ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Τίποτα δεν μπορεί να μας σώσει…

Αγαπημένη μου Νινέττα, μη σε πιάνει πανικός ανάλογος με αυτόν που έχει πιάσει
τους Αμερικανούς. Δεν υπάρχει λόγος να ανοίγεις με γάντια την αλληλογραφία
σου. Να καθαρίζεις με οινόπνευμα το γραφείο σου. Να αγοράζεις εμφιαλωμένο
νερό, κάτι που είχες σταματήσει να κάνεις μετά τις ανακοινώσεις για βακτηρίδια
και άλλα τέτοια. Να προμηθεύεσαι αντιβιοτικά. Να περιορίζεις τα λαχανικά. Και
να σου φαίνεται ασφαλέστερο το βοδινό κρέας, αφού η ασθένεια των τρελών
αγελάδων δεν σε τρομάζει πια τόσο όσο η ασθένεια του άνθρακα, ο ιός Έμπολα και
τόσα χημικά παρασκευάσματα που, ενδεχομένως, να μη μάθουμε ποτέ την ύπαρξή
τους και πολύ περισσότερο πότε και από ποιους κατασκευάστηκαν. Μακάβριο: Αλλά
μπορεί και να μην προλάβουμε.

Η υστερία δεν πρόκειται να μας οδηγήσει πουθενά. Έχουμε περάσει πολλά τέτοια
άλλωστε. Παθητικοί θεατές ενός ακόμη παιχνιδιού, άγνωστου. Με όρους ασαφείς.
Χωρίς κανόνες. Η αρχή του, χαμένη στις σελίδες της ιστορίας. Η εξέλιξή του
απρόβλεπτη. Οι κινήσεις αιφνιδιαστικές. Αν είναι και προσεκτικά μελετημένες θα
κριθούν εκ του αποτελέσματος. Ίδια θολή όψη έχουν τα πράγματα είτε τα
παρακολουθείς με γυμνό οφθαλμό είτε μέσα από τη μάσκα, ακόμη κι αν αυτή είναι
πρόσφατα κατασκευασμένη. Μέχρι στιγμής δεν έχει διαφανεί ποιος θα είναι ο
νικητής και ποιος ο ηττημένος. Τι άλλο μπορούμε να κάνουμε παρά να
παρακολουθούμε το παιχνίδι από απόσταση – δυστυχώς καθόλου ασφαλείας. Και αν
κληθούμε να μετάσχουμε η επαφή μας θα είναι άμεση με τα μολυσμένα πιόνια.

Γι’ αυτό συνέχισε να φοράς την πούδρα σου άφοβα. Τίποτα δεν μπορεί να μας σώσει…