Το εγκώμιο των αλόγων

Μια άλλη πλευρά του ελληνοϊταλικού πολέμου του 1940 υπενθυμίζει ο κ.
Βασίλης Ν. Κρεμμυδάς, γενικός αρχίατρος ε.α.

«Κάθε χρόνο, κατά την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου, λέγονται και γράφονται πολλά
για τους ηρωισμούς και τις νίκες του στρατού μας. Και πολύ σωστά.

Όμως, είναι δίκαιο να μην ξεχνάμε κάποιους πολύτιμους βοηθούς μας, οι οποίοι
μάς πρόσφεραν πολλαπλές υπηρεσίες στον πόλεμο. Είναι οι ίπποι και οι ημίονοι,
που μαζί μας υπέφεραν τα δεινά του πολέμου. Κουράστηκαν, ταλαιπωρήθηκαν,
πείνασαν, κινήθηκαν με καταιγίδες και χιονοθύελλες, μεταφέροντας πολεμοφόδια,
τρόφιμα, τραυματίες. Ανέβασαν στα κορφοβούνια τα ορειβατικά πυροβόλα.
Μετέφεραν τους βαρείς φόρτους των Ορεινών Χειρουργείων στα κακοτράχαλα βουνά
της Βόρειας Ηπείρου και της Αλβανίας.

Χωρίς αυτά δεν ήταν δυνατόν να διεξαχθεί νικηφόρος ορεινός πόλεμος. Το ΙΙβ
Ορεινό Χειρουργείο μου διέθετε 9 ίππους κέλητες και 109 ημιόνους.

Και τώρα ένα ανέκδοτο. Όταν το Χειρουργείο βρισκόταν στο Χάνι Μερτσέκ, στην
κοιλάδα του Αώου, μια μέρα ήρθε ένας ιππέας άρρωστος από οξείς ρευματισμούς,
συνοδευόμενος από συνάδελφό του. Την ώρα που ετοιμάζαμε το εισιτήριο για το
νοσοκομείο, εκείνος έβγαλε από πάνω τη μοναδική κουβέρτα που τον προστάτευε
από τη βροχή, σκέπασε το άλογό του, του χάιδεψε τη χαίτη και το φίλησε. Ύστερα
ήρθε κοντά μου και με παρακάλεσε να κρατήσω το άλογό του μαζί μου, ώστε στον
γυρισμό να το πάρει και να πάει στη Μονάδα του. Το παρέδωσα στον λοχία
σταβλάρχη και του είπα να το φροντίζει ο ίδιος.

Μια από τις τελευταίες ημέρες του Δεκεμβρίου 1940, περνούσαν από τον δρόμο μας
τμήματα της Μεραρχίας Ιππικού, η οποία αποσυρόταν σε δεύτερο κλιμάκιο για
ανασυγκρότηση. Ο ντορής, από τον λόφο που βρισκόταν, είδε και οσμίστηκε τους
συντρόφους του, τα άλογα της ίλης του κι άρχιζε να χλιμιντρίζει ασταμάτητα κι
εκείνα του απαντούσαν στον ίδιο ρυθμό. Ο επικεφαλής της φάλαγγας επίλαρχος,
ξαφνιασμένος από τον αναπάντεχο εκείνο αλληλοχαιρετισμό, ξεπέζεψε και ήρθε
προς συνάντησή μου.

“Κύριε υπίατρε ­ μου είπε ­ φαίνεται πως έχετε ένα δικό μας άλογο”. “Και
βέβαια” ­ του απάντησα και φυσικά του παρέδωσα τον ντορή».