«Θέλω να γελάσω, να φωνάξω»

«Το ταξίδι στην Καμπούλ είναι εφιαλτικό και διαρκεί 6 ώρες. Κάνουμε πολλές
στάσεις για να προσευχηθούν οι άνδρες ή να κατουρήσουν. Κανείς δεν δείχνει να
ενδιαφέρεται αν χρειάζομαι κι εγώ μια στάση ­ οι γυναίκες στο Αφγανιστάν,
σκέφτομαι, μάλλον δεν κατουράνε. Ο δρόμος είναι κακοτράχαλος, γεμάτος
λακκούβες. Το τοπίο που απλώνεται μπροστά μου μου θυμίζει ζωγραφιές της Βίβλου
που μου χάρισαν όταν ήμουν 10 χρόνων…».

Έτσι περιγράφει η Βρετανίδα δημοσιογράφος Ιβόν Ρίντλεϊ το ταξίδι της από το
Ντουρ Μπάμπα, στα σύνορα του Αφγανιστάν με το Πακιστάν, όπου τη συνέλαβαν οι
Ταλιμπάν ως την Καμπούλ. Εκεί έμεινε δέκα μέρες, αιχμάλωτη των Ταλιμπάν,
καταγράφοντας την κάθε της στιγμή στο μέσα μέρος ενός κουτιού από οδοντόκρεμα.

Το συγκλονιστικό αυτό ημερολόγιο, γραμμένο με τρόπο ψύχραιμο και
διεισδυτικό, δημοσιεύει στο τελευταίο του τεύχος το περιοδικό «ΜΕΝ» που
κυκλοφορεί σήμερα. Τα αποσπάσματα που ακολουθούν είναι ενδεικτικά.

Πέμπτη 27 Σεπτεμβρίου

«Μια γυναίκα, με μεγάλα αμυγδαλωτά μάτια και έντονα ζυγωματικά, θα αστειευτεί
διακριτικά όταν ακούσει πως έχω ένα μόνο παιδί. Εσείς οι Βρετανίδες και οι
Αμερικάνες μπορείτε να γεννήσετε μόνο ένα ή δύο παιδιά, ενώ εγώ μπορώ να κάνω
15 και όταν θα σας τελειώσουν οι στρατιώτες για να στείλετε στον πόλεμο, εμείς
θα έχουμε έτοιμο ολόκληρο στρατό, μου λέει».

Παρασκευή 28 Σεπτεμβρίου

«Στην Dour Baba, μου λένε πως “είμαστε ασφαλείς” και πως σε 20 λεπτά θα
είμαστε πίσω στο Πακιστάν. Με ανεβάζουν σε ένα γαϊδουράκι. Ξαφνικά ­ και για
κάποιον άγνωστο λόγο ­ εκείνο πανικοβάλλεται και τινάζεται βίαια. Μια κραυγή
γεμάτη έκπληξη και τρόμο ξεφεύγει άθελά από τα χείλη μου, μια φράση που
προφανώς δεν είναι pushtu. Όλα τα βλέμματα στρέφονται πάνω μου. Προσπαθώντας
να ανακτήσω την ισορροπία μου, σκύβω μπροστά να πιάσω το χαλινάρι και η μηχανή
μου γλιστράει πίσω από τον ώμο μου. Δεν θα ξεχάσω ποτέ την έκφραση ενός άντρα
Ταλιμπάν μόλις τη βλέπει. Έχει τα πιο λαμπερά σμαραγδί μάτια που είδα ποτέ. Με
τραβάει θυμωμένος από το γαϊδουράκι και μου αρπάζει την κάμερα. Σε μερικά
λεπτά, πλήθος εξαγριωμένο μάς κυκλώνει. Με σέρνουν σε ένα αυτοκίνητο, νιώθω
εκτεθειμένη και ευάλωτη. Ακούω θριαμβευτικές φωνές “κατάσκοπε Αμερικάνε,
κατάσκοπε Αμερικάνε” και “Οσάμα Μπιν Λάντεν”».

Σάββατο 29 Σεπτεμβρίου

«Γύρω στις 5 το απόγευμα, ακούγεται μια δυνατή έκρηξη. Πετάγομαι πάνω, ο
Mounir γελάει και αρπάζει το όπλο του φωνάζοντας “Αμέρικα” και σημαδεύει τον
ουρανό κάνοντας πως καταρρίπτει αεροπλάνα. 15 λεπτά αργότερα μου εξηγεί μέσω
του Χαμίντ πως η έκρηξη προκλήθηκε από νάρκη. Το γεγονός πως μάλλον κάποιος
είχε σκοτωθεί πατώντας επάνω της, τους φαίνεται μάλλον ασήμαντο».

Τρίτη 2 Οκτωβρίου

«Ο Χαμίντ επιστρέφει στο δωμάτιό μου στις 3 το μεσημέρι και μου λέει πως η
θέση μου είναι πολύ δύσκολη γιατί η Daisy εμφανίστηκε στην τηλεόραση για να
ζητήσει από τους Ταλιμπάν να αφήσουν ελεύθερη τη “μανούλα” της. Είναι 7 το
απόγευμα, η ένταση είναι διάχυτη στην ατμόσφαιρα και σκέφτομαι πως είμαι
καταδικασμένη. Είμαι μπερδεμένη και πολύ, πολύ φοβισμένη. Στο μπάνιο υπάρχει
ένα παλιό, σκουριασμένο ξυραφάκι.

Σκέφτηκα να το πάρω και να το κρύψω στο σαπούνι μου. Αν πρόκειται να πεθάνω,
θα διαλέξω τουλάχιστον εγώ τον τρόπο».

Τετάρτη 3 Οκτωβρίου

Ζεστή αγκαλιά. Η Ιβόν Ρίντλεϊ με την κόρη της Ντέιζι

«Τραγουδάω μόνη μου Happy birthday στην κόρη μου Daisy. Σήμερα γίνεται 9
χρόνων. Η σκέψη που κυριαρχεί στο μυαλό μου είναι πως δεν θα την ξαναδώ ποτέ.
Θυμάμαι την τελευταία φορά που μιλήσαμε, όταν της έλεγα πως όποια στιγμή με
χρειαζόταν, αρκεί να έκλεινε απλά τα μάτια της και εγώ θα βρισκόμουν κοντά
της. Θέλω να κλάψω. Ούτε αυτό μπορώ να κάνω πια».

Πέμπτη 4 Οκτωβρίου

«Το τοπίο που απλώνεται μπροστά μου, μου θυμίζει ζωγραφιές της Βίβλου που μου
χάρισαν όταν ήμουν 10. Κάποια χωριά είναι εντελώς άδεια, βομβαρδισμένα,
σκόρπια ερείπια. Νομίζω πως ταξιδεύω στον 6ο αιώνα και θυμάμαι κάποιον που μου
είχε πει πως ο στόχος των Ταλιμπάν είναι να φτιάξουν μια χώρα, όμοια με εκείνη
που είχε περπατήσει ο Μωάμεθ».

Σάββατο 6 Οκτωβρίου

«Δυο άντρες από το υπουργείο Εξωτερικών φθάνουν μαζί με τον διοικητή για να
μου ανακοινώσουν πως από τώρα και στο εξής είμαι “φιλοξενουμένη” τους. Αμέσως
μετά μου λένε όμως πως θα χρειαστούν δυο ακόμα ώρες ανακρίσεων. Φουντώνω και
φωνάζω σε όλους να πάνε στον διάολο. Τους προσπερνάω, φτύνοντας στα πόδια τους
και επιστρέφω στο μικρό κελί που μοιράζονται οι γυναίκες της ανθρωπιστικής
βοήθειας. Φοβάμαι πως παραφέρθηκα λίγο. Μια γυναίκα φύλακας μου λέει πως θα με
δείρουν για την ανάρμοστη συμπεριφορά μου».

Δευτέρα 8 Οκτωβρίου

«Νομίζω πως ταξιδεύω στον 6ο αιώνα και θυμάμαι κάποιον που μου είχε πει πως ο στόχος των Ταλιμπάν είναι να φτιάξουν μια χώρα, όμοια με εκείνη που είχε περπατήσει ο Μωάμεθ»

Ο διοικητής μού δίνει ένα πανέμορφο χοντρό μαύρο βελούδινο φόρεμα, παραδοσιακή
αφγανική φορεσιά, για να φορέσω πριν βγω έξω. Ο πρόσχαρος άντρας λέει, “ήρθα
το βράδυ να βεβαιωθώ πως ήσουν καλά, μετά τους βομβαρδισμούς, αλλά κοιμόσουν”.
Απάντησα, “αυτό ήταν; Νόμιζα πως ήταν αποχαιρετιστήριο πάρτι με πυροτεχνήματα,
από τους Ταλιμπάν”. Με κοιτάζει και μου απευθύνει μια πραγματική φιλοφρόνηση,
“Ρίντλεϊ, είσαι άντρας, είσαι πραγματικός παίκτης, έλα τώρα, πρέπει να
φύγουμε”.

Όταν τελικά περνώ από την πακιστανική πλευρά των συνόρων, περικυκλωμένη από
κάμερες και φλας, προσπαθώ να φανώ δυνατή, να κρατήσω τον έλεγχο, ξέρω πως οι
γονείς μου, η οικογένειά μου, οι φίλοι μου με βλέπουν. Δεν θα ήθελα να τους
δημιουργήσω περισσότερη φόρτιση ξεσπώντας σε κλάματα.

Θέλω να φωνάξω, να γελάσω, να πηδήξω στον αέρα, αλλά δεν μπορώ… Υπάρχουν
κάποιοι που έμειναν πίσω, που ίσως άξιζαν περισσότερο από μένα την ελευθερία
τους, και αυτό με κάνει δυστυχισμένη.