Αντιστέκεται η ΕΚΤ στις πιέσεις για μείωση επιτοκίων

Στην προσπάθεια της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας να εδραιώσει την αξιοπιστία
της αποδίδει, εν πολλοίς, η Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος τη συντηρητική
νομισματική πολιτική που ακολουθεί το κεντρικό πιστωτικό ίδρυμα της ευρωζώνης.
Όπως επισημαίνεται από την Εθνική Τράπεζα στο μηνιαίο δελτίο της, για τη ζώνη
του κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος, «ο βασικός καταστατικός στόχος της ΕΚΤ είναι
η σταθερότητα των τιμών», οπότε «ο ανοδικός ρυθμός του δομικού πληθωρισμού
επιβάλλει μια σχετικά συντηρητική νομισματική πολιτική». Επιπλέον, μια
συμπληρωτική ερμηνεία που δίνεται από την Εθνική Τράπεζα έχει να κάνει με την
αβεβαιότητα για το μέλλον της παγκόσμιας οικονομίας. Μια τρίτη εξήγηση για την
απροθυμία της ΕΚΤ να προχωρήσει σε επιθετική μείωση των επιτοκίων είναι,
σύμφωνα με την ΕΤΕ, το γεγονός ότι «η επιλογή ψήφου από τα μέλη του
διοικητικού συμβουλίου της ΕΚΤ γίνεται με βάση δεδομένα για την οικονομική
συγκυρία στη χώρα τους, και όχι για την ευρωζώνη συνολικά».

Ας σημειωθεί ότι οι ψήφοι στο διοικητικό συμβούλιο της ΕΚΤ δεν είναι ανάλογες
με το μέγεθος της κάθε εθνικής οικονομίας στην ευρωζώνη. Για παράδειγμα, η
ψήφος του κ. Λ. Παπαδήμου, διοικητή της Τραπέζης της Ελλάδος, έχει την ίδια
βαρύτητα με την ψήφο του κ. Ερ. Βέλτεκε, διοικητή της γερμανικής κεντρικής
τράπεζας, παρά το γεγονός ότι η ελληνική οικονομία είναι πολύ μικρότερη της
γερμανικής.

Αντιπαράθεση

Η ευρωζώνη κινδυνεύει να αποτύχει στο πρώτο της σημαντικό τεστ οικονομικής
πολιτικής, καθώς εντείνεται η αντιπαράθεση μεταξύ των κυβερνήσεων των χωρών
της ΟΝΕ και των κεντρικών τραπεζιτών σχετικά με τον τρόπο αντιμετώπισης του
προβλήματος επιβράδυνσης των ρυθμών ανάπτυξης της ευρωπαϊκής οικονομίας.

Σε σχετική ανάλυση του διεθνούς ειδησεογραφικού πρακτορείου Ρώυτερ σημειώνεται
πως, στην περίπτωση που δεν επιτευχθεί συναίνεση μεταξύ των δυο πλευρών,
μπορεί να εκδηλωθεί μια σύγκρουση, όπου η μια πλευρά θα κατηγορεί την άλλη για
την επιβράδυνση της οικονομίας, χωρίς κανείς να παίρνει τα αναγκαία μέτρα για
τη στήριξή της.

Το σημείο αντιπαράθεσης είναι η συνεχώς αυξανόμενη τάση των κυβερνήσεων της
ευρωζώνης να ζητούν τη χαλάρωση των δημοσιονομικών περιορισμών, δημιουργώντας
πολιτικές πιέσεις προς την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα για να προχωρήσει στη
μείωση των ευρωπαϊκών επιτοκίων. Από την άλλη, το κεντρικό πιστωτικό ίδρυμα
της ευρωζώνης εμφανίζεται όλο και περισσότερο απρόθυμο να υποκύψει σε αυτές
τις πιέσεις. Αυτό φάνηκε και από την απόφαση που πήρε προχθές να διατηρήσει
αμετάβλητο το βασικό αναχρηματοδοτικό του επιτόκιο στο 3,75%.

Την τελευταία εβδομάδα οι επενδυτές άρχισαν να βλέπουν και πάλι με περισσότερη
συμπάθεια το αμερικανικό δολάριο. Αυτό δείχνει ότι οι αγορές άρχισαν να
δείχνουν μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στην ικανότητα της αμερικανικής οικονομίας να
ανακάμψει από την τρέχουσα επιβράδυνση και λιγότερο στην αντίστοιχη ικανότητα
της ευρωπαϊκής, λόγω των περιορισμών που επιβάλει το Σύμφωνο Σταθερότητας και
Ανάπτυξης. Προς το παρόν, υπάρχουν ελάχιστα σημάδια προσέγγισης μεταξύ των δυο
πλευρών. Ωστόσο, αν υπάρξει σύγκλιση, θα αποδειχθεί ότι στην ευρωζώνη μπορεί
να υπάρξει ένας συντονισμός της δημοσιονομικής με την νομισματική πολιτική.