Τα «όχι» των φιλάθλων

Οι φίλαθλοι είναι συνήθως οι τελευταίοι τροχοί της άμαξας του σύγχρονου
εμπορικοποιημένου αθλητισμού. Κανείς, ή ελάχιστοι, από τους πολλούς που ζουν
εις βάρος τους δεν ζητά τη γνώμη τους ή δεν αφουγκράζεται τις ευαισθησίες
τους. Τίποτα δεν χάνουν, λοιπόν, μέρες που είναι, κι ας μην ακουστούν, να πουν
τα δικά τους «όχι» σε όσους τούς μειώνουν τη φίλαθλη ευχαρίστηση.

Όχι στους ίδιους τους αθλητές, όσο καλοί κι αν είναι, που δεν σέβονται τους
φιλάθλους. Ο αθλητής, ιδίως ο πετυχημένος, άρα και πάμπλουτος, χρωστά τη φήμη
και τη δόξα του στην ικανότητά του να δίνει χαρά στους άλλους. Μεγάλος αθλητής
χωρίς φίλαθλο δεν υπάρχει. Κι όσο κι αν είναι αλήθεια παντού, άρα και στον
αθλητισμό, πως κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει από τον χαρακτήρα του, η
προσπάθεια σεβασμού του κοινού, όπως και στα πιο συμβατικά είδη καλλιτεχνίας,
είναι κάτι που μαθαίνεται ­ και πάντως πρέπει έμπρακτα να διδάσκεται. Για κάθε
Γκόμεζ, που ετοιμάζεται να παίξει στο Παγκόσμιο Κύπελλο, όπου οδήγησε την
ομάδα του, κι όμως μένει, παρά τις προτάσεις και το χρήμα, στον ΟΦΗ γιατί
«δέθηκε με την ομάδα και τον κόσμο της», υπάρχουν δέκα τυχοδιώκτες που γυρνούν
τις ομάδες μόνο για να τον μαζέψουν. Για κάθε Ολιζαντέμπε, που χαίρεται γιατί
δίνει χαρά, υπάρχει κι ένας Τιερί Ανρί, που ξεδιπλώνει το ταλέντο του μόνο για
να τρέφει την αλαζονεία του. Οι φίλαθλοι ενστικτωδώς ξέρουν ποιου το όνομα να
τραγουδήσουν.

Διπλό όχι σε όσους κινούνται δίπλα στους αθλητές κι αντί να τούς θυμίζουν τον
δρόμο του αθλητισμού τούς ανοίγουν μόνο τις λεωφόρους του εμπορίου. Όχι στους
διαιτητές που θέλουν αυτοί να κλέβουν την παράσταση κι έτσι καταλήγουν συχνά ­
τ’ ακούς κύριε Κολίνα; ­ να κλέβουν τ’ αποτελέσματα. Όχι στους προέδρους που
χρησιμοποιούν την ομάδα τους ­ και βέβαια και τα χρήματα που επενδύουν σ’
αυτήν ­ ως οικονομικό εργαλείο πίεσης ή προβολής και μόνο, που αδιαφορούν για
το τι θέλει ή τι λέει ο κόσμος, που κολακεύουν ή σνομπάρουν (είναι το ίδιο)
τους παίκτες, που στύβουν σαν λεμονόκουπες τους προπονητές. Ο κανόνας, βέβαια,
διεθνώς, είναι να επικρατεί είτε η έπαρση είτε η κατάχρηση. Γι’ αυτό
ευθύνονται διπλά εκείνοι που με την αρχική στάση ή τα πρώτα λόγια τους έδωσαν
ελπίδες για κάτι άλλο και μετά (όπως ο πρόεδρος του Ηρακλή) δεν στάθηκαν στο
ύψος των προσδοκιών. Όχι, τέλος, στους προπονητές – δικτάτορες (τύπου Βαν
Χάαλ), σ’ αυτούς που βάζουν τον εαυτό τους πάνω απ’ τους παίκτες ή σε όσους
προσπαθούν να ορθοποδήσουν όχι με τη δουλειά αλλά με την επιτηδευμένη
γραφικότητα (σ’ αυτές τις δύο κατηγορίες το ελληνικό Πρωτάθλημα προσφέρει
πολλά παραδείγματα).

Όχι επίσης σ’ αυτούς που μας μεταφέρουν τον αθλητισμό σαν να ‘ναι πόλεμος ή
κομματική αναμέτρηση. Όχι σ’ αυτούς που φορούν παρωπίδες κι όμως προβάλλουν
τον δημόσιο λόγο τους ως τεκμήριο αντικειμενικότητας. Όχι σε όσους στέκονται
μόνο στο αποτέλεσμα κι όχι στην προσπάθεια ή την εμφάνιση μέσα στο γήπεδο. Όχι
σε όσους κοροϊδεύουν αντί να εκπαιδεύουν τους φιλάθλους, ανακυκλώνοντας
κοινοτοπίες για αθλητές που είναι αναγκαστικά «μεγάλοι» επειδή παίρνουν τα
περισσότερα λεφτά ή έχουν τον καλύτερο διαφημιστή και για ομάδες που είναι
«μεγάλες» όπως και να παίζουν. Δεν είναι δυνατό τα παραπανίσια κιλά του Ραμπέ
να προηγούνται ως είδηση του αγώνα και της προπόνησης οποιαδήποτε ομάδας. Οι
φίλαθλοι έχουν αρκετό μυαλό για να καταλάβουν ­ και πάντως μάτια για να δουν ­
πότε μια ομάδα αξίζει αυτό που παίρνει και πότε ένας παίκτης στέκεται στο ύψος
της φήμης του. Είναι λογική η ανοχή για τον Ζιντάν. Όχι όμως να θεωρείται
ακόμα μεγάλος παίκτης ο Μέλερ. Είναι λογικό ένα κάποιου είδους δέος μπροστά
στη Ρεάλ ή τη Μάντσεστερ. Όχι όμως να παραβλέπονται οι μεγάλες φετινές
αδυναμίες τους. Και τελικά: οι φίλαθλοι δεν περιμένουν από όσους γράφουν για
τον αθλητισμό ν’ αγαπούν μόνο τον αθλητισμό, αλλά τουλάχιστον περιμένουν να
καταλαβαίνουν ­ και να κοινωνούν ­ το ωραίο, να ξεχωρίζουν το αληθινό από το
λαμπερό ψεύτικο.