ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Η φύλαξη των σχολείων

Η βελτίωση της ποιότητας ζωής του Έλληνα πολίτη αποτελεί το μείζον πολιτικό
πρόταγμα της λαϊκής εντολής του Απριλίου του 2000. Μία από τις πολλές και
σύνθετες όψεις της αποτελεί φυσικά και η εκπαίδευση. Στο πλαίσιο αυτής της
τελευταίας, ένα πολύ σημαντικό ζήτημα είναι η φύλαξη των σχολείων. Εξηγώ το γιατί:

Η σχολική εποχή της γενιάς μου, όταν φύλαξη του σχολείου σήμαινε τον επιστάτη
που χτυπούσε το κουδούνι και πουλούσε πορτοκαλάδες, τυράκια και κουλούρι, έχει
δυστυχώς περάσει ανεπιστρεπτί. Τώρα πια η φύλαξη του σχολείου σημαίνει μια
σειρά από απλές και σύνθετες λειτουργίες. Από τη μέριμνα για την καλή
λειτουργία των σχολικών εγκαταστάσεων έως τη φροντίδα για τα παιδιά και την
προστασία τους από σύγχρονες και επικίνδυνες μορφές εγκληματικότητας. Είναι
τόσο έντονο το πρόβλημα που σήμερα σχολιάζω, ώστε, κατά τη γνώμη μου,
απαιτείται διυπουργική συνεργασία εδώ και τώρα. Συναρμόδιοι υπουργοί είναι οι
της Παιδείας, της Δημόσιας Τάξης και των Εσωτερικών.

Το πρόβλημα της εγκληματικότητας στα σχολεία έχει από πολλούς επισημανθεί.
Ειδικά σε σχολεία υποβαθμισμένων περιοχών των μεγάλων αστικών κέντρων. Η
ανωτέρω εγκληματικότητα έχει δύο μορφές. Η πρώτη αφορά τη διακίνηση ναρκωτικών
έξω από τα σχολεία και ενίοτε μέσα σε αυτά. Η δεύτερη μορφή εγκληματικότητας
είναι αυτή που προέρχεται από ανηλίκους και στρέφεται εναντίον ανηλίκων. Μία
μελέτη του ΕΚΚΕ δίνει στο φαινόμενο αυτής της παράδοξης εγκληματικότητας
ανησυχητικές διαστάσεις.

Τα στοιχεία όμως που πήρα τον Φεβρουάριο του 2001 από την Άμεση Δράση, καθώς
και η απάντηση του υπουργού Δημόσιας Τάξης σε επίκαιρη ερώτησή μου στη Βουλή
κινήθηκαν σε αντίθετη κατεύθυνση. Ότι δηλαδή δεν υπάρχουν ανησυχητικά
στατιστικά στοιχεία.

Ο υπουργός Δημόσιας Τάξης, απαντώντας στο ίδιο ερώτημά μου επικαλέστηκε ως
απάντηση στο πρόβλημα ένα πρόγραμμα του ΟΑΕΔ, το οποίο σε συνεργασία με 140
δήμους της χώρας θα «δοκίμαζε» 3.300 φύλακες.

Επρόκειτο για ένα πρόγραμμα πιλοτικό στο τέλος του οποίου το κράτος θα
εκτιμούσε αν θα έπρεπε να συνεχιστεί και να επεκταθεί σε όλη τη χώρα ο θεσμός
των σχολικών φυλάκων. Σημείωνε ακόμη ο υπουργός ότι έπρεπε να δοθεί έμφαση
στον υπολειτουργούντα θεσμό των συμβουλίων πρόληψης της εγκληματικότητας.

Το ανωτέρω πιλοτικό πρόγραμμα, όμως, ήδη ολοκληρώνεται. Οι 3.300 φύλακες
απέκτησαν εμπειρία. Τώρα, λοιπόν, θα επιστρέψουν στα σπίτια τους; Και τι θα
γίνουν αυτά, αλλά και τα υπόλοιπα σχολικά κτίρια της χώρας;

Τι θα γίνουν τα κτίρια, ο σχολικός εξοπλισμός; ­ υπολογιστές, εργαστήρια
κ.ο.κ. ­ που ήδη πολλά σχολεία διαθέτουν; Τι θα γίνει με τη φροντίδα και την
προφύλαξη των μικρών παιδιών; Τι θα γίνει με τα «βαποράκια» των ναρκωτικών; Τι
θα γίνει με τους δεκαπεντάρηδες των συμμοριών που στις υποβαθμισμένες περιοχές
των μεγάλων πόλεων βγαίνουν για «φέρμα», όπως χαρακτηριστικά λένε οι ίδιοι,
χρησιμοποιώντας ορολογία από το κυνήγι;

Ο υφυπουργός Εσωτερικών, απαντώντας προ ολίγων ημερών σε νέο ερώτημά μου επί
του θέματος αυτού, μου απήντησε ότι το υπουργείο μελετά μαζί με την ΚΕΔΚΕ την
καταγραφή των δήμων, τα σχολεία των οποίων έχουν ανάγκη φύλαξης κ.λπ. Το
πιλοτικό πρόγραμμα, όμως, ήδη τελειώνει και τα λίγα σχολεία που απέκτησαν
πρόσκαιρη φύλαξη θα μείνουν και πάλι χωρίς στοιχειώδη προστασία. Η Πολιτεία,
φυσικά, θα μελετήσει. Αναρωτιέμαι, όμως, σε πόσα χρόνια τελικώς θα αντιδράσει.
Να ένα ακόμη παράδειγμα λοιπόν που είμαστε πίσω από τα προβλήματα. Ενώ τα
γνωρίζουμε, αντιδρούμε λες και διαθέτουμε ατελείωτα χρονικά περιθώρια. Δεν
λέει κανείς να καλύψουμε τη συγκεκριμένη ανάγκη με μιας. Θα έπρεπε, ωστόσο, να
έχουμε ήδη ξεκινήσει.

Το όλο θέμα αποτελεί κατά βάσιν αρμοδιότητα του υπουργού Παιδείας. Θα πρέπει,
νομίζω, να πάρει την πρωτοβουλία μιας σχετικής διυπουργικής συνεργασίας, από
την οποία θα προκύψει ο άμεσος προγραμματισμός και η έναρξη της εφαρμογής των
απαραίτητων σχετικών μέτρων.

Ο Ανδρέας Λοβέρδος είναι βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, αναπληρωτής καθηγητής
Συνταγματικού Δικαίου στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.