Πρόσωπα Η «Βασίλισσα του Μπαλουτσιστάν»

Τζέννιφερ Μούσα. Μια Ιρλανδέζα στην αφγανο-πακιστανική μεθόριο

Στις άγριες εκτάσεις ανάμεσα στο Πακιστάν και το Αφγανιστάν, όπου απαγορεύεται
αυστηρά στις γυναίκες να εκτίθενται σε κοινή θέα και ακόμη και οι βοσκοί έχουν
Καλάσνικοφ, δύσκολα φαντάζεται κανείς ότι θα συναντήσει μια Ιρλανδέζα χήρα να
σερβίρει το απογευματινό τσάι. Η Τζέννιφερ Μούσα, η γυναίκα την οποία κάποτε
αποκαλούσαν «Βασίλισσα του Μπαλουτσιστάν» (ή Βελουχιστάν, κατά την
παρεφθαρμένη, εξελληνισμένη εκδοχή της ονομασίας της πακιστανικής επαρχίας),
ζει στη μεθοριακή πόλη Πισίν. «Περιμένουμε όλοι τον πόλεμο και τους Ταλιμπάν»,
λέει στη βρετανική «Σάντεϋ Τέλεγκραφ». «Αν η Αμερική βομβαρδίζει το
Αφγανιστάν, τότε οι Ταλιμπάν θα επιτεθούν στο Πακιστάν κι εμείς ήμαστε
κοντύτερα. Είπα στους υπηρέτες μου, μόλις ακούσουμε ρουκέτες, θα τρέξουμε όλοι
σ’ ένα δωμάτιο και θα κρυφτούμε κάτω από το κρεβάτι».

Η κ. Μούσα γνώρισε τον σύζυγό της στην Αγγλία κατά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Νεαρή εθελόντρια νοσοκόμα τότε, ερωτεύτηκε τον απόφοιτο του Κολλεγίου Έξετερ
της Οξφόρδης Κάζι Μούσα, μεγαλύτερο γιο του πρωθυπουργού του Χαν του Καλάτ,
που ήταν τότε ανεξάρτητο κράτος. Στην αρχή το ζευγάρι έζησε στην Αγγλία, αλλά
το 1948, μετά τη γέννηση του γιου τους, του Ασράφ, μετακόμισαν στην πατρίδα
του συζύγου της. «Όλοι τότε ήταν χαρούμενοι και ενθουσιασμένοι για το νέο
Πακιστάν», λέει η κ. Μούσα, που είναι σήμερα 85 χρόνων. Πήγαιναν συχνά στο
γειτονικό Αφγανιστάν, που ήταν τότε μια πολύ ζωντανή χώρα, έκαναν πάρτυ με
μουσική, χορό και τραγούδι, οι γυναίκες ακολουθούσαν τη μόδα. Το 1956, όταν ο
σύζυγός της σκοτώθηκε σε αυτοκινητικό δυστύχημα, σκέφτηκε να επιστρέψει στην
Ιρλανδία, αλλά τα πεθερικά της δεν ήθελαν να φύγει ο αρσενικός κληρονόμος
τους. Έτσι έμεινε κι εκείνη και ασχολήθηκε με την πολιτική. Εξελέγη στις
πρώτες βουλευτικές εκλογές που έγιναν στο Πακιστάν. «Πίστευα πως θα μπορούσα
να κάνω κάτι για το Μπαλουτσιστάν και για τις γυναίκες», λέει. «Αλλά δεν
μπορείς να απελευθερώσεις τις γυναίκες αν δεν απελευθερώσεις τους άνδρες». Η
πολιτική σταδιοδρομία της έληξε με την επιβολή του στρατιωτικού νόμου, το
1977. Ίδρυσε τότε μια οργάνωση για την καταπολέμηση του αναλφαβητισμού μεταξύ
των γυναικών και ένα εργοστάσιο πάγου. Ο γιος της, πρεσβευτής του Πακιστάν στο
Νέο Δελχί, την πιέζει να πάει να μείνει μαζί του, αλλά η «Μάμμυ Τζέννιφερ»,
όπως είναι γνωστή στους ντόπιους, δεν το αποφασίζει, μολονότι αισθάνεται ότι
οι παλιές ελπίδες έχουν πια χαθεί: «Τώρα η κατάσταση είναι πιο αδιέξοδη και
από το Ιρλανδικό. Ο Οσάμα Μπιν Λάντεν θα συνεχίσει να κρύβεται, έστω και αν οι
Αμερικανοί σβήσουν τη χώρα από τον χάρτη. Ακόμη κι αν καταστρέψουν τον Μπιν
Λάντεν και τους Ταλιμπάν, νέοι Ταλιμπάν θα έλθουν».