ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Λίγο φθινόπωρο, παρακαλώ

Θερμή παράκληση να επιστραφεί το φθινόπωρο στους νομίμους κατόχους του. Έτσι
όπως ήταν, καλοκαιρινό, ασυνήθιστα ζεστό, υπερβολικά ξηρό. Δεν ζητάμε το
φθινόπωρο της παιδικής μας ηλικίας, βροχές και καταιγίδες, συννεφιές.
Παραιτηθήκαμε από τέτοιες πολυτέλειες εδώ και καιρό, χωρίς πολλά πολλά.
Μπορούμε να αρκεστούμε σ’ αυτή την ήσυχη προέκταση καλοκαιριού που μας
αναλογεί, με τα φύλλα να κιτρινίζουν νωχελικά, να μη λένε να πέσουν, να
νομίζουν πως τους δόθηκε παράταση μέχρι το επόμενο καλοκαίρι, πως άλλαξαν οι
κύκλοι της ζωής και πως θα είναι αιώνια. Μουριές του πάρκου ακόμα
καταπράσινες. Λίγο αφυδατωμένες, αλλά πολύ περήφανες που υπάρχουν, εκτός
εποχής, τραγουδούν το «Τι τριάντα, τι σαράντα, τι πενήντα». Εκεί που αφήνονται
με εμπιστοσύνη στην κάλμα, η οποία μοιάζει αιώνια, μεσούντος του Οκτωβρίου,
πιάνει ξαφνικά δυνατός άνεμος και τις μαδά απροετοίμαστες, τις βυθίζει σε
θρήνο. Ξαφνικά τους επιβάλλει την παλιά ξεχασμένη μοίρα τους. Αυτό το
φθινόπωρο, το νέο αθηναϊκό φθινόπωρο, το εκφυλισμένο και απατηλό, που φορά
ψεύτικες αναμνήσεις και σέρνεται με αληθινή αμηχανία. Που δεν αποφασίζει τι να
κάνει, να γίνει χειμώνας προκομμένος και παραγωγικός, ή να το αναβάλει για
αργότερα, όταν μεγαλώσουν κι άλλο οι νύχτες; Αυτό θα πάρουμε ξανά. Και δεν μας
χρειάζεται εμάς ξαφνικός άνεμος. Να χαρούμε ξανά την επιείκεια της παράτασης.
Να βρούμε το νήμα εκεί που κόπηκε. Το κακομαθημένο φθινόπωρο της ευημερίας και
του θερμοκηπίου. Εμείς είμαστε τα φαινόμενα του θερμοκηπίου, που άρχισε
ξαφνικά να μπάζει ανθυγιεινές εικόνες και καταστάσεις. Κάποιος να κλείσει
γρήγορα τη χαραμάδα. Εκεί που είχε σταματήσει ο χρόνος, το σκοτάδι, ο αέρας,
το κρύο, η Ιστορία, να βρεθούμε ξανά.