ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Η ενοχή

Ένα παιδί με το χέρι δεμένο, φωνάζει πάνω στο κρεβάτι. Είναι στο Αφγανιστάν,
θύμα των βομβαρδισμών, εικόνα που έδωσαν οι Ταλιμπάν στους δημοσιογράφους.
Όταν δεν τους λιθοβολούν, τους οδηγούν εκεί που χρειάζεται. Και οι
δημοσιογράφοι καταγράφουν. Η κάμερα στέκεται λίγο σ’ αυτό το παιδί. Τα άλλα
κοιτάνε θλιμμένα, κλαίνε πονεμένα, αυτό ουρλιάζει με αγανάκτηση. Η εικόνα στην
τηλεόραση μεταδίδει το ουρλιαχτό του σε εκατομμύρια σπίτια, σε όλον τον κόσμο.
Το ακούνε μανάδες και μπαμπάδες όλων των χρωμάτων και των δογμάτων και το
αναγνωρίζουν. Περιέχει την κατάπληξη που νιώθουν τα παιδιά όταν κάτι
παθαίνουν, ανάμεικτη με παράπονο και μομφή προς τον μεγάλο, γιατί το επέτρεψε
αυτό να συμβεί. Είναι η φωνή των παιδιών που έχουν πάρει σοβαρά τη γονική
διαβεβαίωση ότι όλα θα πάνε καλά, ότι η ζωή είναι αξιόλογη και ο κόσμος αξίζει
τον κόπο που χρειάζεται να κάνεις για να μείνεις σ’ αυτόν. Ξαφνικά αισθάνονται
προδομένα, όταν πέσουν, όταν χτυπήσουν, όταν πονέσουν, όταν αρρωστήσουν, όταν
αδικηθούν και η κατάπληξή τους γεννάει ενοχές στους μεγάλους που τα γέννησαν
και δεν κατάφεραν να τα προστατέψουν. Σ’ αυτήν τη φωνή ο μεγάλος οφείλει
αμέσως να σκύψει, να αντιδράσει, να ξαναρχίσει τις υποσχέσεις και τις
παρηγοριές. Είναι προπαγάνδα η εικόνα, στημένη; Πέσανε βόμβες αληθινές, ούτως
ή άλλως εκεί, δεν χρειάζεται να τις επινοήσει κανείς. Τα αθώα θύματα είναι
αναπόφευκτα, ζυγισμένο από πριν το βάρος τους στην εκστρατεία. Αλλά πώς
διαχειρίζεσαι από το σπίτι σου αυτήν τη φωνή που σε καλεί να επανορθώσεις, την
ενοχή που σε πετυχαίνει στο στομάχι και δεν ξέρεις τι να την κάνεις μετά;