ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Τη νύχτα που έσταζε η βρύση

Κάτι σαν να είχα ακούσει μες στη νύχτα. Σαν κάποιος να ανέβαινε τα σκαλιά.
Σηκώθηκα και περπατώντας στις μύτες των ποδιών ­ μη νομίζει κανείς κιόλας ότι
βλέπω φαντάσματα (αν και τα φαντάσματα δεν είναι το πιο εξωφρενικό πράγμα να
πιστέψεις ότι υπάρχουν) ­ κοίταξα από το ματάκι της πόρτας. Τίποτε. Καμία
κίνηση.

Κι όμως, θα έπαιρνα όρκο ότι κάτι είχα ακούσει. Τη νύχτα βέβαια όλα ακούγονται
αλλιώς. Κάτι έφτανε στα αυτιά μου σαν βήματα στη βεράντα. Αλλά στην προσπάθειά
μου να σιγουρευτώ ότι κάποιος περπατούσε, σταμάτησαν. Η ιδέα μου θα είναι,
σκέφτηκα. Εκτός κι αν δεν είναι. Τις πιο πολλές φορές δεν είναι η ιδέα μου,
είναι ο αέρας, καμιά γάτα, ένα αυτοκίνητο, η βρύση του μπάνιου, ο φόβος μου
για το σκοτάδι. Αυτός ο ανόητος φόβος για το σκοτάδι που είχα από μικρή, και
δεν βοήθησαν καθόλου να τον ξεπεράσω οι «Προφητείες» και οι «Λάμψεις», που
κάτι αλλόκοτο με σπρώχνει πάντα να δω και να φοβηθώ.

Έβαλα να πιω ένα ποτήρι νερό, όπως κάθε φορά που νομίζω ότι κάτι τρέχει μες
στη νύχτα. Είναι η ώρα που προσέχεις τον θόρυβο που κάνουν τα έπιπλα, σαν να
τεντώνονται για να ξεμουδιάσουν. Ο φόβος του Στίβεν Σπίλμπεργκ, διάβαζα
κάποτε, ήταν μήπως το τραπέζι, ο καναπές, οι καρέκλες ζωντανέψουν μέσα στο
σκοτάδι. Έσπρωξα κατά λάθος την καρέκλα κι έκανε θόρυβο σαν να σκίζει την
ησυχία στα δύο. Πετάχτηκα. Δεν θα ησύχαζα ­ στο μεταξύ έσταζε και η βρύση στην
κουζίνα ­ και έτσι χωρίς να το σκεφτώ άνοιξα την τηλεόραση, μηχανικά, όπως
ανοίγει κανείς το ψυγείο. Είχε πόλεμο, άνθρακα, δηλώσεις, πανικό και
διαφημίσεις. Όλοι οι φόβοι ήταν παντού. Έσβησα το φως και κοιμήθηκα ήσυχη.