Πρόσωπα Ο καλλιτέχνης ως τέρας

Μαρίνα Πικάσο: Για να δημιουργεί ο Πικάσο έπρεπε να καταστρέφει

Ο Πάμπλο Πικάσο ήταν ένα τέρας που για να κατευναστεί χρειαζόταν
ανθρωποθυσίες, σαν θεός των Αζτέκων, λέει η εγγονή του, η Μαρίνα Πικάσο. Τα
θύματά του ήταν οι αγαπημένοι του: «Κανείς στην οικογένειά μου δεν κατάφερε να
ξεφύγει από τον ασφυκτικό εναγκαλισμό του. Χρειαζόταν αίμα για να υπογράφει
τους πίνακές του».

Ακούγεται υπερβολικό, αλλά και το ιστορικό της οικογένειας είναι υπερβολικά
ζοφερό. Ο αδελφός της Μαρίνας, ο Παμπλίτο, αυτοκτόνησε πίνοντας λευκαντικό. Η
γιαγιά της, η ωραία Όλγα, πέθανε παράλυτη. Ο πατέρας της, ο Πάολο, πέθανε
ταπεινωμένος. Η Ζακλίν, η τελευταία σύζυγος του Πικάσο, αυτοπυροβολήθηκε. Η
Μαρί-Τερέζ Ουώλτερ, η μούσα του καλλιτέχνη, απαγχονίστηκε. «Για να δημιουργεί,
έπρεπε να καταστρέφει οτιδήποτε έμπαινε στον δρόμο της δημιουργίας του»,
τονίζει η Μαρίνα, η οποία έκανε 14 χρόνια ψυχανάλυση για να ξεφύγει από
ανεξέλεγκτους φόβους και λιποθυμικές κρίσεις. «Σ’ όλη μου τη ζωή προσπαθούσα
να ξεφύγω από τη δυστυχία που δημιουργούσε ο Πικάσο».

Η Μαρίνα έχει χαλάσει τις σχέσεις της με τους άλλους κληρονόμους του
καλλιτέχνη, τους οποίους κατηγορεί για απληστία και «κακό γούστο», επειδή
πούλησαν το οικογενειακό όνομα στη Citroen. Εκείνοι τη στραβοκοιτάζουν επειδή
υιοθέτησε τρία παιδιά από το Βιετνάμ και μείωσε έτσι την κληρονομιά των δύο
παιδιών που απέκτησε από μια αποτυχημένη σχέση. Η Μαρίνα είναι σήμερα μια
εξαιρετικά πλούσια 50χρονη γυναίκα που μοιράζει τον χρόνο της ανάμεσα στη
Γενεύη και το μέγαρο του Πικάσο στις Κάννες. Διευθύνει επίσης ένα ίδρυμα για
τα ορφανά του Βιετνάμ και δανείζει φωτογραφίες του παππού της σε γκαλερί σε
όλο τον κόσμο. Και στο βιβλίο της «Πικάσο, ο παππούς μου», το οποίο κυκλοφορεί
την ερχόμενη εβδομάδα από τις εκδόσεις Chatto & Windus, περιγράφει πώς
κάθε μέλος της οικογένειας κατέληξε να εξαρτάται και να υποτάσσεται στο
επιβλητικό εγώ του ζωγράφου. Η Μαρίνα ήταν 22 χρόνων όταν ο Πικάσο πέθανε, το
1973. Πιστεύει πως ο παππούς της, ακόμη και μέσα από τον τάφο, προκάλεσε τον
θάνατο του αδελφού της. «Αγαπούσαμε και οι δύο τον παππού, αν και τα αισθήματα
ουδέποτε ήταν αμοιβαία. Όταν πέθανε, ο αδελφός μου και εγώ θελήσαμε να τον
δούμε μια τελευταία φορά, αλλά η Ζακλίν δεν ήθελε να μας δεχθεί. Ο Παμπλίτο
πήγε μόνος του στο σπίτι και έλυσε τα σκυλιά για να τον διώξει. Εκείνος γύρισε
στο σπίτι και αυτοκτόνησε». Τον βρήκε να κείτεται στον καναπέ αιμορραγώντας
από το στόμα και πέρασε τους τρεις επόμενους μήνες στο προσκέφαλό του στο
νοσοκομείο, μέχρι που πέθανε. Ο Παμπλίτο τής είπε ότι ήταν απόπειρα να
δραπετεύσει· λίγοι από την οικογένεια τα κατάφεραν.