ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Ανάξιοι της βροχής

Ενυδάτωση θέλαμε. Κάτι σαν θρεπτική κρέμα, να προλαβαίνει τις ρυτίδες στο
χώμα, την άσφαλτο, τα χωράφια. Να σκάσει μύτη επιτέλους ο κρόκος Κοζάνης, να
πάρει χρώμα η μαγειρική. Κάτι σε βαζάκι χρεια-ζόμασταν, έτοιμο νερό σε πακέτο,
να ανέβει η στάθμη στους ταμιευτήρες, χωρίς ενδιάμεση κατάσταση, θύελλες,
κεραυνούς και καταιγίδες. Ονειρευόμασταν μυρωδιά ψιχαλίσματος, αντανακλάσεις
φαναριών σε γυαλισμένους δρόμους, ορίζοντα εκφραστικό, με βαριές σημασίες. Να
φορέσουμε λίγο την καμπαρτίνα μας με τη ζώνη δεμένη ανέμελα στη μέση, να
τραγουδήσουμε στη βροχή και να υψώσουμε τις ομπρέλες του Χερβούργου. Και μας
ήρθε σαν τιμωρία η πρώτη βροχή, με ποινές θανάτου για απλή αμέλεια. Την
αμέλεια που συνηθίζουμε, που θεωρούμε σχεδόν χαριτωμένη. Κάτι σαν εθνικό
χαρακτηριστικό. Μας έπνιξε, πριν ξεδιψάσουμε, ένα βαρομετρικό χαμηλό. Αντί για
τον κρόκο στην Κοζάνη, βλάστησαν από την άσφαλτο συμφορές τού παρελθόντος.

Κακοφτιαγμένα πεζοδρόμια υπονόμευσαν τα βήματα των τολμηρών που αναγκάστηκαν
να κυκλοφορήσουν. Στο οδόστρωμα αποκαλύφθηκαν κοιτάσματα αγνώστων υλικών και
πήραν κι αυτά τον δρόμο για τη θάλασσα. Παλιές λακκούβες βάθυναν κι ανοίξανε
καινούργιες. Για μερικές ώρες κράσπεδα και χαντάκια έγιναν ένα, κάτω από θολά
ποτάμια που κυλούσαν ακράτητα. Δρόμοι που έχουν στηθεί πάνω σε παλιούς
χειμάρρους, ξανάγιναν χείμαρροι, βυθίζοντάς μας σε λάσπες και σε θαυμασμό για
το μεγαλείο της φύσης, θυμίζοντας το ταπεινό μας παρελθόν. Μαζεμένες οι βροχές
του φθινοπώρου. Να ξεπλυθούμε λίγο από τις τύψεις, που είμαστε τόσο πλούσια,
τόσο δυτική, τόσο ανεπτυγμένη, άνετη χώρα. Ορίστε. Μια βροχή μάς σώζει.
Ανυπεράσπιστοι ξανά, τριτοκοσμικοί ξανά, ανάξιοι της βροχής όμως. Με τέτοιο
πλούσιο σκηνικό και δεν της επιτρέψαμε να δημιουργήσει ρομαντικό περιβάλλον.