Ναρκωτικά και οικογένεια

Η «τρομοκρατία» των ναρκωτικών, η λειτουργία των θεραπευτικών κοινοτήτων
και η σχέση γονιών και παιδιών μέσα στο μεγάλο αυτό πρόβλημα απασχολούν την κ.
Βάσω Τσακανίκα, από τα Άνω Ιλίσια:

«Τα ναρκομανή άτομα είναι ασθενή. Ιδιόμορφα ασθενή που πάρα πολύ δύσκολα
ζητούν θεραπεία και εκεί είναι το μεγάλο πρόβλημα. Για να ζητήσουν θεραπεία,
χρησιμοποιείς τα μέτρα που συνιστούν οι κοινότητες, που για να τα εφαρμόσεις
πρέπει να φανατιστείς ως προς τη χρησιμότητά τους και να το ρισκάρεις. Άλλα
επηρεάζονται από τα μέτρα και μπορεί να ζητήσουν βοήθεια, άλλα επιτίθενται
στην οικογένεια, μέχρι που φθάνουν στα άκρα, και άλλα χάνονται και τότε
διαβάζουμε στις εφημερίδες ότι σκότωσε κάποιον από την οικογένεια ή ότι ευρέθη
νεκρός χρήστης ναρκωτικών και τότε για κάποιες ώρες αρχίζει ένας θόρυβος και
έπειτα από, το πολύ, 2 ημέρες όλα έχουν ξεχασθεί. Η κοινωνία και όλοι οι
κρατούντες εντέχνως έχουν χρεώσει εξ ολοκλήρου την ευθύνη για τα ναρκομανή
άτομα στην οικογένεια και τις όποιες ενοχές τους για την αδράνειά τους για το
όλο θέμα τις αποποιούνται και αισθάνονται υπερήφανοι, δημιουργώντας μια
κοινότητα με υποτυπώδη λειτουργία για 50 άτομα, όταν έχουμε φανερά περίπου
200.000 ναρκομανείς». Ένα άλλο αγκάθι στην αντιμετώπιση και στην προσπάθεια
για σωτηρία των χρηστών, παρατηρεί σε άλλο σημείο της επιστολής της η
αναγνώστριά μας, είναι ο τρόπος με τον οποίο εφαρμόζεται ο νόμος: «Ο νόμος,
για να δείξει ότι επιτελεί έργο και κυνηγάει τα ναρκωτικά, κάνει μια βόλτα σε
Μενίδι, Ζοφριά, Άνω Λιόσια, Αγ. Σωτήρα (εκεί είναι η φωλιά των ναρκωτικών),
συλλαμβάνει 5 χρήστες και, αντί να τους αντιμετωπίσει σαν ασθενείς που
χρειάζονται θεραπεία, που πρέπει να πάνε σε ψυχίατρο, κοινωνικό λειτουργό και
θεραπευτή, τα πηγαίνει στο Αστυνομικό Τμήμα, αντιμετωπίζονται όπως όλοι οι
παραβάτες με τις γνωστές διαδικασίες, τις οποίες οι χρήστες ξέρουν άριστα να
ξεπεράσουν, αρκεί να τους πληρώσεις τον δικηγόρο κ.λπ. Η εύκολη “λεία” είναι
οι χρήστες, τους εμπόρους δεν τους γνωρίζει κανείς σε αυτήν την περιοχή. Είναι
ουρανοκατέβατοι».

Πώς μπορεί να αλλάξει η κατάσταση και να αποκτήσει ουσιαστικό περιεχόμενο η
εκστρατεία κατά των ναρκωτικών; Η κ. Τσακανίκα γράφει:

«Να τους παρέχεται ψυχολογική υποστήριξη σε σωστή βάση, όχι πάρεργα· και
νομίζω ότι κανένας, μα κανένας, γονιός δεν θα αρνηθεί να πληρώνει τα έξοδα της
θεραπείας και έτσι θα κατορθωνόταν μια αγαστή συνεργασία μεταξύ Πολιτείας και
οικογενειών και δεν θα είχαμε θανάτους και τα παιδιά θα άρχιζαν να
εμπιστεύονται την Πολιτεία και μην προτιμούν το περιθώριο.

Να γίνει καθημερινή σταυροφορία για την καταπολέμηση της τόσο διευρυμένης
διάδοσης και ύπαρξης των ναρκωτικών, με συμμετοχή: 1) κοινοτήτων, 2)
πνευματικών ατόμων, 3) δικαστικών, 4) αστυνομικών, 5) συλλόγων γονέων και
κηδεμόνων, 6) καθηγητών, 7) καλλιτεχνών, 8) εργατικών συνδικάτων και όλων των
ευαίσθητων κοινωνικών φορέων, και πίεση να εξοντωθούν οι διάφορες αγορές
ναρκωτικών, όπως Ζοφριάς, Μενιδίου κ.λπ., που κατασπαράσσουν τα παιδιά μας».