Νίκησε τη λευχαιμία

Μετράει δεκαοκτώ μήνες από την ημέρα της μεταμόσχευσης και περίπου δύο
μήνες από τότε που έκανε την τελευταία θεραπεία και πήρε το τελευταίο φάρμακο.

Πριν από δυόμισι χρόνια ξεκίνησε η περιπέτεια του Ανδρέα. Σήμερα χαίρεται την επιστροφή του στη ζωή

Ο μικρός Ανδρέας Βασιλείου από την Κύπρο νίκησε. Κέρδισε τη μάχη ενάντια στη
λευχαιμία, τη μάχη για τη ζωή.

Ο χρόνος για τον ίδιο και την οικογένειά του ξανάρχισε να κυλάει. Είχε
σταματήσει πριν από δυόμισι περίπου χρόνια, όταν οι γιατροί είχαν διαγνώσει
λευχαιμία στον εξάχρονο τότε Ανδρέα.

Ολόκληρη η Κύπρος αλλά και η Ελλάδα ζούσε τότε την ίδια αγωνία που ζούσε και η
οικογένεια του μικρού Ανδρέα. Την αγωνία για την ζωή του που κρεμόταν από μια
μεταμόσχευση μυελού των οστών η οποία κρίθηκε κατεπείγουσα.

Όλα αυτά μοιάζουν σήμερα τόσο μακρινά τόσο για τον ίδιο όσο και την οικογένειά
του. Από τον Οκτώβριο του 2000 ο Ανδρέας Βασιλείου έχει επιστρέψει στο σπίτι
του στην Αγία Νάπα. Η Κύπρος και οι φίλοι του εκεί τού είχαν λείψει πολύ τον
καιρό που νοσηλευόταν σε κλινική στο Χιούστον των Ηνωμένων Πολιτειών, όπου
υποβλήθηκε σε μεταμόσχευση μυελού των οστών.

Επιστροφή στη ζωή

Ο Ανδρέας όμως έχει επιστρέψει και στη ζωή. Τώρα μπορεί να κάνει όλα αυτά που
μέχρι πριν από ένα χρόνο ήταν αυτονόητα για τα άλλα συνομήλικά του παιδιά: να
χαίρεται τις ώρες του σχολείου μαζί με όλους τους συμμαθητές του, να παίζει
ποδόσφαιρο έξω στον κήπο χωρίς το φόβο μήπως χτυπήσει.

Το χαμόγελο στα πρόσωπα όλης της οικογένειάς του είναι τώρα πιο ζωηρό από κάθε
άλλη φορά. «Για τα δυόμισι αυτά χρόνια ήταν σαν να βρισκόταν ο ίδιος αλλά κι
εμείς σε ένα διαφορετικό κόσμο, σε ένα παραμύθι όπου το μόνο που υπήρχε ήταν ο
αγώνας για τη ζωή του. Σήμερα ζει πια όπως όλα τα παιδιά της ηλικίας του»,
λέει ο πατέρας του Ανδρέα κ. Βασίλης Βασιλείου. Τώρα θέλει μόνο να αναπληρώσει
τον χρόνο της ξενοιασιάς και της χαράς που έχασε.

Το σχολείο και το παιχνίδι είναι πλέον η καθημερινή του απασχόληση. Μερικά
απογεύματα και εφόσον έχει τελειώσει το διάβασμα, ο μικρός συνοδεύει τον
πατέρα του στη δουλειά. Ο Ανδρέας πηγαίνει στη Β’ Δημοτικού. Στον χώρο του
σχολείου, όμως, μοιάζει περισσότερο με πρωτάκι, καθώς την πρώτη τάξη την
πέρασε κάνοντας μαθήματα στο σπίτι, αφού τότε δεν μπορούσε ακόμη να πηγαίνει
σχολείο.

Τώρα έχει φίλους

«Χρειάστηκε να περάσει κάποιο διάστημα μέχρι να προσαρμοστεί στο περιβάλλον
του σχολείου. Είχε περάσει αρκετός καιρός από την τελευταία φορά που ήρθε σε
επαφή με πολλά παιδιά. Και στο διάστημα αυτό είχε συνηθίσει να είναι το
επίκεντρο της προσοχής. Έπρεπε λοιπόν να ξαναμάθει, σχεδόν από την αρχή, πώς
είναι να βρίσκεται μαζί με πολλά παιδιά και πώς θα τα σέβεται. Αυτά όμως
ξεπεράστηκαν και τώρα έχει πολλούς καλούς φίλους στο σχολείο».

Στο ίδιο σχολείο φοιτά, εξάλλου, και η μεγαλύτερη αδελφή του Ανδρέα, η
Χριστίνα. Εκείνη πηγαίνει στην Ε’ τάξη και έχει αναλάβει να τον προσέχει.
Πάντως, όπως η ίδια λέει, «στο σχολείο είναι φρόνιμος, μάλλον γιατί ντρέπεται.
Στο σπίτι, όμως κάνει συνεχώς φασαρία και αταξίες…». Η Χριστίνα βοηθάει τον
Ανδρέα και στο διάβασμα. «Αλλά μόνο στην ορθογραφία και την ανάγνωση, αφού στα
μαθηματικά δεν τον φτάνει κανείς!».

Εκστρατεία αλληλεγγύης

Ο μικρός Ανδρέας Βασιλείου έγινε αφορμή για μια πρωτοφανή εκστρατεία
αλληλεγγύης. Από τον Μάρτιο του 2000 που έγινε γνωστό το γεγονός ότι
χρειαζόταν επειγόντως μόσχευμα μυελού των οστών, χιλιάδες ήταν οι άνθρωποι ­
Κύπριοι, Έλληνες ακόμα και Τουρκοκύπριοι ­ που ανταποκρίθηκαν στην έκκληση της
οικογένειάς του. Για τη σωτηρία του μικρού είχε κινητοποιηθεί και η
ελληνοτουρκική διπλωματία, ανοίγοντας τουρκική τράπεζα ιστοσυμβατότητας.
Νοσοκομεία σε Κύπρο και Ελλάδα κατακλύζονταν για αρκετές εβδομάδες από
ανθρώπους που έδιναν αίμα για την εξέταση ιστοσυμβατότητας, με την ελπίδα ότι
κάποιος θα ήταν ο κατάλληλος δότης για το εξάχρονο αγόρι. Ο στόχος όλων τους
κοινός: χωρίς τίποτα να χάσουν, θα βοηθούσαν τον Ανδρέα να ξανακερδίσει τη
ζωή.

Τελικά κανένας από αυτούς τους ανθρώπους δεν βρέθηκε 100% κατάλληλος. Ο
Ανδρέας δέχτηκε μόσχευμα από ομφάλιο λώρο. Όμως όλος αυτός ο κόσμος είναι οι
φίλοι που κέρδισε η οικογένεια Βασιλείου στη διάρκεια της περιπέτειας του
παιδιού τους.

«Όλοι αυτοί οι άνθρωποι μάς αγκάλιασαν χωρίς καν να μας γνωρίζουν προσωπικά.
Το ίδιο συνέβη και με τους Έλληνες και Κύπριους της Αμερικής. Στην αγωνία και
την ελπίδα μας για τη ζωή του Ανδρέα, ξέραμε ότι ήταν στο πλευρό μας χιλιάδες
άνθρωποι που από την πρώτη στιγμή ενδιαφέρθηκαν για το παιδί μας», λέει ο κ.
Βασιλείου, ο οποίος δεν παραλείπει ποτέ να εκφράζει ένα μεγάλο ευχαριστώ στον
κόσμο που έδινε κουράγιο στην οικογένειά του εκείνες τις μέρες που περνούσαν
με σύντροφο την αγωνία.