Σημίτης: Δεν ζήτησα λευκή επιταγή ­ Άκης: Στηρίζω την ηγεσία

Πλησίαζαν μεσάνυχτα Σαββάτου, οι εργασίες του συνεδρίου είχαν ολοκληρωθεί,
και ο Κώστας Σκανδαλίδης είχε αναλάβει τον άχαρο ρόλο να αναγγέλλει, ως
γραμματέας, από μικροφώνου, τις προτάσεις συνέδρων, που αποφασίσθηκε (πώς;
πού;) να ενσωματωθούν στις θέσεις που το συνέδριο (θα) υιοθετούσε.

Αναφέρθηκε σε μια σειρά θέσεων για το αγροτικό, είπε και κάτι άλλες για το
κοινωνικό κράτος, και ξαφνικά ανέφερε: «Ο σύντροφος Α. Τσοχατζόπουλος κατέθεσε
μια πρόταση με την οποία εισηγείται την πρόσληψη στο Δημόσιο ή σε
περιφερειακούς φορείς του Δημοσίου 20.000 νέων επιστημόνων με συμβάσεις
ορισμένου χρόνου, 4ετούς διάρκειας. Δεν έχω περισσότερες λεπτομέρειες. Μήπως
θα μπορούσε ο σύντροφος Τσοχατζόπουλος να πει κάτι περισσότερο γι’ αυτό;».

Ο «σύντροφος Τσοχατζόπουλος» ήθελε. Μόνο που δεν είχε την πρόθεση να αναφερθεί
τόσο στην πρόσληψη των νέων επιστημόνων, όσο στο μέγα θέμα των ημερών του
συνεδρίου, στις «λευκές επιταγές». Στο ποιος τις δίνει, ποιος τις απαιτεί,
ποιος τις έχει ανάγκη.

Δεν είχαν περάσει ούτε δέκα λεπτά, που είχε κατέβει από το βήμα ο Κώστας
Σημίτης, που με ύφος που μαρτυρούσε την υπεροχή του απόλυτου κυρίαρχου του
παιχνιδιού, είχε τονίσει: «Άκουσα με πραγματική απορία ότι ζήτησα εν λευκώ
εξουσιοδότηση. Δεν τη θέλω, δεν τη χρειάζομαι, δεν την έχω ανάγκη. Δεν τη
χρειάστηκα στο συνέδριο του 1996 για να οδηγήσω τη χώρα στην ανάπτυξη και την
οικονομική σταθερότητα. Δεν τη χρειάστηκα το 1999 για να οδηγήσω τη χώρα στην
ΟΝΕ και να πετύχω το Ελσίνκι (…). Δεν τη χρειάστηκα για να κερδίσω τις
εκλογές το ’96, όταν πολλοί πρόβλεπαν το τέλος (μου), ούτε το 2000 όταν για
πρώτη φορά κερδίσαμε για τρίτη φορά. Ούτε και τώρα χρειάζομαι εν λευκώ εντολές
τις οποίες φαντάζονται μερικοί (…). Γιατί αρνούμαι τα μεγάλα λόγια, τις
ατεκμηρίωτες πολιτικές, τα συνονθυλεύματα σκέψεων, την εσωστρέφεια».

Δυνατή εντολή

Ο Κώστας Σημίτης διατήρησε τη σκληρή γραμμή και η εικόνα της αίθουσας Συνεδρίου το Σάββατο, ήταν απόδειξη της σαφέστατης υπεροχής του

Και αποθεούμενος από ένα κομμάτι συνέδρων, αλλά όχι ολόκληρη την αίθουσα, είχε
επαναλάβει: «Ζητώ μια καθαρή εντολή. Ζητώ μια δυνατή εντολή. Για να κάνουμε
όλοι μαζί πραγματικότητα το όραμα για μια ισχυρή Ελλάδα, για μια ισχυρή
κοινωνία».

Πολλοί του φώναζαν «είσαι και θα είσαι ο πρωθυπουργός». Άλλοι χειροκροτούσαν
όρθιοι. Αρκετοί όμως ήταν εκείνοι, ακόμη και μεταξύ των υποστηρικτών του, που
κοιτάζονταν μεταξύ τους. Όσο για τα μέλη του Ε.Γ.; Αυτά κι αν δεν κοιτάζονταν.
Δυο-τρεις έκαναν νοήματα. Ήταν η στιγμή που ο Πρωθυπουργός δήλωνε, σε υψηλά
πάντα τόνους, «από τη Δευτέρα αλλάζουμε σελίδα»…

Κατεβαίνοντας από το βήμα και πλησιάζοντας στα έδρανα του Ε.Γ. ο Κ. Σημίτης
εισέπραξε τα (εξ ανάγκης) συγχαρητήρια των μελών του Οργάνου. Και του Α.
Τσοχατζόπουλου. Κάθησε στη θέση του και έφτιαξε τα χαρτιά του. Οι σύνεδροι
είχαν αρχίσει να φεύγουν από την αίθουσα παρά τις συνεχείς εκκλήσεις της
προέδρου του συνεδρίου Βάσως Παπανδρέου να μείνουν και να ψηφίσουν. Έφευγαν
για τα ξενοδοχεία, για να παραλάβουν τις λίστες. Έφευγαν επίσης γιατί είχαν
κουραστεί να περιμένουν πότε θα τελειώσει η διαδικασία. Που είχε οριστεί για
τις 4 το απόγευμα και είχε παραταθεί ως τα μεσάνυχτα, με τις ομιλίες των
κορυφαίων στελεχών και όσων, υποδεέστερων σε τάξη μεγέθους στελεχών, είχαν
«πρόσβαση» στο προεδρείο. Όσοι απομακρύνθηκαν, έχασαν. Όσοι ήταν στις πόρτες,
επέστρεψαν γιατί είχε διαδοθεί πολύ γρήγορα το νέο «κάτι σημαντικό θα πει ο
Άκης. Θα μιλήσει τώρα. Τώρα; Μετά τον πρόεδρο; Δεν γίνεται. Τώρα…».

Πολιτική συμφωνία

Εκτός διαδικασίας, λοιπόν, ο Α. Τσοχατζόπουλος άδραξε την ευκαιρία που του
έδωσε ο Κώστας Σκανδαλίδης και είπε αυτό που με επιμέλεια είχε αποφύγει να πει
στην πρωτολογία του στο συνέδριο: πρώτον το όνομα του Κώστα Σημίτη και
δεύτερον ότι τον στηρίζει!

«Ψηφίζοντας», είπε, «το σύνολο των πολιτικών θέσεων, διαμορφώνουμε μια
πολιτική συμφωνία, τη βάση μιας νέας πορείας, μια νέα ενότητα η οποία μας
δεσμεύει για συστράτευση και (μικρή παύση) συμπόρευση με την ηγεσία του
προέδρου μας του Κώστα Σημίτη, ώστε όλοι μαζί να πάμε στη νέα νίκη. Στις
δύσκολες στιγμές κάποιοι πρέπει με την πράξη και τη συμπεριφορά τους να
δείχνουν ότι εννοούν αυτά που λένε»! Η τελευταία του φράση ίσα που ακούστηκε,
είχε καλυφθεί από τις ενθουσιώδεις εκδηλώσεις των συνέδρων, που δεν πίστευαν
στ’ αυτιά τους. Μπροστά τους είχε συντελεσθεί μια θεαματική μεταστροφή, ένα
πραγματικό πολιτικό γεγονός.

Τα μέλη του Ε.Γ. χειροκροτούσαν επίσης, χλιαρότερα απ’ όλους ο Κ. Σημίτης.
Ορισμένοι είπαν ότι μπορεί και να ενοχλήθηκε με το πώς έκλεισε την παρέμβασή
του ο Α. Τσοχατζόπουλος. Είναι εκείνοι που πιστεύουν ότι όλο αυτό το σκηνικό
ενότητας που στήθηκε με τόσο αριστοτεχνικό τρόπο, είχε τη συγκατάθεσή του, και
πως ήταν ενήμερος εξ αρχής ­ το ήξεραν οι δημοσιογράφοι, δεν το ήξερε εκείνος;
Τότε γιατί να ενοχλήθηκε; Διότι με την τελευταία του φράση, ο Α.
Τσοχατζόπουλος υπεδείκνυε σε όσους είχαν την έμπνευση αυτής της ιστορίας, ότι
ενώ εκείνος τήρησε τη συμφωνία ο Κ. Σημίτης δεν το έπραξε. Γιατί ήταν μέρος
της συμφωνίας να εκφωνήσει μια ήπια σε τόνους ομιλία, ενωτική, και κυρίως να
φανεί μεγάθυμος με τον αντίπαλό του.

Διατήρησε τη σκληρή γραμμή, επιμένοντας να «πατάει κάτω» τον πεσμένο ­ η
εικόνα της αίθουσας ήταν απόδειξη της σαφέστατης υπεροχής του έναντι του
«αντιπάλου» του. Γιατί το έκανε; Οι γνώμες διίστανται. Άλλοι υποστηρίζουν ότι
ήθελε να αποδείξει ότι δεν παρεκκλίνει ούτε κεραία από τους λόγους για τους
οποίους ζήτησε τη σύγκληση του συνεδρίου. Άλλοι πιστεύουν ότι θέλησε να δείξει
ποιος είναι το αφεντικό…

Τα κατάφερε; Δύσκολο να πει κανείς. Δεν είχαν περάσει ούτε πέντε ώρες από τη
στιγμή που ο Γιώργος Παπανδρέου είχε γνωρίσει πραγματική αποθέωση (μιλάμε για
ένα σύνολο 6.500 ανθρώπων να χειροκροτά και να ζητωκραυγάζει όρθιο και επί
πολλή ώρα, μην αφήνοντάς τον να μιλήσει). Ο Κ. Σημίτης είχε παρακολουθήσει από
το γραφείο του την ομιλία και τις εκδηλώσεις στο πρόσωπο του Γ. Παπανδρέου,
και δεν είναι άσχετο με όλα αυτά το ότι μπήκε στην αίθουσα αφού είχε
ολοκληρώσει ο υπουργός Εξωτερικών.

Περιχαρείς ήταν οι ανδρεοπαπανδρεϊκοί της αίθουσας ­ από τον Αντώνη Λιβάνη και
τον Γιώργο Κατσιφάρα, ως τον Κάρολο Παπούλια και τον Μάκη Παπασταύρου. Και
μαζί ένα μεγάλο πλήθος που έλεγε στους διαδρόμους «εγεννήθη ημίν, αρχηγός
νέος»!

Τα αξιοσημείωτα

Αξιολογώντας τα γεγονότα της τελευταίας ημέρας του συνεδρίου, πρέπει κανείς
ασφαλώς να σταθεί στην εντυπωσιακή υποδοχή που επιφύλαξε το συνέδριο στον
βέβαιο νέο γραμματέα του κόμματος Κώστα Λαλιώτη. «ΠΑΣΟΚ και νεολαία με σένα
γραμματέα», του φώναζαν ­ μόνο οι νεολαίοι της αντιπολίτευσης δεν
ανταποκρίθηκαν. Το έκαναν όμως αρκετοί από αυτούς όταν δήλωσε ότι έπειτα από
27 χρόνια διαδρομής στο ΠΑΣΟΚ «ανέλαβε την ευθύνη που του αναλογεί και θέτει
υποψηφιότητα για γραμματέας» ­ ήταν και η επίσημη, κομματικά, αναγγελία της
πρόθεσής του…

Ήταν τέτοια η υποδοχή στον Κ. Λαλιώτη, που μίλησε μετά τον Γιώργο Παπανδρέου,
ώστε το σχόλιο που κυκλοφόρησε ήταν «ότι κάναμε συνέδριο για να υποδείξουμε
νέο αρχηγό και νέο γραμματέα»! Το σχόλιο δεν ανήκει σε κανέναν υποστηρικτή των
δύο, αλλά σε γνωστό υπουργό, που διακρίνεται για τα ευφυολογήματά του ­ πλην
της στενής σχέσης που έχει με τον Πρωθυπουργό Κώστα Σημίτη…

Πέρα από αυτά, πάντως, το σχόλιο του συνεδρίου ανήκει στον Παρασκευά Αυγερινό,
ο οποίος του απέδωσε χαρακτηρισμούς που σηκώνουν πολλή συζήτηση.
Διαμαρτυρήθηκε για τον μεγάλο αριθμό των συνέδρων, και είπε ότι συνέδρια
τέτοιου τύπου μόνο ο… Τσαουσέσκου οργάνωνε!!

Η αλήθεια είναι ότι πραγματικός διάλογος δεν έγινε ­ και πώς να γίνει. Μίλησαν
170 άτομα, κάτι περισσότερα από 20 σε σχέση με το συνέδριο του 1999, κι αυτό
ύστερα από επιμονή της Βάσως Παπανδρέου. Τι είπαν; Σκόρπια πράγματα. Δεν
υπήρξε οργανωμένος διάλογος, δεν τέθηκαν τα μεγάλα προβλήματα της κοινωνίας,
και αν υπάρχει μια εξαίρεση, αυτή αφορά το Ασφαλιστικό και το κοινωνικό
κράτος. Πολλοί ήθελαν να μιλήσουν, αλλά ελάχιστοι σε σχέση με τον αριθμό των
ενδιαφερομένων τα κατάφεραν…

Μίλησαν κυρίως αξιωματούχοι του κόμματος, τα κορυφαία στελέχη που έκαναν
προγραμματικές ομιλίες, και μόνο ο Κώστας Σκανδαλίδης στην αποχαιρετιστήρια
ομιλία του ως γραμματέας της Κ.Ε. έβαλε γερά το μαχαίρι στο κόκαλο. Είπε τα
πράγματα με το όνομά τους, κατήγγειλε πρακτικές και μεθοδεύσεις, και
περιέγραψε, με τη συσσωρευμένη γνώση και εμπειρία των έξι χρόνων σ’ αυτή τη
θέση, την πραγματική κατάσταση στο κόμμα – κράτος. Συγκινήθηκαν πολλοί,
συγκινήθηκε κι ο ίδιος, και οι αγκαλιές και τα φιλιά που του έδωσαν τα
υπόλοιπα μέλη του Ε.Γ. στο τέλος ήταν ίσως τα πιο αληθινά που εισέπραξε αυτά
τα 6 χρόνια μιας πορείας μέσα σε ναρκοπέδια…