ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Χάσαμε τα ταξίδια, στοπ!

Το ταξιδιωτικό χριστουγεννιάτικο φυλλάδιο με τις χιονισμένες βουνοπλαγιές του
Κιτσμπίελ και της Κουρσεβέλ, όπως έχασκε στο διπλανό γραφείο της συναδέλφου,
ήταν καθαρός πειρασμός πλην, όμως, απαγορευμένος στη μετά την 11η Σεπτεμβρίου
εποχή…

Πάνε και οι μακρές συζητήσεις με τους φίλους, από το καλοκαίρι ήδη, για το
χωριό του… Άη Βασίλη στο Ροβανιέμι και τα διλήμματα του τύπου «μήπως θα
κάνει πολύ κρύο και δεν θα ευχαριστηθούν τα παιδιά;». Πάνε, όμως, πια και τα
τριήμερα επαγγελματικά ταξίδια μέχρι τη Μαδρίτη, τις Κάννες ή την Μπριζ ­ μια
όαση μέσα στην έρημο της καθημερινότητας, ένα σύντομο πέταγμα μακριά από τη
νεοελληνική μιζέρια.

«Ό,τι προλάβαμε, προλάβαμε», λέει μοιρολατρικά η πιστή φίλη με την οποία
μοιραστήκαμε μοναδικές ταξιδιωτικές εμπειρίες. Κοιτιόμαστε αμίλητες και
ξέρουμε και οι δύο ότι το όνειρο του οροπεδίου Μάτσου Πίτσου των Ίνκας
διαλύθηκε μέσα στους καπνούς από τους δίδυμους πύργους και από το
Τζαλαλαμπάντ.

Με τον αγαπημένο φίλο που πάντα φοβόταν τα αεροπλάνα, θυμηθήκαμε ­ με
νοσταλγία ­ στιγμές πτήσεων που πίναμε κόκκινο κρασί και μαρτίνι για να
καλμάρουμε τη νευρικότητά του. Και με τους συνεργάτες στην εφημερίδα γελάσαμε,
αυτοσαρκαζόμενοι, για τα αλλεπάλληλα ρεπορτάζ που κάναμε τελευταία για το…
«σύνδρομο της οικονομικής θέσης», δίνοντας συμβουλές για το «πώς να
κινείστε… υγιεινά μέσα στο αεροπλάνο»!

Ο ορίζοντάς μας στένεψε, μια γνήσια χαρά έσβησε. Νάταν, όμως, μονάχα αυτό που
χάσαμε…