Τα τροχαία ατυχήματα

Με ποιον τρόπο μπορεί να αντιμετωπιστεί ο μεγάλος αριθμός των τροχαίων
ατυχημάτων; Γράφει ο κ. Σάββας Θεοτοκίδης:

«Δεν έχει αξιοποιηθεί μελέτη της Τροχαίας Αθηνών σε συνεργασία με
υγειονομικούς φορείς, ανακοινωθείσα κατά τον μήνα Δεκέμβριο 1995, προκειμένου
να εντοπισθούν συσσωρεύσεις ατυχημάτων σε κεντρικούς δρόμους της μείζονος
πρωτευούσης. Προέκυψαν ενδιαφέροντα στοιχεία όχι μόνο για τα έξωθεν αίτια,
όπως η κατάσταση οδών, η σήμανση κ.ά., αλλά και τις συμπεριφορές που κάνουν το
δυστύχημα πιθανότερο. Μήπως η αναθεώρηση του ΚΟΚ πρέπει να κινηθεί και προς
αυτή την κατεύθυνση, ώστε η αυστηρότης να είναι ανάλογη της επικινδυνότητος
των παραβάσεων; Προσπαθώ, λ.χ., να φαντασθώ τροχονόμο να δίνει φάση πεζών και
δεν το καταφέρνω. Αλλ’ ούτε είδα ποτέ σε δικυκλιστή να γίνεται έστω απλή
σύσταση να μη χρησιμοποιεί το πεζοδρόμιο ως συντομοτέρα οδό (παράβαση απείρως
επικινδυνότερη από την παράνομη στάθμευση ή από τη στροφή δεξιά από την
παρακαμπτήριο της Λεωφόρου Βάρης – Κορωπίου προς επιστροφή στην Αθήνα, επειδή
κάποιοι βίδωσαν ­ γιατί; ­ ένα απαγορευτικό)». Σε άλλο σημείο της επιστολής
του ο αναγνώστης μας παρατηρεί: «Το κόστος των τροχαίων δυστυχημάτων δύναται
να δικαιολογήσει την επέκταση του σιδηροδρόμου στη χώρα μας, έστω και αν
λογιστικά δεν κρίνεται κερδοφόρος. Στρατηγικά και εθνικοοικονομικά όμως θα
άξιζε τον κόπο και τη δαπάνη».