ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Στο γαϊτανάκι του πολέμου…

Φοβάμαι. Όπως νιώθω τις τελευταίες εβδομάδες δεν θυμάμαι να αισθανόμουν ποτέ
άλλοτε. Ούτε καν μετά τον σεισμό, όταν η γειτονιά μου, το δικό μου άμεσο
περιβάλλον είχε αλλάξει, είχε πληγεί. Τώρα ο πόλεμος διεξάγεται πολύ μακριά.
Σύμφωνα με τις διαβεβαιώσεις των ειδικών εμείς δεν έχουμε λόγο να ανησυχούμε
για την ασφάλειά μας. Κι όμως, το γεγονός και μόνο ότι ο φόβος ­ που δεν
συγκρατείται από σύνορα ­ έχει εγκατασταθεί στη σκέψη μου και ανατρέπει την
καθημερινότητά μου, εμένα μου λέει πως τίποτα πια δεν είναι το ίδιο. Ελάχιστα
σχέδια κάνω πια με πολύ μακρινό ορίζοντα. Ο προγραμματισμός μου φτάνει μόνο
μερικές μέρες μακριά. Στενοχωριέμαι περισσότερο για τις στιγμές που δεν
χαίρομαι κάθε μέρα. Κι όταν βάζω πλώρη για διασκέδαση, αισθάνομαι ως και
τύψεις επειδή καταναλώνομαι σε τέτοιες καταστάσεις ενώ γύρω μου ο κόσμος
αλλάζει δραματικά.

Το συζητώ και με φίλους και διαπιστώνω πως δεν είμαι η εξαίρεση. Ακόμη κι αν
δεν λάβουμε ποτέ επιστολές με άνθρακα, ακόμη κι αν ποτέ δεν σκάσει βόμβα πλάι
μας, ακόμη κι αν εμείς στον μικρόκοσμό μας δεν νιώσουμε την πείνα, εντούτοις
τον φόβο τον νιώθουμε. Δεν ξέρω αν θα σκεφτόμουν έτσι αν δεν είχα παιδιά. Δεν
είχα φοβηθεί κατά τη διάρκεια του πολέμου στον Κόλπο, για παράδειγμα, όταν
είχα μόνο τον εαυτό μου να νοιάζομαι. Κι όμως, τότε ήταν διαφορετικά.

Ο πόλεμος είχε σύνορα, είχε «κανόνες» και στρατόπεδα. Τώρα στο γαϊτανάκι του
πολέμου έχει μπει ένα επτάμηνο βρέφος στην Αμερική και ένα μωρό από το
Αφγανιστάν. Στο γαϊτανάκι του πολέμου, πολύ φοβάμαι, έχει μπλεχτεί κιόλας το
μέλλον και των δικών μου παιδιών.