Οι τέσσερις προτεραιότητες της νέας κυβέρνησης Το alter ego του Πρωθυπουργού πρώτος τη τάξει υπουργός

Το 1973, στην εξέγερση του Πολυτεχνείου, από τον παράνομο ραδιοσταθμό
ακουγόταν κατά διαστήματα μια φωνή μάλλον σιγανή, επίπεδη και κοφτή, πλην όμως
χαρακτηριστική. Ήταν η φωνή του Νίκου Χριστοδουλάκη, του “τσάρου” από χθες της
ελληνικής οικονομίας. Μονάχα που ο πλέον ίσως χαρακτηριστικός εκπρόσωπος της
“γενιάς του Πολυτεχνείου” δεν μιλά ποτέ πλέον για τα χρόνια της χούντας ­ όπως
λέει, “τα αριστερά πιστοποιητικά πρέπει να τα αποδεικνύουμε στο παρόν, όχι
επικαλούμενοι περγαμηνές του παρελθόντος”.

Ο κ. Χριστοδουλάκης είναι αναμφιβόλως το πρόσωπο της νέας κυβέρνησης ­ όχι
απλώς αναβαθμίστηκε σε υπουργό Εθνικής Οικονομίας, αλλά το υπουργείο του, με
το νέο σχήμα, είναι και το πρώτο τη τάξει υπουργείο. Κάτι που ουσιαστικά είχε
προαναγγείλει ο κ. Σημίτης, στη Γάνδη, τονίζοντας ότι η οικονομία είναι η
πρώτη του προτεραιότητα.

Φυσικά, για τον νέο “τσάρο”, η πλατεία Συντάγματος δεν θα είναι περίπατος. Με
το… “καλημέρα” θα έχει να συντάξει τον προϋπολογισμό και, μάλιστα, στη βάση
ανύπαρκτων ή προσωρινών προβλέψεων, καθώς η τρομοκρατική επίθεση της 11ης
Σεπτεμβρίου έχει φέρει τα πάνω – κάτω. Στη συνέχεια θα πρέπει διαρκώς να
“μαζεύει” τη διάθεση των συναδέλφων του για δαπάνες, και μάλιστα σε μια
προεκλογική διετία, φροντίζοντας η Ελλάδα να μένει εντός Συμφώνου
Σταθερότητας. Και, φυσικά, έχει να βάλει τάξη στο κεφάλαιο που λέγεται
Κοινοτικό Πλαίσιο Στήριξης, το οποίο κατά τα φαινόμενα δεν πορεύεται όπως
ακριβώς θα έπρεπε. Όμως, εκτός απροόπτου, ο Νίκος Χριστοδουλάκης θα είναι και
ο μόνος υπουργός της κυβέρνησης που θα προεδρεύει του Συμβουλίου της Ένωσης
όχι για έξι μήνες, αλλά για έναν χρόνο ­ διότι η Δανία, που έχει την προεδρία
πριν από την Ελλάδα, δεν μετέχει στην ΟΝΕ.

Ο νέος ένοικος της πλατείας Συντάγματος… έρχεται από μακριά. Ηγετικό
στέλεχος του ΚΚΕ Εσωτερικού στα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης, αποχώρησε το
1977 εν μια νυκτί ­ κι έκτοτε απορροφήθηκε στην ακαδημαϊκή του σταδιοδρομία,
που τον έφερε μέχρι το Λονδίνο και την Πράγα, αλλά και μέχρι τη θέση του
αντιπρύτανη στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο της Αθήνας.

Όλα αυτά μέχρι να γνωρίσει τον Κώστα Σημίτη, κάπου στα μέσα της δεκαετίας του
΄80. Η επικοινωνία των δύο ανδρών, παρά τη διαφορά ηλικίας (ο Πρωθυπουργός
είναι 65 ετών, ενώ ο κ. Χριστοδουλάκης 49) υπήρξε από την πρώτη στιγμή
στενότατη και ουσιαστικά δεν διεκόπη ποτέ, είτε τους συνέδεε το υπουργείο
Βιομηχανίας είτε η κυβέρνηση.

Από τον Ιανουάριο του 1996 ο κ. Χριστοδουλάκης ήταν στη “σκιά” του
Πρωθυπουργού, έχοντας τη θέση του οικονομικού συμβούλου, μαζί με τον Τάσο
Γιαννίτση ­ ένα δίδυμο που συνέχισε αν όχι σε ίδιους, σε παράλληλους δρόμους ­
alter ego ο ένας του άλλου και οι δυο μαζί τού κ. Σημίτη. Μετά τις εκλογές του
΄96, ο Νίκος Χριστοδουλάκης παίρνει την άγουσα για το Γενικό Λογιστήριο του
κράτους ­ είναι η εποχή του αγώνα για την ένταξη της χώρας στην ΟΝΕ και ο
περιορισμός του ελλείμματος είναι το πλέον κρίσιμο μέγεθος. Το… φέρνει βόλτα
και μετά τις τελευταίες εκλογές βρίσκεται στο υπουργείο Ανάπτυξης, προωθώντας
τις διαρθρωτικές αλλαγές του κυβερνητικού προγράμματος.

Ωστόσο, ο βουλευτής Επικρατείας αποκτά σιγά – σιγά και κομματική ταυτότητα ­
γίνεται, για παράδειγμα, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΠΑΣΟΚ. Και,
παράλληλα, ανεξαρτήτως υπουργικών καθηκόντων, συνεχίζει τη στενή συνεργασία με
τον κ. Σημίτη. Το περασμένο καλοκαίρι, όπως γνωρίζουν οι παροικούντες την
Ιερουσαλήμ, το δίδυμο Χριστοδουλάκη – Γιαννίτση ανέλαβε να συγγράψει την
ομιλία του κ. Σημίτη στη ΔΕΘ και τα fax μεταξύ Άνδρου, όπου βρισκόταν ο τότε
υπουργός Ανάπτυξης, και Τήνου, όπου έκανε διακοπές ο τότε υπουργός Εργασίας,
ανταλλάσσονταν με συχνότητα… τρις ημερησίως.

Οι περισσότεροι συνάδελφοι του κ. Χριστοδουλάκη τον χαρακτηρίζουν “λογιστή” ­
μερικοί, ακόμη και… νεοφιλελεύθερο. Ωστόσο, ο εκφωνητής του Πολυτεχνείου
επιμένει να δηλώνει αριστερός και οι φίλοι του έχουν τη δυνατότητα να
απολαμβάνουν ένα μάλλον φλεγματικό χιούμορ. Κάποιοι άλλοι, ακόμη πιο…
τυχεροί, μπορούν και να τον δουν να χαμογελά “σαν παιδί” ­ λόγου χάρη, όταν
μιλά για την κόρη του Ειρήνη…