Οι τέσσερις προτεραιότητες της νέας κυβέρνησης Επτά υπουργεία για την «εκτός των τειχών» Ελλάδα

ΚΑΙ ένα και δύο και… επτά υπουργεία για την εκτός Λεκανοπεδίου Ελλάδα. Πέραν
των δύο θεσμοθετημένων ­ και μάλλον διακοσμητικών ­ Μακεδονίας και Θράκης, και
Αιγαίου.

Ένα χρόνο πριν από τις δημοτικές και νομαρχιακές εκλογές και με το βλέμμα
στραμμένο σ’ αυτές, ο χθεσινός ανασχηματισμός επιχειρεί να δώσει μια πρώτη
απάντηση στην αποστασιοποίηση της υπαίθρου ­ στην πραγματικότητα του αγροτικού
κόσμου ­ από το ΠΑΣΟΚ. Αποστασιοποίηση που αποτυπώνεται σταθερά με φθίνουσα
πορεία σ’ όλες τις δημοσκοπήσεις των τελευταίων χρόνων. Η αναστροφή αυτού του
κλίματος είναι θέμα προτεραιότητας ­ και επιβίωσης ­ για τη νέα κυβέρνηση
Σημίτη. Αυτό τουλάχιστον δείχνει η επιλογή για τη συγκρότηση Διυπουργικής
Επιτροπής για την Πολιτική Υπαίθρου, μια επιλογή που μπορεί να αποδειχτεί…
κίνηση ματ, αν η επιτροπή λειτουργήσει σοβαρά και ενωτικά-συλλογικά.

Επτά υπουργεία (Γεωργίας, Εσωτερικών, Οικονομίας, ΠΕΧΩΔΕ, Παιδείας, Εργασίας
και Δημόσιας Τάξης) καλούνται να συνθέσουν τις επιμέρους πολιτικές τους, σε
μια πολιτική με στόχο την επανάκτηση των παραδοσιακών ερεθισμάτων του ΠΑΣΟΚ
στην περιφέρεια.

Αυτή καθαυτή η ευρεία σύνθεση του οργάνου δείχνει ότι τουλάχιστον ο
Πρωθυπουργός δεν έχει την αφέλεια ή την αυταπάτη να πιστεύει ότι η αναστροφή
του κλίματος μπορεί να επιτευχθεί με μόνη την αλλαγή πολιτικής στις τιμές του
βαμβακιού ή του καλαμποκιού. Βεβαίως και χρειάζεται αναπροσανατολισμός της
πολιτικής στον αγροτικό τομέα (που ακόμα και σήμερα κυριαρχείται από τις
προτεραιότητες της περασμένης δεκαετίας), αλλά αυτό δεν αρκεί. Ο κ. Σημίτης
γνωρίζει πολύ καλά ότι η επιδείνωση των συνθηκών ζωής στην περιφέρεια έχει να
κάνει με την έλλειψη όλων εκείνων των στοιχείων που συνιστούν τη (σ.σ.: δική
του προσφιλής έκφραση) «ποιότητα ζωής». Εκπαίδευση, ανάπτυξη, απασχόληση,
επιχειρηματικότητα, δημόσιες υπηρεσίες λειτουργούν σε μη ανεκτά, πλέον, για
χώρα-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης επίπεδα. Έτσι, για παράδειγμα, σχολεία
λειτουργούν ακόμα με πέντε μαθητές και δεν συνενώνονται σε ευρύτερες μονάδες,
γιατί κάποιοι φοβούνται το πολιτικό κόστος. Το 80% του Γ’ ΚΠΣ πηγαίνει μεν
στην περιφέρεια προσανατολισμένο στα μεγάλα έργα (π.χ. Εγνατία), αλλά για τον
κόσμο είναι ζωτικής σημασίας κάποια άλλα, μικρότερα, που θα τον διευκολύνουν
στην καθημερινή του ζωή. Τα αποτελέσματα του «Καποδίστρια» δεν ήταν τα
αναμενόμενα. Από τους περισσότερους δήμους σήμερα λείπει η δυνατότητα
συγκρότησης και τεχνικών και οικονομικών υπηρεσιών που και έργο θα παράγουν
και υπηρεσίες θα παρέχουν στους πολίτες στις συναλλαγές τους με το Δημόσιο. Η
γεωργία έχει αφεθεί σε μια φθίνουσα πορεία, παραπαίουσα ανάμεσα στις μικρές
οικογενειακές εκμεταλλεύσεις και στην επιχειρηματικότητα. Όλα αυτά πρέπει να
επανεξεταστούν και να αντιμετωπιστούν συνολικά και ριζικά, και όχι ως δέσμες
μέτρων που κατά περίπτωση θα ικανοποιούν ή απλώς θα χαϊδεύουν την τάδε ή τη
δείνα ομάδα. Με δυο λόγια: αν αυτή η κατ’ αρχήν θετική, πολυτομεακή προσέγγιση
της υπαίθρου που επιχειρείται με τη συγκρότηση της διυπουργικής επιτροπής έχει
μόνο εκλογική οπτική, το πιθανότερο είναι να αποδειχτεί και αναποτελεσματική.
Κι αυτό είναι ένα στοίχημα για τη νέα κυβέρνηση Σημίτη.