφιχτά και άγρια, το
παρόν. Το μέλλον όμως ανήκει στους δημοκρατικούς ηγέτες, οι οποίοι μπορούν να
οικοδομήσουν και να διατηρήσουν τη συναίνεση και την αφοσίωση σε ιδέες και
αξίες. Αυτοί είναι λοιπόν οι πραγματικοί σύμμαχοι του Μπούς, όσο δύσκολο και
αν είναι να τους χειριστεί αυτούς κανείς σε μια στιγμή κρίσης.

Ο Jim Hoagland είναι αρθρογράφος της «Washington Post»