ΓΝΩΜΗ Η νέα τεχνολογία και τα μέτρα ασφαλείας

Η τρομοκρατία έχει πραγματικά μεγάλη ιστορία. Μία συνέπεια, λ.χ., των
επιθέσεων του IRA στην Πόλη του Λονδίνου είναι η δημιουργίας ζώνης ασφαλείας,
όπου φωτογραφίζονται οι πινακίδες κάθε αυτοκινήτου που μπαίνει στην Πόλη.
Χρησιμοποιούμε την τεχνολογία προκειμένου να καταπολεμήσουμε αυτή την απειλή
για την ασφάλειά μας και είμαστε έτοιμοι να πληρώσουμε το τίμημα ενός
μετριοπαθούς περιορισμού των ατομικών μας δικαιωμάτων. Προχθές, το Αεροδρόμιο
Σίπχολ, έξω από το Άμστερνταμ, ανακοίνωσε την έναρξη ενός δοκιμαστικού
συστήματος ελέγχου, το οποίο βασίζεται στην αναγνώριση της ίριδας και σε μία
“έξυπνη” κάρτα. Η ιδέα: οι Ευρωπαίοι μπορούν να καταχωρούν λεπτομέρειες των
ματιών τους, οι οποίες καταγράφονται και στην “έξυπνη” κάρτα, και κατόπιν να
περνούν από τον έλεγχο κοιτώντας απλώς σε μία κάμερα και περνώντας την κάρτα
τους από ένα μηχάνημα αντί να περιμένουν στην ουρά για τον έλεγχο των
διαβατηρίων. Η σύλληψη αυτού του συστήματος, το οποίο είναι βέβαια εξαιρετικά
ασφαλές διότι ουδείς μπορεί να κλέψει και να πλαστογραφήσει τα μάτια μας,
χρονολογείται στην προ της 11ης Σεπτεμβρίου εποχή. Οι επιθέσεις, όμως, δεν θα
αυξήσουν μόνο την ανάγκη για ταχέα και ασφαλή συστήματα εισόδου στις
ευαίσθητες περιοχές. Θα ενθαρρύνουν και τη χρήση της υψηλής τεχνολογίας στα
αεροδρόμια. Το δοκιμαστικό σύστημα του Σίπχολ λειτουργεί με εθελοντές, προς το
παρόν όμως. Οι απόψεις μας όσον αφορά τα αποδεκτά και τα μη αποδεκτά μέτρα
ασφαλείας μεταβάλλονται διαρκώς. Πριν από έξι εβδομάδες το να μη μπορούν οι
επιβάτες των αεροπλάνων να μεταφέρουν νυχοκόπτες θα ακουγόταν γελοίο, εντάξει
και σήμερα ακούγεται γελοίο αλλά το δεχόμαστε. Υποψιάζομαι ότι με τον καιρό,
θα αποδεχόμασταν και την αναγνώριση της ίριδας ως υποχρεωτικό μέτρο ασφάλειας
στα αεροδρόμια όπως ακριβώς αποδεχόμαστε τις κάμερες ασφαλείας στα εμπορικά
κέντρα, τις κάμερες ελέγχου ταχύτητας στους δρόμους και τα ηλεκτρονικά πάσα
στα γραφεία μας.

Δύο πράγματα συμβαίνουν λοιπόν. Το ένα είναι ότι η τεχνολογία ασφαλείας αποκτά
νέα ώθηση από κάθε θηριωδία που διαπράττεται. Το άλλο είναι ότι κάθε νέα
επίθεση μάς κάνει πιο πρόθυμους να δεχθούμε την εισβολή αυτής της τεχνολογίας
στην καθημερινή μας ζωή.

Αλλά πού θα τελειώσει αυτό; Στοιχηματίζω ότι οι έλεγχοι θα γίνονται ολοένα και
πιο αυστηροί. Θα το δεχθούμε διότι θα αναγνωρίσουμε ότι είναι καλύτερο να
καταγράφονται οι κινήσεις μας παρά να γίνουμε χίλια κομμάτια σε κάποια
επίθεση. Όλα αυτά, όμως, αλλάζουν την κοινωνία μας.

Πριν από κάποια χρόνια, μπορούσε κανείς να κάνει ένα λάθος και να το αφήσει
πίσω του. Τώρα, κάθε φορά που αλλάζει δουλειά, κάθε φορά που ανοίγει έναν
τραπεζικό λογαριασμό, ακόμα και κάθε φορά που στέλνει για επισκευή το
πλυντήριό του, αφήνει ένα ίχνος. Ο όγκος των πληροφοριών γύρω από το άτομό μας
που αποθηκεύονται ηλεκτρονικά αυξάνεται καθημερινά. Αν επιβάλλεται να λάβουμε
ακόμη αυστηρότερα μέτρα ασφαλείας προκειμένου να προστατευθούμε από εκείνους
που θέλουν να καταστρέψουν τη ζωή μας, ας είναι. Αν είναι, όμως, να
καταγράφονται όλες οι κινήσεις μας, τότε πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι οι
άνθρωποι χρειάζονται και μια δεύτερη ευκαιρία.