ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Το εισιτήριο για το όνειρο

«Ένα εισιτήριο για το όνειρο, παρακαλώ». Αυτό σκεφτόμουν όταν στάθηκα στην
ουρά, στο πρακτορείο του ΟΠΑΠ, για να καταθέσω το δικό μου δελτίο για το
Τζόκερ. Όση ώρα περίμενα, άκουγα τους άλλους να σχολιάζουν το ποσό στο τζακ
ποτ, να αναρωτιούνται ποιoς τυχερός θα τα πάρει, να γίνονται σχόλια για το
πόσο δύσκολα μπορεί να ξοδευτούν από έναν και μόνο άνθρωπο τέσσερα
δισεκατομμύρια δραχμές. Έβαζα με τον νου μου όλη εκείνη την ώρα πόσα θα
μπορούσα να κάνω.

Αν κέρδιζα λοιπόν τόσα χρήματα ώστε να μου επιτρέπεται να δουλεύω λιγότερο,
κατ’ αρχήν θα είχα ένα ευτυχισμένο παιδί. Το πιτσιρίκι που τηλεφωνεί
κλαίγοντας στη μαμά του για να της πει να γυρίσει σπίτι γρήγορα, θα χανόταν
για πάντα. Ακόμη, δεν θα είχα να πονοκεφαλιάσω άλλη φορά για τους
λογαριασμούς, δεν θα είχα να κάνω ποτέ ξανά προϋπολογισμούς εσόδων και εξόδων
που μου είναι απαραίτητοι για να μη χάνω τον μπούσουλα.

Αν ήμουν εγώ η τυχερή δεν θα είχα πια να ανησυχώ για το πώς θα τα βγάλω πέρα
για να προσφέρω στα παιδιά μου την εκπαίδευση που έχουν ανάγκη. Αν εγώ έπαιρνα
τα χρήματα, το σπίτι με τον μεγάλο κήπο κοντά στη θάλασσα δεν θα ήταν πια μόνο
στη φαντασία μου, αλλά θα ζούσα εκεί. Και όλα εκείνα τα μέρη που βλέπω
κορνιζαρισμένα στους τοίχους των ταξιδιωτικών πρακτορείων θα αποκτούσαν θέση
στη δική μου μνήμη, με μυρωδιές, με χρώματα, με ήχους, με πρόσωπα, με
ημερομηνίες.

Αλλά, δεν πειράζει. Το δελτίο που κρατώ πλέον στα χέρια μου, μού δίνει το
δικαίωμα να ονειρεύομαι, έστω για λίγες ώρες, πως όλα αυτά μπορεί να γίνουν
αλήθεια. Κι αν δεν κέρδισα σ’ αυτήν, πού ξέρεις, μπορεί να κερδίσω την επόμενη
φορά. Μέχρι τότε μπορώ να καταστρώνω σχέδια…