ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Είδα τη Χριστίνα ξαφνικά…

Ένα αναπάντεχο αγκάλιασμα. Μια φιγούρα θολή. Βραχνές θύμησες. Προσπαθείς να
τις αγγίξεις. Εκείνες αντιστέκονται.

Ένα φιλί. Διεγείρονται τα κύτταρα της μνήμης. Γνώριμη ανάσα. Απρόσμενη
συνάντηση. Ευχάριστη έκπληξη.

Θυμάσαι; Θυμήθηκα τελικά.

Χρόνια πολλά πριν. Όταν πρωτομαθαίναμε τη ζωή. Έφηβες, για λίγο
ανταγωνίστριες, στο τέλος κολλητές.

Με τον καιρό, μια θύμηση που άλλες προτεραιότητες την έσπρωξαν σε σκοτεινές
γωνιές. Ξεχασμένη, αλλά όχι οριστικά διαγεγραμμένη. Μπορείς να διαγράψεις τον
ίδιο σου τον εαυτό;

Είδα ξαφνικά όλα όσα μου χάραξαν πορεία, μου έπλασαν συναισθήματα, μου έδωσαν
εικόνα.

Θυμάσαι;

Τι να ξεχάσω;

Ανθρώπινα περάσματα που μετουσιώθηκαν σε αυτό-που-έγινα. Η μετάληψη της ζωής
μέσα από τον Νίκο, την Άννα, την Κατερίνα, την καθηγήτρια, τον εραστή που
πέρασε και έφυγε, τον αγαπημένο που για μια στιγμή κοντοστάθηκε, σαν να ήταν
να μείνει για πάντα…

Όλοι άφησαν το δικό τους στίγμα. Κι εγώ τους σημάδεψα, αντίστοιχα.

Ύστερα φάνηκε πως ξεχαστήκαμε.

Θυμάσαι;

Όχι. Δεν θυμάμαι τα βαμμένα σου μαλλιά, ούτε το ταγεράκι που στα 38 αποφάσισες
πως δίνει στυλ στη ζωή σου. Δεν θυμάμαι, καν, πως αρνιόσουνα να παντρευτείς.
Δεν ήθελες να γίνεις μια νοικοκυρούλα, έλεγες και χλεύαζες με τη γλώσσα έξω.
Απορρυπαντικά έχεις μέσα στη σακούλα;

Θυμάμαι όμως τούτη τη διεισδυτική ματιά.

Πολλά που ποθήσαμε δεν έγιναν, μα τα μάτια ­ λένε αυτοί που ξέρουν ­ πάντα θα
μιλούν για την, όπως-όπως, βολεμένη μας αλήθεια.

Είδα τη Χριστίνα, χρόνια μετά.

Και τότε, επιτέλους, ξαναθυμήθηκα εμένα…