[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Διάβασα με προσοχή τα τρία κυριότερα επιχειρήματα κατά της υπουργοποίησης της
κυρίας Κούρκουλα:

Έπαιξε στη «Λάμψη», υπήρξε Ρηγίτισσα (στη νεολαία τού πάλαι ποτέ ΚΚΕεσ.), είχε
φιλικές σχέσεις με σημαίνοντα υπουργό(άρα…), ενώ υφέρπει και ένα τέταρτο εκ
του γεγονότος ότι είναι νέα και ωραία γυναίκα.

Σε μια Κοινοβουλευτική Ομάδα στην οποία τα 2/3 έχουν εργασθεί ως δικηγόροι
(και επομένως δεν έχουν υπερασπισθεί μόνο λουλούδια), σε ένα κόμμα που
λειτούργησε μετά το ’74 [και επομένως όλοι έχουν (είχαν) την πολιτική ­ και
πολλοί την άκρως αντίθετη ­ προϊστορία] και, τέλος, σε έναν χώρο όπου οι
φιλίες και οι σχέσεις με στελέχη και δημοσιογράφους (οι δημόσιες σχέσεις)
έχουν υποκαταστήσει κάθε άλλη διαδικασία, αυτά τα «επιχειρήματα» δεν είναι
παρά προφάσεις.

Δεν είναι παρά η απόγνωση του παλαιότερου (που αρνείται να παραδεχθεί ότι οι
μπογιές κάποτε ξεφτίζουν), δεν είναι παρά η απόγνωση του «κομματόσκυλου» (που
έχασε τη φρεσκάδα του μέσα από τις ανθρωποβόρες κομματικές διαδικασίες του
παρελθόντος), δεν είναι παρά η απόγνωση του επαγγελματία κόλακα (επειδή το
σάλιο δεν είναι πλέον αρκετό από μόνο του).

Βέβαια, αν ως στόχος επιλεγόταν ένας άλλος (από τους πολλούς) νέος υφυπουργός,
τότε τα κίνητρα των επιτιθεμένων(ήτοι η ζήλεια και η προσωπική αποτυχία) θα
αποκαλύπτονταν. Δεν ήταν λοιπόν τυχαία η επιλογή τής κυρίας Κούρκουλα. Είναι,
βλέπετε, γυναίκα… Και είναι γνωστή η παράδοση (και ) στη Βουλή και στα
παραπολιτικά των ΜΜΕ… Ο άνδρας πολιτικός που έχει πολλές «επιτυχίες» με το
άλλο φύλο είναι μάγκας και απλώς εκποιεί (και με αυτό τον τρόπο) την καριέρα
του, ενώ μια νέα γυναίκα δεν μπορεί παρά να την προεισπράττει…

Ας κριθεί, επιτέλους, η ίδια (και ο καθένας) από την απόδοσή της στο δημόσιο
πόστο.

Για να έχει αξία και η κρίση…